Geweldig dat er nu meer aandacht komt voor de invloed van leefstijl op de gezondheid, de zogenaamde leefstijlgeneeskunde. Dat is echt verheugend nieuws! Ik zal proberen mijn mond te houden over het feit dat deze relatie jarenlang gewoon onder tafel geveegd, ontkend en gebagatelliseerd is. Echt, ik zeg er niets meer over, zo blij ben ik met de huidige ommekeer.

 

Nou ja, zo blij..

 

Ik wil de feestvreugde niet bederven met een kritische noot, en al zeker geen mensen demotiveren, maar ik denk dat we echt de slingers nog niet op kunnen hangen. Naar mijn idee is de manier waarop we nu de leefstijlgeneeskunde gaan uitvoeren niet de meest optimale.

 

Het probleem wat ik nu zie ontstaan, is namelijk dat artsen en leefstijlcoaches leren om hun patiënten en cliënten bij de hand te nemen om hun gedrag te veranderen. Ze moeten anders gaan eten (volgens de schijf van vijf, dus de gevulde koeken en patat laten staan) en ze moeten meer bewegen. Lees: verplicht naar de sportschool of bij een sportvereniging aan de gang.

 

De zorgverzekeraars gaan zo’n begeleidingstraject door een gecertificeerd leefstijlcoach gedeeltelijk vergoeden. Zij worden betaald om mensen bij de hand te nemen en hen te motiveren om op wilskracht en discipline het roer om te gooien.

 

En weet je wat? Het werkt, voor zo lang het duurt…

 

Want daar wringt de schoen.

 

Bij de meerderheid van de mensen werkt discipline maar eventjes, zodra de begeleiding wegvalt, of er iets stressvols gebeurt (maar wie maakt er nu stressvolle dingen mee?), of je lichaam protesteert… dan val je weer terug in je oude gedrag.

 

En dat is geen zwakte of een gebrek aan doorzettingsvermogen. Nee, dat is normaal.

 

Ik denk persoonlijk dat leefstijlgeneeskunde moet beginnen met onderzoek naar de oorzaak van ongezond gedrag.

 

Ligt dat in onwetendheid (gewoon geen idee hebben wat gezond gedrag is), in sociale aspecten (opgevoed zijn met frituur of elke dag borrelen), in financiële aspecten, (geen geld hebben voor gezond gedrag), in mentale/emotionele aspecten (troostvoeding), of in fysieke aspecten (zoekt je lichaam brandstof voor een overactief immuunsysteem, heb je misschien diabetes of een trage schildklier)?

 

Vaak is het een combinatie van een aantal van deze aspecten.

 

Wat gebeurt er dan als je met het opgeheven vingertje gaat vertellen dat iemand de verkeerde keuzes maakt? Zou hij/zij dit zelf niet al weten? Wat doe je met mensen die niet willen bewegen en veel snaaien vanuit een behoefte van het lichaam? Hoe ga je mensen die geen geld hebben toch volwaardig laten eten?

 

Persoonlijk denk ik dat een gezond lichaam geen ongezonde keuzes nodig heeft. Wie echt gezond is, zal niet gauw de behoefte hebben aan tussendoor snaaien. Een gezond lichaam wil ook graag bewegen.

 

Wanneer je niet gezond bent, is het vermijden van bewegen heel normaal. Dan ben je niet lui, maar spaar je energie om je lichaam problemen op te laten ruimen. Je gaat dan vanzelf ook eerder op zoek naar voedsel wat veel energie geeft.

 

In feite ga je in zo’n situatie met zo’n leefstijladvies dwars tegen de lichamelijke behoeftes in. Geen wonder dat het gedoemd is te mislukken.

 

Hoe moet het dan wel?

 

Om te beginnen zou ik willen inzetten op onderzoek naar de oorzaak van het ongezonde gedrag. Wanneer het een pure mentale kwestie zou zijn (en wanneer is het puur mentaal?), kun je met bewustwording al veel bereiken. Maar naar mijn ervaring spelen fysieke processen bij de meerderheid van de mensen een grote rol.

 

En dan hebben we het over sluimerende ‘ontstekingsprocessen’ door bijvoorbeeld verkeerde voeding, te veel antibiotica gebruik of langdurige stress, of is er sprake van een verborgen diabetes of hypothyreoïdie. (Hoe het komt dat je moeilijk gewicht verliest bij een trage schildklier leg ik uit in deze cursusdag voor professionals).

 

Uit Israëlisch onderzoek blijkt dat we allemaal anders op voeding reageren. De een krijgt bijvoorbeeld een hoge glucosespiegel van een ijsje en de ander van een banaan. Wanneer we dan mensen in de leefstijlbegeleiding allemaal over één kam scheren, zullen de resultaten uiteindelijk tegenvallen.

 

Laten we dus eerst maar eens beginnen met rekening te houden met de biochemische individualiteit en stoppen met de oude en achterhaalde ‘one size fits all’ aanpak. De behandelaars op deze site weten daar alles van.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

Zo langzamerhand begint door te dringen dat je gezondheid niet afhangt van een paracetamolletje, maar dat het aanpassen van je leefstijl toch echt effect heeft op hoe je jezelf voelt. Jarenlang is die relatie ontkend, maar gelukkig is er steeds meer onderzoek dat uitwijst dat leefstijl een belangrijke factor is in het verbeteren van de gezondheid en het voorkomen van ziekte.

 

Maar ja, dan vraag je jezelf af HOE je dan je leefstijl moet veranderen.

 

Wat is nu de beste manier van eten, bewegen of suppletie? Ga je vegan, ketogeen, of leven volgens de schijf van vijf? Ga je hardlopen, joggen, wandelen of naar de fitness? Moet je nu een multi-vitaminenpreparaat slikken of neem je alleen extra visolie?

 

Er zijn vele adviezen die worden neergezet als de oplossing voor alle problemen. Dingen zoals: “An apple a day keeps the doctor away.”

 

Wie mijn blogs vaker leest, weet dat ik geen enkel leefstijladvies zie als zaligmakend. Zo kennen alle adviezen voor- en nadelen. Groene smoothies kunnen heilzaam zijn of je kans op nierstenen vergroten. In het ene onderzoek leven vegetariërs langer en in het andere loop je kans op tekorten bij een vegetarisch dieet. Jakkes wat verwarrend, kan het nu niet simpel zijn. Een groene smoothie die gewoon gezond is voor iedereen?

 

Nee, helaas.

 

Er bestaat zoiets als biochemische individualiteit, ofwel, we zijn allemaal anders.

 

Onze reacties op voeding- of bewegingsadviezen hangen af van een combinatie van factoren. Je genetische aanleg bepaalt samen met alle levensomstandigheden waarin je leeft hoe je reageert op leefstijlveranderingen. De één heeft veel stress waardoor gezond eten moeilijker wordt en de ander eet heel makkelijk elke dag gezond. Voor sommigen van ons is een vegan dieet dé manier om gezond te worden, terwijl voor anderen het verminderen van koolhydraten de oplossing is.

 

Hoe kan het dan dat wij het allemaal met dezelfde adviezen moeten doen?

Het antwoord daarop is eigenlijk heel simpel.

Omdat het heel lastig is om te onderzoeken hoe het dan wel moet.

Het meeste onderzoek is nu eenmaal gericht op grote groepen mensen en meestal niet op het individu.

 

Toch denk ik dat een leefstijlverandering pas een kans van slagen heeft als je begrijpt waarom mensen de ‘verkeerde’ keuzes maken en wat voor hen dan wel een betere keuze zou zijn. In feite dien je dus een individuele handleiding te schrijven. En dat is iets wat de gemiddelde leefstijlcoach nu eenmaal niet in huis heeft.

 

Door de ervaring vanuit de orthomoleculaire geneeskunde (waar we nu eenmaal veel puzzelen in de biochemie) hebben wij bij het OPFG een methode ontwikkeld om wel je individuele handleiding te ontdekken. Wij geven regelmatig cursussen, waarin je leert welke leefstijlveranderingen bij jou passen. Hoe jij het beste kunt eten, bewegen of wat je nodig zou kunnen hebben aan suppletie. Maar ook hoe jij leert met stress om te gaan en hoe je weer meer energie tot je beschikking kunt krijgen.

 

Neem eens een kijkje op onze website, om te zien of er binnenkort een cursus start die je verder kan helpen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Door de Groene Zusters is mij gevraagd om in september aandacht te besteden aan borstgezondheid en omdat ik dit initiatief een warm hart toedraag zal ik mijn blog van vandaag wijden aan het thema borstgezondheid.

 

Voor het merendeel van de mensen betekent borstgezondheid niet meer dan het regelmatig checken van de borsten op onregelmatigheden en na een bepaalde leeftijd zo af en toe een bezoekje brengen aan de ‘borstenbus’, waar je borsten gewoonlijk niet al te zachtzinnig tussen twee platen geplet worden om een goede foto te kunnen maken.

 

In feite investeren we dus in diagnostiek en noemen dat preventie.

 

Preventie heeft voor mij een andere betekenis.

 

Wie gezond wil blijven en borstkanker wil voorkomen, kan gelukkig best iets meer doen dan ‘er op tijd bij zijn’. Nee, het krijgen van borstkanker is niet alleen een kwestie van pech, ook al wordt dat helaas nog steeds zo gezien in de gangbare geneeskunde.

 

Maar voordat je nu boos afhaakt of in de pen klimt om mij de huid vol te schelden, kun je misschien even doorlezen en de nuance uit mijn betoog volgen.

 

Nee het is niet louter pech, maar je bent zeker ook niet schuldig aan het ontstaan van borstkanker.

 

Laat het me uitleggen.

 

Ons lichaam is een zeer fijn afgestemde biochemische machine, waarbij kleine haperingen in het systeem grote gevolgen kunnen hebben. De basis van je gezondheid begint bij je individuele genetische constitutie, de een heeft nu eenmaal wat meer compensatiemogelijkheden dan de ander.

 

Je genen zeggen dus alleen maar iets over de basiscapaciteit, zie deze maar als een pistool. Een pistool gaat niet af zonder dat iemand de trekker overhaalt.

 

Degene die de trekker overhaalt moet je zien als de omstandigheden die bepalen of bepaalde ziekmakende genen ook echt actief worden. Het hebben van een ziekmakend gen alleen is niet genoeg om ziek te worden.

 

En daar komt jouw rol als bestuurder van je eigen voertuig in beeld, je hebt dus wel degelijk invloed op de werking van je systeem. Het is alleen de vraag in hoeverre je invloed kunt uitoefenen op je systeem om borstkanker te voorkomen. Want dat is niet bij iedereen even makkelijk.

 

Wanneer je drager bent van een gemuteerd BCRA gen is de kans op het krijgen van borstkanker veel groter dan wanneer je dat niet bent. Voor mensen met deze erfelijke variaties is een gezonde levensstijl geen garantie op het voorkomen van borstkanker, maar dat betekent niet dat een gezonde levensstijl helemaal geen effect zou hebben.

 

Voor anderen die geen drager zijn van deze zogenoemde borstkankergenen is het ontstaan van kanker ook niet altijd te voorkomen met een gezonde leefstijl. Zo simpel is het nu eenmaal niet. Maar er is wel veel wat je zelf zou kunnen doen om de kansen in elk geval zo klein mogelijk te maken.

 

Iets wat je misschien niet verwacht inzake borstgezondheid is dat je er verstandig aan doet om eens lief te zijn voor je lever. En dan bedoel ik niet dat je lieve woordjes tegen je lever moet gaan zeggen. Nee, je zult je lever een handje moeten helpen, zodat deze is staat is om hormoonverstorende toxische stoffen en een teveel aan eigen hormonen af te breken, want daar wringt nogal eens de schoen.

 

Dat doe je door je lever niet te belasten met alcohol, sigarettenrook, drugs, bergen fastfood, veel zoetigheid, een overmaat aan stresshormonen, de anticonceptiepil of xeno-oestrogenen (dat zijn hormoonverstorende stoffen zoals bijvoorbeeld weekmakers in plastic). Ook is het zinvol om te checken of jouw lever geen overuren draait doordat er in je darmen van alles misgaat. Bij een dysbiose  kunnen onvriendelijke bacteriën stoffen produceren die je lever belasten, maar ook enzymen die de lever tegenwerken.

 

Tja, en dat zijn nu net dingen die je zelf niet zo in de gaten hebt. Een van de verschijnselen van een lever in nood is een snel opkomende verlammende vermoeidheid. Wanneer je dit herkent, kun je de lever ondersteunen in zijn werking met bijvoorbeeld kombucha of bitterzoutvoetenbadjes. Er zijn ook voedingsmiddelen en kruiden zoals broccolikiemen, paardenbloemthee, artisjokken, curcuma, mariadistel en gember die je lever een handje helpen. Voor sommige mensen kunnen deze maatregelen voldoende zijn om het probleem op te lossen, maar gewoonlijk is het wenselijk om ook de balans in de darmen te herstellen.

 

O jee, dan komen we weer uit bij die darmen.

 

Maar hoe doe je dat dan?

 

Er zijn drie soorten maatregelen. Ten eerste zul je moeten kijken of datgene wat je in je darmen moet verwerken wel klopt (lees: pas je voeding aan). Ten tweede zul je moeten onderzoeken welke bacteriën, schimmels of parasieten bij jou de boel op zijn kop zetten. En vervolgens zul je moeten uitpuzzelen hoe de indringers zijn binnengekomen waarom jouw immuunsysteem hen niet heeft opgeruimd.

 

Die laatste twee zijn geen doe-het-zelf-klus, daar heb je hulp bij nodig van een professional (je vindt ze hier). Maar het eerste (je voeding aanpassen) is wel iets wat je grotendeels zelf kunt doen.

 

Begin eerst met het bijhouden van een voedingsdagboek waardoor je kunt zien welke voedingsmiddelen eventueel klachten veroorzaken (hier vind je zoiets). Houd ook eens bij hoe je hartslag reageert na het eten. Als je hartslag meer dan 10-15 slagen per minuut stijgt na een maaltijd weet je al dat je iets eet waar je lichaam niet zo blij van wordt. Soms heb je snel uitgevonden wat dat is en soms heb je daar hulp bij nodig.

 

Zodra je darm in balans is, kan je lever zijn aandacht geven aan het afbreken van overtollige hormonen en toxische stoffen. En dat is een goed begin voor gezonde borsten.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

P.S. Wie zich afvraagt wat het plaatje te maken heeft met borstgezondheid… Deze afbeelding is een van de weinige afbeeldingen van blote borsten die door Facebook getolereerd wordt.

Het kan je de afgelopen weken niet ontgaan zijn, de strijd om de vaccinatieverplichting is weer losgebarsten. Je kunt geen krant openslaan, Facebook openen of je wordt werkelijk overspoeld met pro- of antivaccinatie artikelen. Want ik hoor eigenlijk maar twee geluiden; je bent voor of tegen vaccinaties. Iets genuanceerds heb ik maar weinig gezien.

 

Je wordt al snel als antivaxxer bestempeld op het moment dat je het aandurft om kritische vragen te stellen. De sfeer wordt op allerlei fora al snel heel grimmig.

 

Jammer.

 

Wat is er mis met het stellen van kritische vragen?

 

Ik denk dat wanneer mensen boos worden als je kritische vragen stelt, zij naar alle waarschijnlijkheid geen goed antwoord kunnen geven. Boos worden is onmacht.

 

Hoe komt dat nu dat hoogopgeleide mensen hun kinderen niet meer klakkeloos laten inenten? Zijn deze mensen zo dom als overal gesuggereerd wordt? Of zijn zij zelf wetenschappelijk opgeleid en zien zij dat er ook nadelen kunnen kleven aan vaccinaties?

 

Hoe harder de politiek en overheidsinstanties gaan roepen dat er een vaccinatieplicht moet komen, hoe meer weerstand er ontstaat. Logisch toch?

 

Wanneer je als ouder van een kind met vaccinatieschade niet serieus genomen wordt, niet gehoord wordt, de vaccinatieschade afgedaan wordt als anekdotisch bewijs en daarom niet geregistreerd wordt en je zelf op zoek moet gaan naar oplossingen die uiteindelijk een vermogen kosten, wil je anderen daarvan op de hoogte stellen. En dat is precies wat er gebeurt op internet.

 

Het zijn juist deze mensen die dingen uitpluizen, onderzoeken en delen met anderen. Zij zijn het vertrouwen kwijt in de overheid en sjoemelende wetenschappers (weet je nog, het Mexicaanse griepdebacle?).

 

Dat vertrouwen krijg je niet terug door te dreigen met dwangmaatregelen.

 

Dat vertrouwen komt misschien weer terug met transparantie, met het financieren van onderzoeken die aantonen wanneer een kind beter wel of niet gevaccineerd kan worden. Je kweekt vertrouwen door te onderzoeken wat de risicofactoren zijn en hoe je deze zou kunnen verminderen, door onderzoeken naar de gevolgen van wel of niet vaccineren op het ontstaan van andere aandoeningen. En je kweekt vertrouwen door naar mensen te luisteren.

 

Zou het niet eens tijd worden dat ouders van kinderen met vaccinatieschade serieus genomen worden? Dat zij niet hoeven strijden voor erkenning, dat zij niet meer hoeven aan te horen dat het allemaal anekdotisch is, of dat hun kindje vast al met neurologische schade geboren is?

 

Zolang er nog een heleboel vragen onbeantwoord zijn en we gewoon nog heel veel niet weten, denk ik dat ouders het recht hebben om vooraf vragen te stellen, bijsluiters te lezen, onderzoeken uit te pluizen en dan zelf te beslissen of ze hun kindje willen laten vaccineren.

 

Vragen stellen en kritisch zijn maakt je nog geen anti-vaxxer. Stel je vragen!

• Hoe groot is het risico dat mijn kindje overlijdt door de mazelen? Zijn daar cijfers van?
• Hoe weet ik of mijn kindje risico loopt op vaccinatieschade?
• Waar vind ik de bijsluiter van een vaccinatie? Welke bijwerkingen staan daarop vermeld?
• Moeten al die vaccinaties wel tegelijk gegeven worden, of kan dat ook in een ander tempo?
• Zijn er studies die aantonen dat vaccinaties veilig zijn?
• Zijn er studies gedaan naar de veiligheid van vaccinatiecocktails?
• Wat gebeurt er op de lange termijn met het immuunsysteem van mensen als je geen kinderziektes doormaakt, maar door vaccinaties daar tijdelijk tegen beschermd bent?
• Zou er een relatie kunnen bestaan tussen vaccineren en het ontstaan van andere aandoeningen zoals bijvoorbeeld allergieën?
• Baby’s worden pas ingeënt tegen mazelen op een leeftijd van ongeveer 14 maanden. Is mijn kindje tot die tijd beschermd door de antistoffen van de moeder? Maar wat nu als de moeder die antistoffen niet heeft? Of als zij geen moedermelk geeft waardoor de baby immunologisch minder beschermd is? Kan het kindje geweigerd worden op het kinderdagverblijf?
• Kunnen net gevaccineerde kinderen andere kinderen besmetten met de virussen?
• Zijn ongevaccineerde ouderen voor mijn kindje een bedreiging?
• Als ik besluit mijn kindje voor sommige virussen niet te laten inenten, is het dan een gevaar voor andere kinderen?
• Kan een kinderdagverblijf of school mij verplichten om mijn kind te vaccineren?

 

Voor de goede orde, ik spreek mij niet uit tegen vaccinaties, ik denk persoonlijk wel dat er nog teveel onduidelijk is over de eventuele gevolgen van het huidige vaccinatiebeleid op de lange termijn om nu drastische maatregelen te nemen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

PS. In een vorig blog over dit onderwerp heb ik een inkijkje gegeven in een van de biochemische processen die door vaccinaties (over)belast kunnen worden.

We hebben er waarschijnlijk allemaal wel eens last van, een opgeblazen buik. Zeker na het eten van uien, erwtensoep of bruine bonen kan je buik door gasvorming behoorlijk opzwellen. Nu is een klein beetje bolling geen probleem, maar als je na het eten echt buikpijn krijgt, je broek niet meer dicht kan totdat de gassen een uitweg gevonden hebben, dan is er toch wel iets aan de hand wat niet helemaal klopt.

 

Hoe kom je nu aan zo’n opgeblazen buik?

 

Zoals je al wel gemerkt zult hebben, zijn het gassen die je buik opblazen. Die gassen worden meestal geproduceerd door bacteriën, parasieten of gisten, maar ook het drinken van koolzuurhoudende dranken zorgt voor gasvorming. Gelukkig raak je koolzuur meestal snel weer kwijt door eens flink te boeren.

 

Het idee dat je een opgeblazen buik krijgt doordat je lucht inslikt bij het eten kunnen we wel naar het rijk der fabelen verwijzen. Knappe jongen die zoveel lucht inslikt dat je buik ervan opzwelt.

 

Een gezonde spijsvertering begint in de mond. Goed kauwen helpt om voldoende enzymen te produceren, zodat je voedsel optimaal verteerd kan worden. Grote brokken doorslikken maakt het er dus niet beter op.

 

Na de voorbewerking in je mond zakt de voedselbrij naar je maag, daar wordt maagzuur geproduceerd met daarin pepsine, een eiwitsplitsend enzym. Als je ouder wordt, zal de maagzuurproductie verminderen en de vertering verslechteren. Onverteerde eiwitten (door een maagzuurtekort) zijn een heerlijke voedingsbron voor rottingsbacteriën in je darm, dat ruik je ook aan je uitlaatgassen. (Alsof er iets doodt gaat in je darm.)

 

Naast het enzym pepsine in de maag heb je nog meer eiwit,- koolhydraat,- en vetsplitsende enzymen nodig, deze worden geproduceerd in de lever en alvleesklier en via de galvloeistof naar de darm vervoerd. Als er iets mis gaat in de lever, galblaas of alvleesklier loopt de vertering niet optimaal en voed je de dierentuin in je buik met onverteerd voedsel. En dat geeft gasvorming.

 

Wanneer je last hebt van gasvorming na het eten van suikers en snelle koolhydraten zou een teveel aan gisten en schimmels wel eens de oorzaak kunnen zijn. Hoe sneller na het eten je buik opblaast, hoe hoger in het spijsverteringskanaal de gassen geproduceerd worden. In de dunne darm zijn normaliter niet veel bacteriën aanwezig, wanneer deze daar wel te vinden zijn noemen we dat een SIBO. Ik heb daar al eens eerder over geschreven.

 

Maar wat kun je er nu aan doen?

 

Ik zou niemand willen adviseren om met probiotica het probleem te lijf te gaan. Je kunt tenslotte je vertering niet verbeteren door extra bacteriën toe te voegen. De kans bestaat zelfs dat je het hiermee erger maakt. Ook prebiotica (vezels) die als voeding dient voor de goede darmflorabacteriën is vaak geen goed plan.

 

Ik zou allereerst inzetten op het verbeteren van de vertering via het maagzuur en de productie van enzymen door de lever en de alvleesklier. Iets wat veel mensen niet weten is dat de maagzuurproductie gestuurd wordt door de bijnier. Als je stress hebt, kan de maagzuurproductie hier dan ook onder lijden.

 

Om maagzuur te maken, heb je chloor nodig. Nee geen bleekwater, maar het element chloor, of chloride. Dat vind je in tafelzout (natriumchloride), daarin zit chloride gekoppeld aan natrium. Een teveel aan natriumchloride in je eten is ongunstig, maar een tekort aan chloride kan ook grote gevolgen hebben.

 

Vaak kan het gebruik van wat citroensap voor de maaltijd de maagzuurproductie verbeteren. Zelf de productie van spijsverteringsenzymen verbeteren is niet zo makkelijk, je kunt daarvoor beter de hulp inroepen van een deskundige.

 

Het bestrijden van een teveel aan parasieten, schimmels, gisten en bacteriën is ook geen doe het zelf klus. Je weet ten slotte niet wat er precies aan de hand is in je buik en een therapie baseren op giswerk is niet verstandig.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie