Vandaag wil ik je het verhaal van een cliënt vertellen, laten we haar Karin noemen. Karin was op zoek naar antwoorden. Ze had heel vaak buikpijn en werd door de huisarts ondanks aandringen niet serieus genomen, vandaar dat zij zich tot mij wendde met de vraag: ‘Kun je me helpen met mijn buikpijn? Ik wil weten wat er aan de hand is en wat ik kan doen om mijzelf beter te voelen.” Karin wilde inzicht.

Nu heb ik geen glazen bol, maar met behulp van een vragenlijst en een uitgebreid gesprek, kreeg ik al snel het vermoeden dat Karin niet goed reageerde op bepaalde voedingsmiddelen. Als de huisarts haar wat vragen gesteld had, was ook hij waarschijnlijk tot dezelfde conclusie gekomen.

Zij had regelmatig buikpijn na het eten, een opgeblazen gevoel en soms diarree.

Ik heb Karin een ‘dieet’ meegegeven om te zien hoe ze zou reageren. Zij zou om te beginnen als diagnostische interventie een week geen zuivelproducten eten.

Na een week belde ze mij enthousiast op. Haar klachten waren bijna helemaal opgelost. Ze was blij met het inzicht, ze hoefde zich geen zorgen meer te maken dat er iets vreselijks aan de hand zou zijn en ze ging nog even door met het dieet.

Na twee maanden was zij bij haar huisarts voor iets anders en vertelde enthousiast over haar vorderingen. De huisarts begon met zijn ogen te rollen en foeterde haar uit vanwege haar goedgelovigheid in de hype. Dat was allemaal onzin, dat het werkte zat tussen haar oren.

Karin reageerde geschrokken en de arts stelde haar voor om die onzin dan wel te willen onderzoeken om te bewijzen dat hij gelijk had. Hij verwees haar naar een specialist voor een allergieonderzoek.

Vol vertrouwen op een positieve uitslag ging ze naar de arts voor de uitslag van het onderzoek. Maar tot haar verbazing was de uitslag negatief. Zij had geen koemelkallergie, er was niets aan de hand. Ze kon gewoon zuivel verdragen en moest stoppen met het dieet.

Ze gaf aan dat ze zich beroerd voelde na het eten van zuivelproducten, maar dat was volgens de allergoloog allemaal inbeelding.

Je snapt dat Karin behoorlijk teleurgesteld en in de war was, wat was er dan aan de hand?

Met deze vraag kwam Karin weer bij mij, in de hoop dat ik haar wat inzicht kon geven in haar situatie. Ik kon haar uitleggen dat er ook zoiets bestaat als een koemelkintolerantie. Dat is geen koemelkallergie, maar een overgevoeligheid voor bepaalde bestanddelen van de koemelk. Bij een intolerantie vind je geen positieve uitslag op een IgE test, maar soms wel op een IgG test.

In het ziekenhuis worden gewoonlijk alleen de echte allergieën getest met een IgE onderzoek, de zogenaamde pseudo-allergieën of intoleranties worden meestal niet onderzocht. Sterker nog, deze worden nog maar al te vaak afgedaan als wetenschappelijk niet bewezen.

Ondanks het feit dat er nog geen wetenschappelijke consensus was op dit gebied betekent het niet dat deze zaken niet bestaan en de klachten ingebeeld zouden zijn.

Voor Karin bracht dit inzicht rust. Zij hoefde niet meer aan zichzelf te twijfelen en begreep waar haar klachten vandaan kwamen en wat zij kon doen om zichzelf goed te voelen.

Soms is het inderdaad zo eenvoudig, maar dat is niet altijd zo. Het kan veel gecompliceerder zijn dan dat één voedingsmiddel de problemen veroorzaakt. Dan zul je op zoek moeten naar de oorzaak van je klachten en verbanden moeten leggen tussen de verschillende systemen. Daarmee krijg je inzicht en inzicht geeft rust.

Door te begrijpen wat er in je lichaam gebeurt en er invloed op uit te oefenen, wordt het parasympatisch zenuwstelsel geactiveerd en dat geeft rust. Dat kun je vergelijken met het effect van meditatie of een lange wandeling.

Als een deskundige je voor gek verklaart, je klachten af doet als psychosomatisch of een hype, zegt dat je er maar mee moet leren leven omdat hij niet weet wat er aan de hand is, of er wordt gezegd dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor een simpele oplossing die wel werkt, dan invalideer je mensen. Juist door samen met mensen op zoek te gaan naar de oorzaak, erkenning te geven voor hun klachten én hun oplossingen maak je mensen sterker en rustiger.

Omdat er nog zo veel mensen op zoek zijn naar antwoorden leid ik mensen op tot Oerslankcoach, Vitaminecoach en Orthomoleculair Therapeut.  Maar binnenkort starten we ook met een cursus voor mensen die zelf iets aan hun eigen gezondheid willen doen.

Voor mensen die op zoek zijn naar de sleutel van hun eigen lichaam start in het najaar bij het OPFG een cursus waarmee we je helpen om inzicht te krijgen in je eigen lichaam. Een meerdaagse cursus vol met kennis speciaal voor diegenen die op zoek zijn naar antwoorden, die zich fit willen voelen en niet weten waar ze moeten beginnen. De cursus zullen we binnenkort lanceren, wil je hiervan op de hoogte gehouden worden? Schrijf je dan in op de nieuwsbrief van het OPFG, dan ben je er op tijd bij!

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie.

De hechting van een moeder met haar kind begint al in de baarmoeder. De baby is daar normaliter volkomen veilig, totdat het met een toch wel wat traumatische klap ter wereld komt. Als het kindje dan vervolgens heel dicht bij mama mag blijven, veel geknuffeld wordt, borstvoeding krijgt en zich veilig voelt, is de kans op het ontwikkelen van een hechtingsstoornis niet zo groot.

Anders wordt het als er aan één of meerdere van die voorwaarden niet voldaan wordt.

Bij een ziekenhuisopname op jonge leeftijd, een adoptie, een moeder die ziek of depressief is, wanneer de borstvoeding niet lukt en/of er een onveilige situatie is, kan het gebeuren dat een kind zich niet goed hecht aan de moeder. Sorry vaders, in deze fase is mama echt het belangrijkste.

Toch hoef je jezelf niet meteen zorgen te maken als de borstvoeding niet lukt, als je je kindje veiligheid kunt geven en alle andere omstandigheden gewoon in orde zijn, is er niets aan de hand. Hechtingsstoornissen ontstaan pas bij een combinatie van factoren.

En het lastige is dat je nooit precies weet of je het goed doet.

Wanneer moet je aan de bel trekken?

Wanneer je kindje meer dan gemiddeld huilt, angstig is en schrikkerig of verkrampt reageert. Een kindje wat zich niet ‘voegt’, maar als een plank in je armen ligt, of niet goed reageert op oogcontact. Of een kindje wat de moedermelk weigert.

Een van de nu nog minder bekende oorzaken van angst bij baby’s is een histamineprobleem. Histamine wordt vrijgemaakt bij voedselovergevoeligheden, zoals bijvoorbeeld een koemelkovergevoeligheid. En histamine is nu eenmaal ook een neurotransmitter die zorgt voor angst en paniek, ofwel onveiligheid.

Dan heb je een kindje wat veel huilt, misschien wel last heeft van een reflux (ook histamine gerelateerd) en eczeem, maar ook angstig en schrikkerig kan zijn en het etiket ADHD opgeplakt kan krijgen. En als je die relatie niet ziet, ga je zoeken naar wat je fout doet met je kindje. Om radeloos van te worden.

Die hechting vindt dus plaats in de eerst periode van het leven, je kunt ervan uitgaan dat de eerste twee jaar hierin cruciaal zijn. Op het moment dat een kind gaat lopen en zelfstandiger wordt, begint het grote loslaten. Als het goed is.

Er is gelukkig wel iets aan een hechtingsstoornis te doen, zeker als je op tijd ontdekt dat er iets mis gaat. Huidcontact is hierin heel belangrijk, massages, borsteltherapie, heel veel knuffelen kan de hechting verbeteren. Als het kindje dat niet wil, is het zaak om te onderzoeken wat er aan de hand is.

Een hechtingsstoornis heeft niet alleen gevolgen voor het gedrag van je kind. Ook lichamelijk kunnen er problemen ontstaan in het latere leven. Ik heb daar al eens een artikel over geschreven, dat vind je hier.

Er zijn kinderen die zich onzichtbaar maken en anderen worden super dwars en lastig. Met een onbehandelde hechtingsstoornis is het aangaan van gezonde relaties een uitdaging.

Ik denk dat er erg veel mensen op aarde rondlopen die geen idee hebben van het feit dat ze een hechtingsstoornis hebben, maar wel tobben met relaties. Bindingsangst of verlatingsangst kunnen hiervan het gevolg zijn. Zeker de generatie die opgegroeid is in de tijd dat we dachten dat het gezond was om een baby niet te troosten, maar te laten huilen.

Je wordt dus gevormd door de moederbinding. Je kunt teveel of te weinig hechting met je moeder hebben gekregen en allebei de situaties kunnen voor latere problemen zorgen.

Wanneer je dit bij jezelf ontdekt, heb je niets aan goedbedoelde adviezen in de zin van: Laat het los! Het is iets wat gebeurt is, dat kun je niet meer veranderen. Je moeder heeft het heus niet expres gedaan.”

Nee, dat helpt niet, dat zijn dingen die je zelf wel kunt bedenken, maar die niets oplossen.

Met de juiste therapie is echter wel degelijk iets aan te doen, ga op zoek naar hulp. Er zijn gespecialiseerde psychologen. Lees je in, het boek ‘Liefdesbang’ geeft al veel inzicht. Je kunt je ook eens verdiepen in EMDR, Faster EFT tapping, de MIR methode. Neem een huisdier waarmee je veel kunt knuffelen. Want juist door knuffelen maak je oxytocine aan en dat helpt het herstel. Er is op doktersrecept ook een oxytocinespray te verkrijgen, of bezoek een homeopaat die de homeopathische oxytocine kan voorschrijven.

Naar mijn idee kunnen we veel problemen voorkomen wanneer er meer aandacht komt voor deze belangrijke fase in het leven. Voorkomen is tenslotte beter dan genezen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Vrouwen kennen het als geen ander, voor mannen is het onbegrijpelijk. Pleasen! En nee, dat ligt meestal niet alleen aan je opvoeding. Het is iets wat vrouwen van nature hebben meegekregen.

Vanuit de evolutie bekeken is het handig dat vrouwen ‘gewillig’ waren. Vooral je mond houden, alles pikken van anderen en kinderen baren. Want dat is nu eenmaal een wet van overleving, we moeten tenslotte de soort in stand houden.

Dat wij vrouwen in de huidige tijd hier geen genoegen meer mee nemen moge duidelijk zijn. En gelukkig kan dat ook, de reproductiedruk is momenteel uitermate laag.

Omdat pleasen een vrouwending is, kun je er wel van uit gaan dat de natuur dat biochemisch goed geregeld heeft. Het is hormonaal geregeld! De boosdoeners in het hele verhaal zijn de oestrogenen.

Hoe meer oestrogenen je hebt, hoe meer je gaat pleasen. Gebruikt worden als deurmat, jezelf weggeven, voor iedereen klaar staan, het iedereen naar de zin maken, vooral je eigen grenzen niet aangeven. Daar ben je dan mooi klaar mee als je de pil slikt of last hebt van oestrogeendominantie, want dan heb je extra veel oestrogenen.

Hoe meer testosteron je beschikbaar hebt, hoe harder je met je vuist op tafel slaat. Een man is daarom van nature meer dominant en de vrouw meer onderdanig. Lekker dan.

Maar door het veranderen van de omgeving, zoals de aanwezigheid van xenooestrogenen, het eten van fytooestrogenen en het verminderen van de detoxificatiecapaciteit van de lever, zie je bij mannen en vrouwen de hormoonhuishouding verschuiven.

Er zijn ook vrouwen die niet alleen veel oestrogenen hebben (wat je herkent aan de peer vorm), maar tevens ook veel testosteron. Dat zijn dan pleasers met af en toe haar op de tanden. Die situatie kan ontstaan als de lever moeite heeft met het afbreken van de hormonen.

Vrouwen met lipoedeem hebben (even generaliserend) extreem veel last van pleasegedrag, omdat bij hen de hormonale huishouding behoorlijk in de war is. En dat verander je nu eenmaal niet eventjes met een liposuctie behandeling. Daar zul je echt veel meer aan moeten doen.

In de overgang verandert er wat. Ging je voorheen glimlachend akkoord met een salarisverlaging, terwijl je de baas nog bedankte voor zijn tijd en vriendelijk woord, in deze periode gebeurt je dat niet meer. Je wordt assertiever en leert je grenzen aangeven. Je denkt dat je het begint te leren, maar helaas. Ik moet je teleurstellen. Je gedragsverandering is gewoon het gevolg van de afname van de oestrogenen en de toename van testosteron.

Of je wilt of niet, je gaat in die periode beter voor jezelf opkomen. Je wordt gewoon een bitch (nou ja, bij wijze van spreken dan hè), maar daar kun je gelukkig niets aan doen. Dat is allemaal de schuld van je hormonen.

Kijk maar eens naar de succesvolle vrouwen in het bedrijfsleven. Ik denk dat het gros van die vrouwen al in de overgang zit, je kunt pas succesvol zijn als je stopt met pleasen. Hoe moet je jezelf anders staande houden in die mannenwereld?

We kunnen dus heel hard ons best doen om mannen en vrouwen gelijke kansen te geven, gelijk te belonen en vrouwen te stimuleren om hoge functies in het bedrijfsleven na te streven. Maar laten we niet denken dat gedrag louter een keuze is. Zolang vrouwen de pil slikken, oestrogeendominant zijn of lipoedeem hebben, barsten ze van de oestrogenen en dan is je staande houden in een mannencultuur een hele uitdaging.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Het zal je maar gebeuren. Vol vertedering verwelkom je de nieuwe spruit, je hart stroomt over van liefde en dan val je met een klap van de roze wolk terug op aarde. Een huilbaby, je had er niet op gerekend.

Je zag jezelf wandelingen maken met een lief lachend baby’tje, maar je loopt hele nachten rondjes door het huis met een krijsend monster.

Oeps, daar was je niet op voorbereid.

Als wanhopige, oververmoeide kersverse ouder ga je op zoek naar antwoorden. Wat doe ik verkeerd? Is er iets mis met mijn kind? Heb ik gewoon pech? Wat kan ik doen?

Onthoud één ding: Je kindje huilt omdat er iets is, niet omdat je hem teveel verwent, of om je te manipuleren. Een baby huilt niet voor niets.

Wat zou er aan de hand kunnen zijn met je kindje als het wekenlang blijft huilen?

Om te beginnen is een bezoek aan de huisarts verstandig, om eventuele ernstige zaken uit te sluiten. Vervolgens zou ik op zoek gaan naar een osteopaat, om te checken of er (door de bevalling) misschien een werveltje scheef staat. Een osteopaat kan vaak wonderen doen met zo’n kleintje.

Indien er door de arts en de osteopaat niets gevonden wordt, kun je gerustgesteld naar huis. Er is tenslotte niets ernstigs aan de hand. Maar het probleem is niet opgelost.

Een van de mogelijke oorzaken van het huilen kan een teveel aan maagzuur zijn. Je kindje heeft mogelijk last van een reflux. Dat is iets wat onderzocht kan worden. Bij een reflux stroomt er maagzuur in de slokdarm en dat doet pijn. Geen wonder dat je baby dan veel huilt. De oorzaak van de reflux wordt meestal toegeschreven aan een niet goed sluitend maagklepje. Maar wie mijn blogs vaker leest, vermoedt al dat ik er net iets anders over denk.

Naar mijn idee is een slecht functionerend maagklepje lang niet altijd de echte oorzaak van het probleem. Ik denk dat deze kindjes te veel maagzuur aanmaken, waardoor het klepje het niet aankan. Maar waarom maken ze dan teveel maagzuur aan?

In vorige blogs heb ik uitgebreid aandacht besteed aan de effecten van histamine op ons lichaam. Een van deze effecten is de stimulering van de maagzuurproductie. Door een teveel histamine kunnen er veel klachten ontstaan, waaronder een te grote maagzuurproductie, eczeem, dauwworm, galbulten, darmkrampen, astma, maar ook angst en paniek.

En zou dat laatste misschien ook een rol kunnen spelen bij huilbaby’s? Is het misschien mogelijk dat zij huilen uit angst en paniek? Door een gevoel van onveiligheid? Maar dan niet omdat ze niet veilig zijn, maar omdat ze zich door een teveel aan histamine onveilig, angstig en paniekerig VOELEN? En dan ook nog last kunnen hebben van buikpijn, teveel maagzuur, benauwdheid of jeuk? Want dat is nu net het probleem. Sommige kinderen hebben van een teveel aan histamine last van eczeem en jeuk, anderen hebben alleen darmkrampjes en weer anderen hebben het benauwd of zijn angstig.

Ga er maar aan staan om deze puzzel op te lossen.

En waar komt die overmaat aan histamine dan vandaan? Zou je kindje dan ergens allergisch of overgevoelig voor kunnen zijn?

Ja dat kan.

Het lastige is dat niet alleen een echte allergie zorgt voor een histaminereactie, maar dat ook overgevoeligheden histaminereacties kunnen veroorzaken. En die worden door een gangbaar allergieonderzoek niet aangetoond. Dat maakt het zoeken wel lastig.

Ik zou me ook kunnen voorstellen dat histamine van de moeder via de moedermelk kan worden doorgegeven, maar daar heb ik geen gegevens over kunnen vinden.

Voor veel mensen ligt de oplossing in het geven van histamineverlagende medicatie, zelf zou ik altijd onderzoeken of er geen andere oplossing is, die de oorzaak van het probleem aanpakt.

Uit ervaring kan ik zeggen dat het aanpassen van het voedingspatroon van de moeder die borstvoeding geeft, invloed heeft op het kindje. Wanneer je als moeder zorgt dat je de allergenen (zoals koemelk, tomaten, pinda’s en dergelijke) mijdt, er een grote kans is dat je kindje minder huilt en beter slaapt.

Als je baby flessenmelk krijgt, is het misschien een idee om eens een hypoallergene babymelk te proberen.

Gelukkig zijn er vele professionals die met je kunnen mee zoeken naar voedselovergevoeligheden, naar de oorzaak van histamineproblemen en die tevens weten hoe je het probleem op een natuurlijke manier kunt aanpakken. Ik gun je echt dat je een oplossing vindt, zodat je samen met je kindje kunt genieten van deze bijzondere periode.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Dit jaar is het extreem, de concentratie graspollen in de lucht. Met als gevolg dat er veel meer hooikoorts-patiënten zijn dan normaal. Voor veel van die mensen is het een gegeven, een vaststaand feit. Ze hebben hooikoorts en daar is niet zoveel aan te doen, behalve hooikoortsmedicatie of tijdelijk verhuizen naar de Sahara of Australië.

Toch is er vaak wel iets aan te doen, maar dan moet je wel eerst weten hoe het ontstaat.

De klachten die je ervaart bij hooikoorts worden veroorzaakt door histamine. Dat is een stof met meerdere functies, waaronder die van wapen van het immuunsysteem om indringers uit te schakelen.

Histamine wordt aangemaakt in de mestcellen, dat zijn een soort munitiedepots van het immuunsysteem. Deze mestcellen vind je in het bindweefsel, in de darmen en in alle weefsels die in contact staan met de buitenwereld (zoals de huid en slijmvliezen).

Histamine heeft een aantal belangrijke functies:

• Het zorgt voor de maagzuurproductie
• Het crëeert vasodilatatie bij allergie
• Het is een neurotransmitter die effect heeft op:
  • slaap
  • geheugen
  • hormonale activiteit (libido booster)
  • alertheid

De afbraak van histamine verloopt via twee enzymen:

• In het spijsverteringskanaal wordt histamine afgebroken door DiAminoOxidase (DAO).
• In het zenuwstelsel wordt het omgezet via histamine-N-methyltransferase.

Het DAO enzym kan belemmerd worden door:

• Tekorten in koper, vitamine C en vitamine B6
• ‘Leaky gut’ kan een ontstekingsreactie veroorzaken die de functie van DAO belemmeren
• Een progesteron tekort
• Een teveel aan oestrogenen
• Mutaties in de genen die DAO moeten maken
• Voeding welke DAO kan blokkeren:
  • Alcohol
  • Zwarte thee
  • Groene thee
  • Energiedrankjes

Het enzym histamine-N-methyltransferase is afhankelijk van vitamine B12, Folaat en magnesium.

Als een van beide enzymen niet goed wordt aangemaakt (door tekorten van de co-factoren of bij een genetische aanleg), loopt de zogenaamde histamine-emmer vol en misschien wel over. Dan ontstaan er allergische klachten.

Die histamine-emmer loopt ook over wanneer er teveel histamine wordt aangemaakt

• doordat er teveel mestcellen zijn
• er teveel allergenen in de buurt zijn
• als je (onbewust) dingen eet waar je niet tegen kunt
• of wanneer je histaminerijke voeding eet (gefermenteerde voedingsmiddelen zoals zuurkool en kaas, rode wijn, chocola en zo)
• of voeding eet van de groep histaminevrijmakers (Google is your friend)
• wanneer andere indringers ook een histaminereactie hebben veroorzaakt
• of wanneer er pathogenen in de darm aanwezig zijn die zelf histamine produceren.

Het is dus zaak om te checken of er onder de hooikoortsproblematiek nog mogelijke andere oorzaken zijn waardoor je lichaam histamine moeilijk afbreekt, of dat er teveel wordt aangemaakt, of een combinatie van beiden.

In mijn praktijk kwam het regelmatig voor dat wanneer mensen hun histamine-emmer leegden door hun voedingspatroon aan te passen én de juiste extra nutriënten te slikken, de hooikoorts verdween. Ga niet op eigen houtje experimenteren, maar zoek een deskundige die je in dit proces kan begeleiden. Je vindt ze hier. Wie weet scheelt dat een enkeltje Sahara.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie