Ja echt, een reactie van gelijke strekking kreeg ik vorige week op mijn blog over de lijnchallenge van Linda de Mol. Wow, dat was even schrikken. En ik vrees dat er veel mensen zijn die er zo over denken. Je raadt het al….. ik ben het hier echt niet mee eens, totaal niet zelfs.

Toch begrijp ik wel hoe deze gedachte tot stand komt. Wanneer je zelf geen moeite hebt met de lijn, nooit de behoefte hebt om teveel en te vaak te eten, niet valt onder de categorie ‘emotie-eters’ (en met die term reken ik ook zo nog even af), denk je omdat jij dat allemaal beheerst, dat anderen (die dat niet kunnen) niet genoeg van zichzelf houden om goed voor zichzelf te zorgen.

Stigmatiserende bullshit.

Zo dat is eruit.

Ik ken legio mensen die wel van zichzelf houden en zichzelf goed genoeg vinden die evengoed last hebben van vreetbuien ofwel ‘emotie-eten’.

Wat is dat dan eigenlijk ‘emotie eten’? Hoe werkt dat?

Laten we voorop stellen dat een lichaam zo ontworpen is dat het alles wat nodig is, zal doen om te overleven. De prikkel om te eten wordt gestuurd door de hersenen. Het brein bepaalt wanneer er eten in moet, en dat doet het meestal wanneer er acuut een tekort aan brandstof is. En dan bedoel ik niet een tekort aan opgeslagen vet, maar een tekort aan brandstof om snel energie te maken.

De term ‘emotie-eten’ is ontstaan omdat er mensen zijn die bij stress meer gaan eten. Er zijn overigens ook mensen die juist niet kunnen eten bij stress, dat hangt af van je constitutie. Mensen die gaan eten bij stress gebruiken andere adrenalinereceptoren dan degenen die niet doen. En geloof me dat zegt niks over je eigenwaarde of het gevoel van zelfliefde.

In tijden van stress gebruikt je lichaam meer brandstof dan normaal. Je lichaam moet warmte produceren, kunnen rennen voor de leeuw of vechten met de beer. Tegenwoordig doen we dat allemaal niet meer, maar je lichaam weet dat niet. Je reageert nog steeds alsof we in de oertijd leven. Wanneer je meer energie nodig hebt, kun je brandstof uit je opslagplaatsen halen, dan val je af en heb je geen honger. Als dat niet lukt krijg je het sein om te gaan eten, of je lichaam gaat zelf glucose maken vanuit eiwitten. Dat laatste is niet zo gunstig, daarmee pleeg je een aanslag op je bindweefsel, je huid en je spieren.

Nog moeilijker wordt het als je immuunsysteem ook extra brandstof nodig heeft. Dat is het geval bij een zogenaamde laaggradige ontsteking. Je immuunsysteem gebruikt in die situatie veel meer glucose dan normaal, waardoor het brein sneller tekort heeft. Een klein beetje stress zorgt er dan voor dat je behoefte krijgt aan zoetigheid. En dan is een stuk chocola of een Bossche bol een snelle oplossing voor het probleem. En dat noemen we dan emotie-eten?

En ik kan je vertellen dat je zo’n prikkel niet kunt weerstaan. Veel vrouwen kennen dat gevoel, als je dan niet wat eet, is de kans groot dat je iemand zult vermoorden. Dat heet een hypo, dat is een afkorting van hypoglycemie, ofwel een laag bloedglucosegehalte. En nee, zoiets ontstaat niet omdat je niet van jezelf houdt.

Er zijn vele redenen waarom zo’n hypo ontstaat:

• Een laaggradige ontsteking door een bacterie of virus
• Langdurige stress
• Een tekort aan de juiste mineralen zoals zink, koper en chroom
• Een candida infectie
• Niet passende voeding
• Het eten van teveel koolhydraten
• Histamineproblemen en nog veel meer…

Het is natuurlijk mogelijk dat je last hebt van hypo’s én tevens onzeker bent. Dat kan heel goed, omdat bij beide problemen gelijke werkingsmechanismen betrokken zijn. Als voorbeeld gebruik ik de postnatale depressie. Vrouwen die een tekort hebben aan vitamine B6 en koper hebben een grotere kans op een postnatale depressie, maar ook op hypoglycemie en problemen in de darmen. Want bij al die  problemen speelt koper een belangrijke rol.

Zo zijn er nog veel meer verbanden te leggen tussen verschillende ‘aandoeningen’. Dat is in de gangbare geneeskunde allemaal nog  onbekend. Dat is jammer, want door vanuit het systeemdenken naar het lichaam te kijken, zie je ineens de verbanden en kun je vele problemen oplossen of voorkomen.

Als je geïnteresseerd bent in een gedegen opleiding die op deze manier naar gezondheid kijkt, ben je welkom bij de nieuwe vierjarige beroepsopleiding in de Orthomoleculaire geneeskunde, die binnenkort weer van start gaat.

Hier vind je meer informatie.

Je weet nu al vast dat we daar geen genoegen zullen nemen met dooddoeners.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Regelmatig vertel ik in mijn blogs dat je moet luisteren naar je lichaam, maar dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn als gedacht. Veelal denken mensen bijvoorbeeld dat de behoefte aan zoet een signaal is dat je meer suikers nodig hebt. Eigenlijk is dat ook wel zo, je lichaam vraagt toch niet voor niets om suikers (het heeft ergens extra energie voor nodig). Maar door toe te geven aan die behoefte maak je het je lichaam nu juist niet makkelijker.

Daarom vandaag een lijstje met alarmsignalen (die jij misschien als normaal bestempelt), wat deze kunnen betekenen én wat je zou kunnen doen. (Het is natuurlijk niet compleet, het is geen complete medische encyclopedie.)

1. De hele dag door trek hebben in zoet. Dat is een signaal dat je lichaam ergens brandstof tekort heeft. Ofwel door stress, meestal door een immuunreactie, of misschien door te intensieve beweging. Dit signaal komt veel voor en het is niet iets waar je aan toe moet geven of negeren. Ga op zoek naar wat er aan de hand is, samen met een goede behandelaar. Minder koolhydraten eten, kan het probleem verminderen, maar soms ook verergeren. Dat is dus maatwerk.
2. Als we ouder worden is het voor mannen redelijk normaal om wat haar te verliezen, voor vrouwen is het wat anders. Haaruitval bij vrouwen is voor mij altijd een alarmsignaal. Het zou met een verstoorde schildklierwerking, een ontstekingsreactie, stress of een hormonale ontregeling te maken kunnen hebben. Als het langer duurt dan een paar weken zou ik je willen adviseren om deskundige hulp in te schakelen.
3. Het ontstaan van donkere pigmentvlekken, of juist het ontbreken van pigment heeft een relatie met de glucosehuishouding. Deze kan op zijn beurt verstoord zijn door andere, onderliggende oorzaken (zoals het immuunsysteem of je voedingspatroon bijvoorbeeld). Wanneer het op gaat vallen zou ik uit gaan zoeken waar het vandaan komt.
4. Het ontstaan van allergische reacties, galbulten, eczeem, of jeuk. Deze signalen laten zien dat je immuunsysteem histamine gebruikt tegen ‘indringers. Maar soms ligt het net even anders en komt er histamine vrij door andere oorzaken. Het slikken van anti-histaminica lijkt een oplossing, maar is het niet. Zodra je daarmee stopt, komt het weer terug en dat schiet niet op. Vergelijk deze reacties met het brandalarm in je huis. Je kunt de brandmelder uitschakelen, maar daarmee heb je de brand niet geblust. Blijf er niet mee lopen, zoek uit wat er aan de hand is. Begin maar eens met het bijhouden van een voedingsdagboek.
5. Veranderingen in je ontlasting. Het is normaal dat je ontlasting rood kleurt na het eten van veel bietjes, dat is geen alarmsignaal. Maar wanneer je ineens dunnere ontlasting krijgt of obstipatie die niet binnen een week weer normaliseert, is er reden om op speurtocht te gaan. Het kan zijn dat je anders bent gaan eten, dat je veel stress gehad hebt, of dat je besmet bent met een ‘beestje’. Natuurlijk is bloed of slijm bij de ontlasting een rode vlag, maar ook de andere veranderingen op dit vlak zul je serieus moeten nemen. Een deskundig behandelaar kan je helpen dit uit te zoeken.
6. Vermindering van je energieniveau is ook iets wat aandacht vraagt. En dan heb ik het niet over een dag brak op de bank hangen na een avond doorzakken. Nee, dan bedoel ik opvallende veranderingen die niet na een paar dagen rust weer herstellen. Moe opstaan bijvoorbeeld is zo’n signaal. Vermoeidheid kan vele oorzaken hebben, meestal is er dan ergens iets aan de hand in je lijf. Zoals een indringer die bestreden moet worden. Het kan ook zo zijn dat je vitaminen of mineralen tekort komt om energie te maken. Het is een heel gepuzzel om de oorzaak te vinden. Dat kun je gewoonlijk niet alleen, daar heb je professionele hulp voor nodig.
7. Steeds sacherijnig worden, mopperig of zelfs depressief, zonder een duidelijke oorzaak is niet in orde. Mensen die normaliter goedgemutst zijn en langzaamaan steeds zwaarmoediger worden, zullen op zoek moeten gaan naar wat er aan de hand is. En dat is nu juist zo lastig, daar heb je zelf geen zin in, geen puf voor of je ziet er het nut niet van in. Toch is het een belangrijk signaal, want als je lichaam de neurotransmitters die je blij maken niet meer kan maken, is er iets aan de hand. Je lichaam gebruikt de grondstoffen voor de neurotransmitters dan waarschijnlijk ergens anders voor. En dat is geen goede zaak. Mocht je dit bij je partner herkennen, ga dan samen op zoek met een deskundige. Je partner is er misschien niet meer toe in staat.
8. Kleine wratjes in de hals of nek, of op de romp zijn een teken van insulineresistentie. Dat is net als een verstoorde glucosehuishouding geen teken van een gebrek aan wilskracht, maar een signaal dat je lichaam ergens glucose voor nodig heeft. Ga minder koolhydraten eten en ga daarbij op zoek naar de oorzaak van de vraag om extra glucose.
9. Vetopslag op de buik lijkt wel normaal op een bepaalde leeftijd, maar laten we eerlijk zijn; in de oertijd zullen we dit fenomeen niet tegen gekomen zijn. (En echt hoor, er werden ook toen ook mensen ouder dan 40 jaar.) Je kunt ervan uitgaan dat dit verschijnsel dezelfde oorzaak heeft als nr. 8. De oplossing is dan ook gelijk.
10. Geen zin om te bewegen. Dat had je misschien niet gedacht, maar dit is zeker ook een alarmsignaal. Nee, niet nadat je een hele dag hard in de tuin gewerkt hebt natuurlijk. Geen zin om te bewegen, inzakken na een dag op kantoor gezeten te hebben, is wel degelijk een alarmsignaal. Een gezond mens heeft zin om te bewegen, springt zijn bed uit en begint fris en fruitig de dag. Als dit bij jou niet zo is, sta je in de spaarstand, de energiebespaarmodus. Drie maal raden waar je lichaam die energie dan voor spaart. Inderdaad, je immuunsysteem. Alle reden dus om op speurtocht te gaan naar de oorzaak. Is het een niet passend voedingspatroon, een virus, een bacterie of een parasiet? Dat kan niemand zeggen zonder dit te onderzoeken. Als het dus niet overgaat met wat extra inzet, zou ik hulp inschakelen.
11. Parodontitis, of ontstekingen in je mond, maar misschien ook wel elders in je lichaam. Alle chronische ontstekingen zijn een teken van een verstoord systeem. We weten inmiddels dat een parodontitis ofwel ontstoken tandvlees een voorbode van diabetes kunnen zijn. Maar niet alleen van diabetes, ook van andere aandoeningen. Er is bij een parodontitis in elk geval iets mis met de darmflora en je immuunsysteem. (Die twee zijn erg nauw met elkaar verbonden.) Ga niet alleen naar de tandarts, maar kijk ook eens of je voeding wel bij je past, of er indringers in je darmen huizen, of dat je misschien veel medicatie slikt.
12. Eetstoornissen zijn een uiting van een disbalans in de psyche. Dat betekent niet dat zoiets per se tussen de oren zit, er kunnen vele factoren een rol spelen. Het is een teken dat je hulp nodig hebt en snel ook.
13. Brokkelige of misvormde nagels zijn een duidelijk alarmsignaal dat er iets mis gaat in de opbouw van je nagels. Je lichaam heeft een tekort aan de juiste stoffen om je nagels (en haren) op te bouwen. Begin met gezond eten, maar als dat niet afdoende helpt is het tijd om een deskundige te raadplegen.
14. Geen gewicht kunnen verliezen, ondanks een gezond eet- en beweegpatroon. Ook al lijkt het allemaal zo eenvoudig: wat minder eten en meer bewegen. Toch werkt het niet voor iedereen zo. Wanneer het niet lukt, ondanks dat je echt je best doet, zul je op zoek moeten naar wat er misgaat. Over dit onderwerp heb ik het boek Oerslank geschreven. Daarin staat beschreven wat er allemaal aan de hand kan zijn, en dat is voor iedereen weer anders.
15. Veranderingen in je slaappatroon (die niet binnen een paar weken weer herstellen) zijn ook een alarmsignaal. Vrouwen in de overgang merken dat zij moeilijker en onrustiger slapen, dat heeft een hormonale oorzaak. Maar ben je niet in de overgang, of is het niet stressgerelateerd, dan is het tijd om hulp te zoeken.

Tja, en wat dan? Op zoek naar de oorzaak… is dat niet iets wat de huisarts moet doen? Dat zou zeker de eerste stap moeten zijn, maar uit ervaring weet ik (en velen met mij) dat het voor huisartsen erg lastig is om de oorzaak van dit soort signalen op te sporen. De westerse geneeskunde is erop gericht om ziekte op te sporen, niet op het ontdekken van voorstadia van ziekte. Je loopt dus de kans dat je met de boodschap dat je kerngezond bent naar huis gaat, terwijl je wel allerlei klachten hebt.

Ik kan dat de huisarts niet kwalijk nemen, hij of zij is niet opgeleid om dieper te graven en heeft daar bovendien geen mogelijkheden voor. Wie weet gaat dat nog eens veranderen (sprak zij hoopvol).

Je zult dus het heft in eigen hand moeten nemen indien je bij de huisarts niet verder komt. Het is tenslotte je eigen lijf en ben je zelf verantwoordelijk voor de manier waarop je ermee omgaat.

Lees je in over de mogelijke oorzaken en laat je begeleiden door een deskundige. Er zijn in Nederland vele goed opgeleide artsen en therapeuten die wel verder kunnen spitten. Je vindt ze hier. En ja, ik weet het, dat kost geld, dat vraagt een investering. Niet alleen financieel, het kost ook energie en toewijding. Maar zeg nou zelf, je hebt maar één lichaam! Is jouw lichaam het niet waard om datgene te krijgen wat het nodig heeft?

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Nee, we gaan het vandaag niet over paardrijden hebben. Ik bedoel met zadeltassen de specifieke vrouwelijke ‘curves’ waarmee toch heel wat landgenotes behept zijn. (En dan hebben we het niet over de ‘curves’ op de ZARA reclame die afgelopen week in het nieuws kwam.)  Nee, ik bedoel echte CURVES, dikke billen, lipoedeem ofwel de XL paardrijbroek. (Oeps, begin ik weer over paardrijden.) Je weet wel, van die hele stevige benen.

Ik kan er wel grappen over maken, maar grappig is het voor de meeste vrouwen die ermee kampen allerminst. Zelfs in een tijd dat het mode is om dikke billen te hebben en er zelfs vrouwen bilimplantaten willen hebben, is het echt geen pretje om ze van nature te hebben. ‘Believe me’, ik weet er alles van. Het doet namelijk gewoon pijn.

Pijn?

Ja, het doet pijn, niet alleen emotioneel, maar zeker ook fysiek. Als je er op drukt is het pijnlijk, en hoe pijnlijker het is, hoe meer je kunt spreken van lipoedeem.

Eh, lipoedeem? Wat is dat eigenlijk?

Het is niet gek als je niet weet wat lipoedeem is, zelfs veel huisartsen weten niet wat het is. Toch is het een veel voorkomende aandoening. Lipoedeempatiënten tobben met vetopslag op de heupen en billen (en vaak ook bovenarmen), maar dan in een mate dat het pijn doet. Ze houden ook vocht vast en dat is waarschijnlijk ook een reden dat minder eten en meer bewegen niet werkt om af te vallen.

En iedereen die het heeft, weet dat dit klopt.

Mensen die roepen tegen lipoedeempatiënten dat ze maar minder moeten eten en meer moeten bewegen, weten niet wat ze met zulke uitspraken aanrichten. Als lipoedeempatiënt heb je het al zwaar genoeg zonder tegen de onwetendheid van mensen die denken verstand te hebben van gewichtsbeheersing op te moeten boksen. Zo dat is gezegd.

Ehm, betekent dit dan dat je niks kunt doen om ervan af te komen?

Nou, dat is niet helemaal waar, maar wel wat reguliere artsen je willen doen geloven. Volgens de reguliere visie is liposuctie de enige optie. En laat ik het daar nu ook niet mee eens zijn.

Ik denk dat je zult moeten uitzoeken waarom het lichaam vocht vasthoudt en het vet nu juist daar opslaat. Dat zal toch niet voor niks zijn? Wie op zoek gaat naar antwoorden zal waarschijnlijk iets vinden over erfelijke factoren. Nou dat is lekker makkelijk, het zit in de genen, dus kunnen we er niks aan doen. Daar leg ik me in elk geval niet bij neer.

Ik ben op zoek gegaan naar het waarom en heb daarbij vele verstoringen gevonden die SAMEN resulteren in lipoedeem. En ja, erfelijkheid speelt zeker een rol, maar waarschijnlijk niet eens de hoofdrol. Maar wat dan wel?

Om te beginnen hebben deze vrouwen last van een verstoorde hormoonhuishouding die we ook wel oestrogeendominantie noemen. Een teveel aan oestrogenen (en vaak ook een teveel aan testosteron) doordat de lever de oestrogenen niet goed kan afvoeren. Ga je dan als jong meisje nietsvermoedend aan de pil dan is de kans groot dat je daarmee de lever overbelast, met alle gevolgen van dien.

Dan hebben deze dames bijna allemaal schildklierproblemen, darmproblemen, chronische ontstekingen, vermoeidheidsklachten, spier-en gewrichtsklachten, fibromyalgie, allergieën en dergelijke. Deze klachten zijn allemaal het gevolg van een disbalans in de basisbiochemie. Van het één komt het ander.

Het is de kunst om het lichaam weer in balans te brengen, zodat al die klachten overbodig worden. Ze zullen hun voeding moeten aanpassen, anders moeten gaan bewegen, specifieke supplementen moeten slikken en heel erg oppassen met de keuzes die ze maken in het leven. En dat is nu eenmaal niet eenvoudig.

Daar zul je als lipoedeempatiënt zelf energie in moeten stoppen, heel veel energie. Ik vergelijk de dames die met bloed zweet en tranen wel resultaten boeken op dit gebied wel met topsporters. Het kost net zo veel inspanning om het lichaam met lipoedeem weer in balans te brengen als het winnen van een Olympische medaille. Dat is niet niks. Maar daar houdt de vergelijking wel op.

Waar topsporters gesteund, begeleid, gesponsord, gekoesterd en bejubeld worden, staan de lipoedeemdames er alleen voor. Zij moeten deze race alleen lopen. Geen steun van de gezondheidszorg, van de ziektekostenverzekering (want allemaal onbewezen oplossingen) en heel vaak ook niet van je omgeving. Er zijn maar weinig mensen die in staat zijn je te steunen of te helpen met vinden van de juiste puzzelstukjes om lipoedeem terug te dringen. Een handjevol artsen is hierin geïnteresseerd, maar zij zijn (net als ik) nog altijd zoekende naar oplossingen.

Moeten we daarom maar niks doen?

Nee natuurlijk niet!

Om meer mensen inzicht te geven in dit onderwerp geef ik op 18 maart 2017 voor professionals een cursusdag over lipoedeem. Ik neem je mee op reis in het lichaam en laat je zien welke verbanden er bestaan en hoe je de problematiek het beste kunt benaderen wat betreft voeding, beweging en suppletie.

Tijdens de eerder gegeven cursusdag over dit onderwerp gaf een arts aan dat hij veel mensen met lipoedeem behandelde, zonder al te veel positieve effecten. De cursusdag had voor hem deuren geopend waarvan hij het bestaan niet eens wist. Deze dag is dus voor mensen die professioneel met lipoedeempatiënten te maken hebben een aanrader. Personal trainers, coaches, voedingsdeskundigen, diëtisten, artsen, therapeuten, gewichtsconsulenten en schoonheidsspecialisten zijn welkom. Je kunt je hier in schrijven. Voor lipoedeempatiënten die zelf aan de slag willen, zal ik binnenkort een andere mogelijkheid organiseren.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Echt, heus … we moeten gewoon minder vaak eten! Toch willen we er met zijn allen niet aan. Het zit er in geramd, je moet de motor laten draaien, je moet vaak kleine beetjes eten, dat is het beste voor je gezondheid. Ehh, nou nee dus, echt niet.

Er zijn een paar belangrijke argumenten om minder vaak te eten. Ten eerste veroorzaakt elke maaltijd (of eigenlijk elk eetmoment) een reactie van je immuunsysteem, een ontstekingsreactie. Dat is normaal omdat er bij elke hap vijandige bacteriën binnen kunnen dringen. Hoe vaker je gaat eten, hoe lastiger het wordt voor je immuunsysteem om de ontstekingsreactie te beëindigen. Tja, en voor je het weet heb je dan een zogenaamde laaggradige ontsteking in je lichaam. En dat is nu eenmaal het begin van heel veel aandoeningen, zoals diabetes en andere welvaartsaandoeningen.

Ten tweede weten we inmiddels door het werk van de Japanner Yoshinori Ohsumi dat door minder vaak te eten het lichaam in staat gesteld wordt om kapotte celonderdelen te vervangen of te repareren. Deze Japanner heeft zelfs de Nobelprijs gewonnen voor zijn theorie over autofagie.

‘Autofagie’ betekent (Grieks) letterlijk ‘zelfvertering’. Soms werken celorganellen anders dan we willen of raken ze gewoon beschadigd. Cellen die verhongeren plegen autofagie om bouwstoffen te recyclen. Op deze manier wordt de cel opgeruimd. Kapotte celonderdelen (organellen) en zelfs ongewenste bacteriën worden op die manier verwijderd. Autofagie bepaalt daarom voor een groot deel onze cellulaire gezondheid. Als we weten hoe die mechanismen functioneren en vooral hoe we ze kunnen beïnvloeden, dan kunnen we heel veel cellen weer optimaal gezond maken. Dat is de basis voor een gezonder lichaam.

Natuurlijk zul je tijdens de eetmomenten die je overhoudt wel zoveel mogelijk nutriënten binnen moeten krijgen. Dat kan dus niet als je maaltijden bestaan uit witte boterhammen met hagelslag. Als je volwaardige voeding eet (zoals de natuur het bedoeld heeft), verdwijnt overigens de behoefte aan tussendoortjes vanzelf.

Ik geef toe dat niet iedereen meteen kan overschakelen van een menu van drie maaltijden en drie tussendoortjes (bestaande uit de welbekende eierkoek, zo lekker vetarm, zucht) naar een eetpatroon van één of twee maaltijden per dag. Maar toch zou dat ideaal zijn voor je gezondheid. Begin dus eerst maar eens met het weglaten van de tussendoortjes. Als dat niet meteen lukt, kun je ook beginnen met het uitkiezen van volwaardige snacks, zoals een handje nootjes, wat fruit of groentesnacks.

Als dat eenmaal lukt, kun je langzaam maar zeker de overvloed uit je leven vervangen door af en toe wat schaarste. En dat betekent niet dat je moet proberen om met 1300 kcal de dag door te komen. Je eet een normale hoeveelheid calorieën, alleen je verdeelt ze anders.

En ja, ik weet het. Deze informatie is anders en tegenstrijdig aan wat ons altijd verteld is. En ja, ik weet dat zoiets verwarrend is, en ik besef me ook dat er nu veel mensen niet meer weten wat ze moeten geloven.

Even ademhalen, rustig blijven en je openstellen voor nieuwe informatie kan geen kwaad. Er wordt nu eenmaal elke dag nieuwe informatie gevonden, er komen nieuwe studies uit die oude inzichten vervangen. Dat heet voortschrijdend inzicht, en ja, dat kan verwarrend werken.

En weet je? Als de oude aanpak nu geweldig zou werken, dan hoef je natuurlijk niks te doen. Als we allemaal gezond zouden zijn op een dieet met 6 eetmomenten en eierkoeken kunnen we allemaal lekker zo blijven eten. Maar helaas, was het maar waar. Diabetes rijst de pan uit, de welvaartsziekten worden alleen maar erger. Het is dus tijd voor een nieuwe aanpak.

Voor professionals (coaches, voedingsdeskundigen, diëtisten, personal trainers, vitaliteitscoaches, schoonheidsspecialisten en hormoonfactortrainers) die meer willen weten over de effecten van autofagie op de gezondheid verzorgt Erik-Alexander Richter op 11 maart 2017  in Doorn een nascholing ‘De bijzondere gezondheidseffecten van vasten; autofagie in de praktijk’. In deze bijzondere workshop neemt Erik je mee in wereld van evolutionaire overlevingsstrategieën. Erik legt uit waarom wij in deze maatschappij ziek worden van overvloed en dat het op de juiste manier creëren van schaarste de gezondheid juist enorm kan bevorderen. Je kunt je hier inschrijven.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Ben jij zo iemand die het niet redt om anders te eten en vaker te bewegen? En word je lui en ongemotiveerd genoemd? Heb je het idee dat je een gebrek aan discipline hebt? Schaam je jezelf daarvoor? Weet je wat? Dat hoeft helemaal niet. Het is allemaal onzin.  Jouw lijf laat gewoon zien dat er iets mis is! Motiverende praatjes zullen je niet helpen. Je zult moeten leren verstaan wat je lichaam je vertelt!

Er worden kapitalen uitgegeven om mensen te motiveren om anders te eten. De overheid bedenkt samen met allerlei deskundigen projecten om gedragsveranderingen te bewerkstelligen. En wat blijkt? De aanpak is niet zo effectief, vooral niet bij de mensen die het nodig hebben.

Hoe zou dat nou komen?

Het is eigenlijk heel simpel. Mensen die gezond zijn, willen bewegen en hebben geen behoefte aan ongezond eten. Ze worden blij van sporten en een lekkere salade of een stukje vis. Hun lichaam geeft precies aan wat het nodig heeft. Deze mensen doen het van nature goed en hebben geen adviezen nodig.

Dan is er een groep die in principe gezond is, maar door traditie of ingesleten gewoontes niet zo gezond leeft. Deze mensen zijn makkelijk weer in balans te krijgen met wat meer bewegen en beter eten. Zij roepen na zo’n leefstijlverandering van de daken hoe gezond je wel niet wordt van anders eten en meer bewegen. Soms schrijven ze er een boek over en profileren zich als goeroe.

De probleemgroep bestaat uit mensen met een lichaam wat niet zomaar even terugveert. Zij gaan in navolging van de uiterst fitte goeroe ook anders eten en meer bewegen. Alleen kunnen ze het niet volhouden. Ze doen het op discipline en daarmee is het hele proces gedoemd te mislukken. Want wie het op discipline doet, houdt het (meestal) niet vol. Wanneer je het op discipline wel volhoudt, is de kans groot dat je er niet echt (of alleen maar tijdelijk) van opknapt.

En juist die laatste groep wordt wanhopig. “Ik doe alles goed en het werkt niet!” En dan kom je bij een deskundige die zegt dat je niet eerlijk bent, dat je stiekem snoept, of dat het tussen je oren zit (want bij anderen werkt het wel). Zucht.

Ik kan je eerlijk zeggen dat ik dit persoonlijk allemaal heb meegemaakt. Het is om gek van te worden.

Voor mij persoonlijk is het de reden geweest om te blijven studeren, puzzelen en zoeken. En met resultaat. Nu na meer dan twintig jaar studeren, begin ik de systemen van het lichaam te begrijpen. En de systemen zijn zo moeilijk niet, het ontdekken waar jouw sleutel ligt des te meer.

Zolang mensen last houden van ‘craving’, op zoek blijven naar zoetigheid, naar vette happen of geen puf hebben om te bewegen, is er iets aan de hand. Je lichaam doet niets voor niets. Het roeit met de riemen die het heeft.

Misschien is er ergens een verborgen ontsteking (door een stiekeme indringer, voeding waar je niet tegen kunt of een nutriëntentekort) of heb je de pech dat je achteraan stond bij het uitdelen van de gezonde genen. Wie weet heb je gedurende je hele leven al last van stress. Je kunt teveel medicijnen gebruikt hebben, of last hebben van de toxische wereld waarin wij leven. Wie het weet mag het zeggen.

Het feit blijft dat je lichaam nutriënten nodig heeft om normaal te functioneren, als je nutriënten tekort komt, loopt het vast. En dat merk je. Dan ga je bezuinigen in je energiegebruik en ga je op zoek naar voedsel wat je op dat moment zou kunnen helpen om snel energie te maken.

Hoe kan het dan dat je wel gezond eet en toch niet opknapt? Als je gezond eet, krijg je toch alles binnen wat je nodig hebt?

Nou, dat hangt ervan af. Wie echt optimaal eet, zal erg zijn best moeten doen om alle aanbevolen hoeveelheden nutriënten binnen te krijgen. (Laten we er maar even vanuit gaan dat ons voedsel nog voldoende nutriënten bevat.) Maar wie niet gezond is, heeft hele andere, specifieke behoeften. Dan red je het niet alleen met gezond eten.

Voorbeeld: In een stressvolle situatie zal het lichaam magnesium en zink uitscheiden. Stel je voor dat je een onveilige jeugd hebt gehad. Dan heb je al vanaf je vroege jeugd een magnesium- en zinktekort. (Wat je meestal niet in het bloed ziet, omdat je lichaam de balans in het bloed zo lang mogelijk in orde houdt.) Dat blijft niet zonder gevolgen.

Magnesium en zink spelen een sleutelrol in onze gezondheid. Bij een zinktekort ontstaan er problemen met de activering van vitamine B6, problemen met het immuunsysteem, de energieproductie en nog veel meer. Zo ontstaat er een lawine aan problemen. Ik kan je wel vertellen dat je een langdurig magnesium- en zinktekort niet eventjes oplost met gezond eten. Je zult de sleutel moeten vinden om je systeem weer aan de praat te krijgen.  (En dit was nog maar één voorbeeld..)

Wanneer bij jou een leefstijlverandering niet het gewenste resultaat oplevert, zul je dus verder moeten zoeken. En geloof me, er is niet één zoektocht hetzelfde. Blijf daarom ver weg van alle algemene adviezen en protocollen. Kom in de actie, neem je leven in eigen hand en ga op zoek naar jouw persoonlijke sleutel!

Om je te helpen, heb ik het boek Oerslank geschreven, daarmee kun je op zoek gaan naar jouw persoonlijke handleiding. Wanneer je er daarmee nog niet uitkomt, kun je geholpen worden door één van onze Oerslank experts. Je vindt ze hier.

Succes met zoeken en laat je vooral niet gek maken door de oordelen van anderen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie