De epidemiologie vormt de basis voor de medische wetenschap. Je test een medicijn of een voedingsmiddel op groep mensen en als de meerderheid goed reageert is het in orde. Hoe groter de groep hoe harder het bewijs. Het klinkt voor veel mensen logisch, maar inmiddels voor mij niet meer.

 

Misschien komt het omdat ik twee decennia lang met cliënten heb gewerkt die tegen muren opliepen in de gangbare geneeskunde, of misschien is het omdat mijn eigen lichaam nooit paste in de gangbare protocollen, maar ik zie de logica niet. Ik snap niet hoe je mensen allemaal over één kam kunt scheren, in een protocol kunt duwen en dan zeggen dat het wetenschappelijk bewezen is.

 

Voor wie is het wetenschappelijk bewezen? Voor de meerderheid van de groep? Wie zijn die mensen dan? En waarom reageert de minderheid dan niet positief?

 

Het is voor mij een vreemd concept, net zo vreemd als het maken van één schoenmaat voor alle mannen in Nederland. Op basis van wetenschappelijk onderzoek is vastgesteld dat mannen gemiddeld schoenmaat 43 hebben. We verkopen dus alleen maat 43. Als je dan na een paar dagen terug gaat naar de winkel met pijnlijke tenen wordt er naar een oplossing gezocht. O, u heeft last van zere tenen? Nou we hebben ook wel andere schoenen, we hebben ze ook in het bruin. Als de bruine schoenen dezelfde klachten veroorzaken zegt de verkoper: “Tja, het is wetenschappelijk bewezen dat deze schoenen goed zijn voor de gemiddelde mens, dus als u klachten heeft zal dat wel tussen de oren zitten. Gaat u maar eens praten met een psycholoog.”

 

Dit klinkt natuurlijk idioot, maar het is precies wat veel van mijn cliënten meemaken. Je komt bij de dokter met buikpijn en er wordt van alles onderzocht. Omdat je zelf aangeeft dat je buikpijn krijgt van brood en niet van glutenvrij brood wordt er ook een coeliakie onderzoek gedaan. De uitslag is negatief, je hebt geen coeliakie, PUNT. De arts verwijst je naar de diëtist die je adviseert om vooral veel brood te eten in verband met de nodige vezels. Je vertelt weer dat je buikpijn krijgt van brood, maar nee, dat kan niet. Brood is gezond voor mensen, dus ook voor jou, die buikpijn zit tussen de oren (dat heet een SOLK tegenwoordig) en je moet maar eens gaan praten met een psycholoog.

 

Gelukkig is er een verandering op komst: personalized medicine, dat is geneeskunde op maat! Het wordt al toegepast bij de behandeling van kanker. Er wordt voor een behandeling eerst een DNA profiel van de tumor gemaakt om zo de juiste chemo te kunnen geven. Nu vraag ik me wel af waarom er geen DNA profiel van de patiënt bekeken wordt. Ik denk dat je juist zou moeten kijken naar de herstelmogelijkheden van het lichaam. Een tumor kan zich toch heel snel aanpassen? Is dat dan niet dweilen met de kraan open? Maar goed, daar hebben de deskundigen hopelijk wel over nagedacht.

 

Een nieuwe ontwikkeling in de personalized medicine is de nutrigenetics. Dit is een nieuwe wetenschap die kijkt welke voedingsstoffen passen bij jouw genetisch profiel. Met jouw DNA profiel kun je in de toekomst door deskundigen laten uitzoeken wat wel, maar zeker ook wat niet bij je past. Dat is geen eenvoudig klusje en er zijn nu nog geen artsen en therapeuten zo ver dat ze je even in een uurtje jouw handleiding uitleggen. Degenen die met deze materie gestart zijn, hebben het razend druk, maar ook zij zijn lerende. Het staat nog in de kinderschoenen en je zult daar als patiënt zeker ook zelf het een en ander voor moeten doen. Ik denk wel dat het de geneeskunde van de toekomst zal zijn, maar voordat deze kennis echt is opgebouwd, zijn we zomaar 10-20 jaar verder.

 

Het grote voordeel van nutrigenetics is dat tegen die tijd mensen niet meer dood hoeven te gaan aan ‘bijwerkingen’ van medicijnen. Maar ook dat je dan precies weet welk narcosemiddel voor jou geschikt is. Je hoeft dan niet meer flauw te vallen van een tandartsverdoving omdat jouw lever het middel niet kan detoxificeren. Je weet dan met zo’n onderzoek precies met welke stoffen je jouw lever kunt helpen in het detoxificatieproces. Ook weet je dan of jouw kindje last krijgt van vaccinaties of niet. Of dat jij misschien juist wel of geen broccoli moet eten, of wel of geen koffie kunt verdragen. Over een jaar of 15.

 

Ik heb zelf zo’n test gedaan, maar oh wat is het ingewikkeld en complex! Het is met zo’n testuitslag nu nog een gigantische zoektocht naar passende voeding. Gelukkig kloppen mijn bevindingen (mijn eigen ervaringen) wel helemaal met wat er uit het onderzoek komt. Er zijn nog niet zo veel collega’s die zich op dit pad begeven, in Amerika loopt men daarin voorop. En nee, ik kan hierin nog geen mensen begeleiden. Ik weet inmiddels wel dat ik dagelijks bijleer en me daardoor in nederigheid afvraag of we ooit in staat zullen zijn om de complexiteit van het menselijk lichaam te doorgronden.

 

Ik wil je toch even waarschuwen; Wantrouw iedereen die met stelligheid weet te vertellen wat jij zou moeten eten. Echt, nederigheid is op zijn plaats. Voor mij is duidelijk dat hoe meer ik weet, ik alleen maar ontdek dat ik eigenlijk steeds minder weet.

 

Een ding is wel helder, je lichaam liegt niet. We moeten veel beter luisteren naar de signalen die ons lichaam ons geeft. Of dat nu buikpijn, hoofdpijn, brainfog of jeuk is, het zijn signalen die je niet moet negeren. In plaats van dit soort kwaaltjes af te doen als ongemakken, kun je ze ook zien als lichamelijke alarmsignalen.

 

Voorlopig is de nutrigenetics nog geen gemeengoed. Dat betekent dat we daarom moeten leren luisteren! Ga eens een paar weken lang alles opschrijven! Je zult zien dat je heel veel inzicht krijgt in de reacties van je lijf. Er is hier recent een mooi en handig hulpmiddel voor verschenen. Een praktisch logboekje voor maar zes euro. Je vindt het hier. Hiermee krijg je echt al heel veel inzicht, zelfs zonder DNA analyse.

 

Yvonne van Stigt, Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Ja echt, je leest het goed. Dik, dom en lui. Zo worden mensen met overgewicht nog maar al te vaak bekeken. Luie mensen zonder ruggengraat en zonder doorzettingsvermogen die zich maar de hele dag volvreten vanuit hun luie stoel. Echt, zo wordt er over mensen met overgewicht gedacht. Tot mijn verbazing heb ik dit de afgelopen week weer eens mogen ervaren. Ik dacht echt dat we op de goede weg waren, maar helaas, vandaar dit blog. Wat mij zo verbaasde was dat het zelfs collega’s zijn die zo over obese mensen praten, maar ook artsen in ziekenhuizen die onderling grapjes maken over de drie D’s, de domme dikke diabeet. Bah, je gelooft af en toe je oren niet.

 

Fatshaming wordt het genoemd, mensen belachelijk maken om hun gewicht.

 

In feite is het een vorm van discriminatie, en dan geen discriminatie die ontstaan is in een tijd dat we nog maar weinig bewustzijn hadden. Nee dit is een trend die pas in de afgelopen 40 jaar is ontstaan. Discriminatie in het krijgen van werk, op het gebied van relaties, maar ook leuke kleding zoeken is niet zo eenvoudig en je past niet in een vliegtuigstoel. Maar het ergste is de manier hoe er naar je gekeken wordt. Zodra je eens een keer iets doet wat bijna iedereen normaal vindt, zoals een ijsje eten, kun je wachten op de opmerkingen.

 

Hoe het komt?

 

Op een gegeven moment is ons verteld dat ieder pondje door het mondje gaat, dat je vanzelf afvalt als je maar minder eet en meer beweegt. We denken dat het leven maakbaar is, als je maar je best doet, lukt het wel. Als je zo redeneert, lijkt het logisch om mensen met overgewicht als losers te beschouwen. Want als ze hun best zouden doen, zouden ze geen overgewicht hebben. Zucht… Het vasthouden aan de energiebalans draagt nu niet bepaald bij aan nuancering. Ik heb er onlangs een blog over geschreven, dat vind je hier.

 

Kom op zeg, we weten toch allang dat het niet zo simpel is als de meeste mensen denken? Ik ben er van overtuigd dat er maar weinig mensen te dik zijn omdat ze willens en wetens zich zelf volproppen, zonder dat daar een fysieke oorzaak onder zit. Ja echt! Er zijn overigens ook heel veel redenen waarom mensen niet afvallen terwijl ze wel netjes eten en bewegen.

 

We weten inmiddels dat de darmflora eigenlijk bepaalt wat je eet. En die krijg je bij je geboorte van je moeder mee.  Als je geluk hebt is die flora een beetje in balans, maar als je pech hebt, word je in je vroege jeugd al geprogrammeerd voor overgewicht. Ga daar dan maar eens tegenin met minder eten en meer bewegen. Dat werkt dan eventjes, als je op wilskracht je mond dicht ritst. Drie maal raden wat er gebeurt als je daarmee stopt. En zeg nou zelf, zou jij een streng dieet je hele leven volhouden?

 

En dan hebben we het nog niet eens over allerlei aandoeningen die ervoor zorgen dat je niet af kunt vallen, ook al eet je nog zo gezond. Denk maar aan lipoedeem, schildklierziektes en de ziekte van Cushing. Ook al houd je bij die aandoeningen veel vocht vast, je moet dat gewicht wel mee sjouwen.

 

En hoe zit dat dan met emotie-eters? Hm…, emoties de schuld geven vind ik wel erg makkelijk, daarmee wordt ook weer met de vinger gewezen. ‘Zie je wel, je bent labiel!

 

Emotionele zaken zijn in feite een vorm van stress en dat heeft nu eenmaal zijn uitwerking op het fysieke lichaam. Door het bestuderen van de fysiologie ga ik steeds meer begrijpen dat er ook lichamelijke oorzaken zijn waardoor iemand angstig is of labiel of stress ervaart. Zo kan een aangeboren hobbel in de zwavelhuishouding, of een teveel aan histamine al de stress-as aanzetten, zonder dat er een tijger of een vervelende schoonmoeder in de buurt is. Met zo’n hobbel word je geboren en bijna niemand weet van zichzelf dat dit probleem speelt. Maar je wordt wel aangewezen als stress-kip, of emotie eter. Lekker dan!

 

Wie denkt dat mensen veel eten en niet bewegen door luiheid of gebrek aan discipline heeft het mis. Deze reacties zijn een beschermende overlevingsfunctie, ook daar heb ik al vaker over geschreven. Je vind het hier en hier

 

De ervaringsdeskundigen onder ons weten verdomd goed hoe moeilijk het is om met discipline tegen de behoefte van het lichaam in te gaan. En toch doen ze het keer op keer (zonder blijvend resultaat), omdat ‘deskundigen’ maar blijven hameren op die energiebalans. Al deze mensen willen niet gelabeld worden als dik, dom en lui. Ze gaan ervoor, ze diëten en sporten en hopen dan langzaam wat resultaat te boeken. Zij weten hoe het voelt om afgerekend te worden op iets waar ze erg hun best voor doen, maar wat niet lukt. In feite hebben ze levenslang.

 

Naar mijn idee zijn mensen met overgewicht dus uit balans. Het woord ziek gebruik ik liever niet, dat bewaar ik liever voor een griep of zo. Zij zijn dermate uit balans dat zij de dingen gaan eten waar hun darmflora om vraagt, of zij moeten extra eten omdat hun immuunsysteem om extra brandstof vraagt, of omdat een stressreactie de brandstofvoorraad leeg haalt..

 

Als je zelf jarenlang tobt met je gewicht weet je als geen ander hoe complex het proces van gewichtsbeheersing is. En toch wordt een diëtiste met overgewicht moeilijk geaccepteerd. Ik las onlangs zelfs dat een collega gezondheidsadviseurs die zelf niet gezond zijn ongeloofwaardig noemde. Ik weet niet wat slimmer is, advies krijgen van een goed opgeleide ervaringsdeskundige of iemand die zelf alles kan eten en dus geen idee heeft wat het inhoudt om overgewicht te hebben.

 

Het kan anders! Juist vanwege mijn eigen ervaringen en jarenlange zoektocht naar oplossingen voor overgewicht heb ik het boek Oerslank geschreven. In dit boek worden verschillende stukjes van de puzzel uitgelegd. Er zijn inmiddels honderden Oerslank-experts opgeleid in de fysiologie en achtergronden van gewichtsverlies. De Oerslank experts helpen je weer op weg naar een gezonde balans, waardoor je lichaam vanzelf het bij jou passende gewicht bereikt. Oerslank is bedoeld voor mensen bij wie dat niet vanzelf gaat, voor mensen die uit balans zijn en op zoek willen gaan naar het ontbrekende stukje van de puzzel. De subtitel van mijn boek is niet voor niets: ‘Waarom zij wel en ik niet?’

 

Ik zal de disclaimer in het boek Oerslank bij de volgende druk aanpassen: Geschikt voor mensen met een open mind die hun eigen handleiding  willen ontdekken. Niet geschikt voor mensen die op zoek zijn naar een killerbody en oordelen over het overgewicht van anderen.

 

Yvonne van Stigt Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

P.S. Er is net een nieuw handig hulpmiddel verschenen om je eigen handleiding te ontdekken; Het Oergezond logboekje; Weet jij wat je echt eet? Je vindt het hier.

Het lijkt een open deur:’ We zijn grotendeels zelf verantwoordelijk voor onze eigen gezondheid.’ Het klinkt zo eenvoudig, je neemt even het heft in eigen hand en dan ben je weer gezond. Natuurlijk is het niet simpel, het is zelfs een hele opgave! Het thema gezondheid is iets van deze tijd. Vijftig jaar geleden was er helemaal geen belangstelling voor gezond leven. Alleen de geitenwollen sokken types bekommerden zich om biologische en verantwoorde voeding en die werden toen maar wat vreemd aangekeken.

 

In mijn jeugd kregen we voor het eerst televisie. (Ja echt, zo oud ben ik al.) Het was een wonder, de kinderen uit de straat kwamen op woensdagmiddag bij ons thuis TV kijken. Verder speelden wij buiten. Rolschaatsen, touwtje springen, skippyballen, knikkeren, hinkelen, kaatsenballen, hoelahoepen, stoepranden, verstoppertje spelen, tollen en zo meer. Dat ging vanzelf. Je hoefde niet in beweging gebracht te worden, er was geen schermpje waaraan je verslaafd was. Je kon buiten of binnen SPELEN.

 

Voor de intrede van de radio, televisie en vooral van internet waren we gewoon niet op de hoogte van alle mogelijkheden op het gebied van voeding. Je at wat er was, reclame kenden we eigenlijk niet en als je iets mankeerde ging je naar de dokter. Hij gaf je een medicijn en als je dat slikte werd je beter (of niet, maar daar zeurde niemand over). Niemand die twijfelde aan de kennis van de arts of aan de betrouwbaarheid van het medicijn. Hoezo eigen verantwoordelijkheid? Er werd ook vooral nergens over gepraat, zeker niet over je kwalen.

 

Goh, wat is er veel veranderd!

 

Geleidelijk aan zijn er dingen veranderd, dingen die wij vooruitgang noemden. ‘Verbetering van onze levenskwaliteit’. We kregen elektrische apparaten voor het huishouden, supermarkten waar je naar eigen believen je kar kunt vol gooien, vaccinaties om kinderziektes uit te roeien, conserveermiddelen in ons voedsel zodat we het langer konden bewaren, instant aardappelpuree, jus in een pakje, teflon pannen die niet aanbakken, kunstboters die je cholesterol zouden verlagen, sportscholen waar je naar toe gaat omdat je anders niet meer beweegt, plastic bakjes om je eten in te vervoeren, roltrappen, plastic flesjes met koolzuurhoudende frisdranken, anti-biotica tegen infecties, croissantjes die je zelf thuis kunt maken uit een blikje, onkruidbestrijdingsmiddelen, kunstmest, fastfoodketens waar je in de auto je ‘gelukkige maaltijd’ kunt opeten, een telefoon zonder draadje, smaakstoffen die je het idee geven dat je aardbeien eet terwijl dat niet zo is, vloeibare light bakolie met roombotersmaak, chips gemaakt van tarwe met smaakstoffen in een koker, sapjes in een pakje om mee naar school te nemen omdat je met water het niet overleeft een hele dag, mixdrankjes, beertenders, magnetronovens, pizza bezorgers en nog veel meer. Te veel om op te noemen.

 

En dat noemen we vooruitgang.

 

Ik weet het, er zijn heus ook veel dingen wèl echt verbeterd in de afgelopen eeuw, maar daar heb ik het nu niet over. Waar het mij om gaat is dat we in de afgelopen halve eeuw zo veel dingen hebben veranderd die bij nader inzien niet zo heel verstandig bleken te zijn. Met het voortschrijdende inzicht weten we we nu dat pesticiden ons lichaam geen goed doen. We weten nu dat anti-biotica levensreddend kunnen zijn, maar dat je het niet te pas en te onpas moet gebruiken. Maar het gekke is dat we het nu dankzij internet wel allemaal kúnnen weten, maar dat een groot deel van de wereld hier niet over na wenst te denken. Laat staan dat de industrie iets zal veranderen wat geld oplevert.

 

De oudere generatie is dan ook niet gewend om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen op het gebied van gezondheid. Dat zie je ook terug in ziekenhuizen en vooral bij oudere artsen. Probeer daar maar eens aan te komen met een standpunt wat niet binnen het protocol past. Voor de jongere generatie is het makkelijker.  Zij kunnen, dankzij alle beschikbare kennis, wel bewuste keuzes maken voor hun eigen gezondheid. Gelukkig is de groep die dit ook echt doet enorm aan het groeien.

 

De meesten willen wel gezond eten, maar weten vaak niet hoe! Het begint allemaal bij je verdiepen in de materie. Je zult moeten weten hoe het werkt, anders kun je geen goede keuzes maken! Lees jezelf in, ga op speurtocht naar goede informatie op internet, of koop een goed boek. (Ik weet er wel een, waarin veel wordt uitgelegd :)).

 

En ja, natuurlijk spreken ‘deskundigen’ elkaar tegen! Maar er zijn meerder wegen die naar Rome leiden! Natuurlijk zijn er hoogleraren die met droge ogen op TV kunnen vertellen dat roomboter slecht is voor je cholesterol. Natuurlijk proberen fabrikanten van kunstvoeding hun imago op te poetsen door te melden dat zij nu met ‘groene’ ingrediënten werken. Ach, zie het maar zo, het zijn de stuiptrekkingen van een oude orde. Het zal niet lang meer duren totdat wij met zijn allen bewust worden van wat er mis gaat in de samenleving. En dan verandert het vanzelf.

 

Als je dan wat kennis hebt opgeduikeld, kun je de reacties van je lichaam beter duiden. Dat wordt er nu bedoeld met luisteren naar je lichaam! Herkennen van reacties en dan begrijpen wat er bij jou van binnen gebeurt. Schrijf op hoe je jezelf voelt na een maaltijd, trek daar conclusies uit en ga op zoek naar wat bij jou past! Neem die verantwoordelijkheid! Je zult het echt zelf moeten doen, er is niemand die het voor je doet. Op deze manier word jij je eigen goeroe, daar kan geen hoogleraar tegenop.

 

Yvonne van Stigt, Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

In mijn boeken en blogs leg ik van alles uit over voeding en gezondheid. Als biomedisch behandelaar ben ik opgeleid om mensen met klachten te adviseren, ik doe mijn best om maatwerk+ te leveren. Daarmee ben ik eigenlijk een vreemde eend in de bijt van de gezonde voeding. Mijn collega bloggers, foodies, sporters, voedingsdeskundigen en personal trainers, richten zich op gezonde mensen. En dat is een heel groot verschil, want voor hen geldt in het algemeen het ‘one size fits all’ principe.

 

Juist dit onderscheid levert nogal eens verwarring op in voedingsland, want wie heeft er gelijk? Naar wie moet je nu luisteren? Wel of geen gluten? Wel of geen melk? Gezonde mensen kunnen over het algemeen best wat gluten en melk verdragen, maar voor de mensen met klachten is het een ander verhaal. Welk advies je kunt opvolgen hangt dus van af je gezondheid.

 

Maatwerk+ gaat niet alleen over voeding, maar het bevat ook een totaalaanpak om de oorzaak van lichamelijke en geestelijke klachten op te lossen. Omdat ik regelmatig vragen krijg over wat mijn beroep nu eigenlijk inhoudt, zal ik er vandaag iets meer over vertellen.

 

Samen met honderden collega’s ben ik opgeleid in de klinische Psycho Neuro Immunologie, dat kun je beschouwen als een biomedische wetenschap. Hierin wordt de werking van het gezonde en zieke lichaam tot in het diepste detail onderzocht om te begrijpen hoe je het lichaam kunt helpen om aandoeningen te genezen. Dat klinkt indrukwekkend en ingewikkeld en dat is het ook. Het vraagt namelijk een enorme kennis om echt inzicht te krijgen in de werking van het menselijk lichaam. In de huidige  geneeskunde worden symptomen behandeld. Hoe klachten ontstaan en welke werkingsmechanismen daarbij betrokken zijn, is voor de gemiddelde behandelaar niet relevant.

 

Als biomedisch behandelaar ga je als een detective op zoek naar de kern van de klacht. Je bekijkt de symptomen, de hele ziektegeschiedenis en het levensverhaal van de cliënt om relaties te vinden tussen de verschillende klachten en symptomen. De symptomen laten zien welke organen en orgaansystemen een rol spelen, vervolgens is het de kunst om uit te pluizen welke werkingsmechanismen daarbij betrokken zijn. Het lichaam geneest in de regel zichzelf met behulp van de juiste nutriënten, een passend bewegingspatroon, een gezonde leefomgeving en een gunstig sociaal klimaat, maar dan moet je wel eerst weten wat er mis gaat.

 

De traditionele geneeskunde is ontstaan vanuit de oude fytotherapie. Werkzame stoffen uit planten werden gebruikt om het lichaam te ondersteunen. Deze fytotherapie is in feite geneeskunde 1.0. Tegenwoordig worden er ‘geneesmiddelen’ gebruikt die ingrijpen in de biochemie van de mens, maar die vooral gericht zijn op het verminderen van symptomen. Zo ontstond geneeskunde 2.0. Met deze upgrade is het oude programma 1.0 overboord gegooid, en zelfs onklaar gemaakt. De fytotherapie is niet ‘bewezen’ en wordt daarom nog wel eens denigrerend kwakzalverij genoemd.

 

In mijn vakgebied bekijken we het lichaam vanuit het westerse paradigma, we hebben het over dezelfde stofjes, dezelfde systemen en dezelfde anatomie, fysiologie en pathologie. We graven alleen een flink aantal stappen verder en dieper dan de westerse geneeskunde. We bekijken de oorzaken van ziekte, de relaties tussen systemen op het niveau van de biochemie en de celbiologie, maar ook hoe genen en levensomstandigheden een lichaam gezond of ziek kunnen maken. Niks alternatiefs aan zou ik zeggen.

 

Het is mij daarom een raadsel dat ons vak wordt gezien als alternatieve geneeskunde, of erger nog, als kwakzalverij. Wat een onzin! De biomedische benadering is de geneeskunde van de toekomst, het is innovatie pur sang! De biomedische benadering is het allernieuwste programma, de geneeskunde 3.0, of liever nog geneeskunst! Maar goed, zoals bij elke vernieuwing  kost het nog wat moeite om de gebruikers van het oude programma te laten overstappen op het nieuwe systeem. Maar dat komt goed als het oude systeem, net als in de ICT, niet meer ondersteund wordt.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Deze week kreeg ik een vraag over hypoglykemie. De vraagstelster had een enorme behoefte aan suikers, en eet deze (wel steeds minder) omdat zij anders niet lekker wordt (trillerig, onrustig, klam en chagrijnig). Zij had uitgezocht op internet dat deze klacht hypoglykemie genoemd wordt. De personal trainer die haar begeleidt had uitgelegd dat dit waarschijnlijk geen echte hypoglykemie is, maar dat het tussen haar oren zou zitten. De dame heeft zich laten testen bij de huisarts, en inderdaad het bloedglucosegehalte was niet te laag, eerder te hoog. Zij maakte zich hierover zorgen en kwam bij mij terecht voor een verklaring van deze klachten.

 

Klopt het dat deze klachten tussen de oren zitten, of is er wel degelijk iets aan de hand?

 

Om te beginnen zie ik alle ‘tussen de oren’ diagnoses als een brevet van onvermogen. Ook al schuift men in de reguliere geneeskunde alles wat niet duidelijk is onder het label placebo of nocebo, dat maak het nog geen legitieme verklaring. Brevet van onvermogen, onkunde, gebrek aan inzicht in de fysiologie, gebrek aan empathisch vermogen en vooral ook arrogantie. BAH!

 
Ja, ik wind me hierover op; en terecht. Ik spreek dagelijks mensen die door artsen met een verlegenheidsdiagnose naar huis gestuurd worden. Zo is prikkelbare darm syndroom er ook zo een. Als je om meer uitleg vraagt, krijg je als het meezit het antwoord dat ze het niet weten, maar nog steeds worden patiënten naar huis gestuurd met een schuldgevoel. ‘Tussen de oren’ is het zelfde als inbeelding of aanstelleritis terwijl de arts eigenlijk eerlijk zou moeten toegeven dat hij het niet weet. Dat vind ik arrogant.

 

Ik weet het, er zijn ook artsen die dit gelukkig wel eerlijk zeggen, maar dan nog? Is het niet vreemd dat een deskundige niet verder nadenkt, het onderzoekt en het mechanisme uitlegt? Want echt, die werkingsmechanismen zijn al lang onderzocht, alleen niet in epidemiologisch onderzoek.

 

Maar goed, we dwalen af. De hypoglykemieverschijnselen zijn echt niet verzonnen door deze dame. Haar lichaam liet heel goed zien dat er iets mis is, het was alleen niet zichtbaar in het bloed op de manier zoals je zou denken.

 

Om te beginnen zou de trainer zich moeten afvragen waarom deze dame zo’n behoefte heeft aan zoetigheid. Dat is niet voor niets, dat komt voort uit een behoefte van het lichaam. Er kunnen allerlei redenen voor zijn, waaronder (oxidatieve) stress, insulineresistentie, een darmprobleem zoals een overmatige Candida infectie, een laaggradige ontsteking in de darm of zelfs problemen in de energieproductie van het lichaam. Dat is iets wat je kunt uitzoeken, als je er tenminste in opgeleid bent.

 

Maar goed, de dame is minder gaan suikers gaan eten, terwijl haar lichaam daar juist wel behoefte aan had. Wat gebeurt er dan? Een gezond lichaam gaat dan over op de verbranding van vetten, maar als dat niet lukt zal je trek houden in zoetigheid. Gelukkig hebben we een goed back-up systeem, als de bloedglucose te laag dreigt te worden ga je suikers maken van eiwitten. Dat doet het lichaam met behulp van adrenaline. En dat is precies wat je voelt als je een ‘hypo’ ervaart terwijl de bloedglucose niet te laag is, maar misschien wel iets te hoog.

 

Want adrenaline geeft een onrustig gejaagd en trillerig gevoel, klamme handen, misselijkheid en chagrijnigheid en het brengt de glucose zo snel mogelijk omhoog, misschien wel even te hoog. Zeker als je moeite hebt om adrenaline op tijd weer af te breken, voel je de adrenaline door je lijf gieren en wordt de glucose steeds hoger. Ik heb onlangs in een blog uitgelegd dat 30% van de mensen moeite heeft met het afbreken van stresshormonen zoals adrenaline. Zo ongewoon is dit verschijnsel dus niet.

 

In plaats van iemand met lege handen of een sticker van inbeelding naar huis te sturen, kun je als professional jezelf ook verdiepen in de werkingsmechanismen. Begin maar eens met het lezen van Oerslank, daarin worden veel werkingsmechanismen uitgelegd.

 

De dame in kwestie is inmiddels gerustgesteld, zij heeft alleen het vertrouwen in haar trainer en huisarts verloren. Zij gaat op zoek naar een behandelaar die de oorzaak van haar zoetbehoefte gaat onderzoeken, maar vooral iemand die haar en haar klachten serieus neemt.

 

In de afgelopen twintig jaar heb ik helaas veel van dit soort ervaringen van mensen gehoord en ik word er elke keer weer verdrietig van. Ik besef mij maar al te goed dat onder de complementaire behandelaars ook veel kaf onder het koren te vinden is. Zo ervaren artsen ook dat er missers gemaakt worden in de complementaire geneeskunde, natuurlijk, net zo goed.

 

Ik hoop dat wij allemaal minder genoegen zullen nemen met nietszeggende stickers, maar ik heb er vertrouwen in dat dit echt gaat lukken door alle goede informatie we op internet met elkaar delen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie