Is het niet opvallend? Je hoort het steeds vaker, zelfs huisartsen zijn er alert op. Een vitamine D tekort. De wetenschappelijke studies liegen er niet om, we kunnen er niet om heen dat een vitamine D tekort gerelateerd is aan vele serieuze aandoeningen. Maar hoe komt het dan dat we dit zo vaak tegenkomen? Heb je daar ooit over nagedacht?

 

Als het olielampje van de auto gaat branden ga je naar de garage, je vult niet alleen olie bij, maar je laat onderzoeken waarom het oliepeil zo laag staat.

 

Is er ooit iemand die uitzoekt WAAROM jouw vitamine D zo laag is? Nee?

 

Tja, ik zou dat eigenlijk wel willen weten, want het komt toch geregeld voor dat het slikken van grote hoeveelheden vitamine D niet werkt. Je ziet bij sommige mensen het vitamine D gehalte in het bloed niet of nauwelijks stijgen na langdurige suppletie. Zou het dan kunnen zijn dat er een reden is waarom het vitamine D gehalte zo laag is? Is er misschien een evolutionair voordeel, of is er iets aan de hand waarbij een laag vitamine D gehalte noodzakelijk is om te kunnen overleven? Of is er misschien nog iets heel anders aan de hand?

 

Laten we vooropstellen dat ik niet alle antwoorden heb, nee verre van dat. Ik heb ook niet alle antwoorden, maar misschien kan ik wel een aantal kanttekeningen plaatsen.

 

Vitamine D is geen solist, het is een belangrijk hormoon, wat samenwerkt met vele andere stoffen. Er is overigens geen vitamine die je los kunt zien van andere nutriënten. Alles werkt altijd met elkaar samen, net als in een orkest. Bij alleen suppletie van vitamine D breng je het lichaam uit balans. Als je in een orkest ineens 40 trompetten laat meespelen klinkt het hele muziekstuk niet meer zoals het bedoeld is. Dat is voor iedereen toch duidelijk? Waarom geven we dan alleen vitamine D?

 

Om te beginnen werkt vitamine D heel nauw samen met calcium. De balans tussen calcium en vitamine D is heel kwetsbaar. Vitamine D verhoogt de calciumopname. Bij een te hoge hoeveelheid calcium in de weefsels (niet in het bloed, want dat zou desastreus zijn) zal het lichaam de vitamine D waarde verlagen. Zodra je dus een hoge dosis vitamine D suppleert, zal de calciumopname verhoogd worden. Maar dat is toch juist gunstig? Een beetje extra calcium kan toch geen kwaad?

 

Of kun je ook te veel calcium in je lichaam hebben? We hebben toch allemaal juist een tekort aan calcium?

 

Als we de zuivelreclames mogen geloven, heeft half Nederland een calciumtekort, met broze botten als gevolg. Gelukkig weten we inmiddels dat die gedachte achterhaald is. We weten inmiddels dat een voeding rijk aan groenten voldoende calcium bevat, maar ook dat onze calciumstatus niet alleen afhangt van ons voedingspatroon. Je kunt echt een teveel aan calcium in je lichaam hebben bij een tekort aan magnesium of als gevolg van een verstoring van de pH.

 

Om calcium te gebruiken waarvoor we het nodig hebben, is vitamine K onontbeerlijk. Bij een tekort aan vitamine K zal er een calciumoverschot ontstaan. Een teveel aan calcium kan onder meer nierstenen veroorzaken en dat is geen pretje. Om de negatieve effecten van een teveel aan calcium tegen te gaan hebben we voldoende vitamine A nodig.

 

Zo zijn er al een aantal stoffen die betrokken zijn bij de vitamine D en calciumhuishouding. Het is niet ondenkbaar dat een lichaam de vitamine D spiegels laag houdt om de calciumhuishouding te reguleren. Bij een tekort aan magnesium, vitamine A of K zal het lichaam op zoek gaan naar een evenwicht in deze voedingsstoffen, met een lage vitamine D spiegel als gevolg.

 

Als het bij jou niet lukt om het vitamine D gehalte te verbeteren, is het tijd om eens verder te kijken. Het kan overigens geen kwaad om voor de suppletie van hoge doses vitamine D eerst te controleren hoe het gesteld is met de magnesium, vitamine A en K status.

 

Voordat je nu meteen je vitamine D pillen weggooit, zou ik je willen adviseren om eerst eens rustig te laten onderzoeken wat er bij jou precies gebeurt. Er zijn vele deskundigen die je hierbij kunnen helpen, je vindt ze op deze website.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Vorige week heb ik uitgelegd waarom het soms niet lukt om gewicht te verliezen. Het zal al wel duidelijk zijn dat het bij mijzelf ook helemaal niet lukt om de weegschaal tevreden te houden. Integendeel, de laatste maanden zie ik de wijzer steeds een stukje verder opschuiven. De verkeerde kant op helaas.

 

Gelukkig is het mijn vak om dit soort zaken uit te pluizen, daardoor weet ik inmiddels wat er aan de hand is. Ik zal een tipje van de sluier oplichten. Het is wel ongemakkelijk om hier open over te schrijven, maar omdat zelfs mijn collega’s vragen hoe het toch kan dat zelfs ik, als deskundige, mijn gewicht niet kan beheersen, heb ik besloten om uit te leggen hoe de vork in de steel steekt.

 

Al heel lang was het duidelijk dat mijn darmen niet optimaal werken. Ondanks een perfect voedingspatroon en allerlei producten om de darmflora te verbeteren, veranderde er helemaal niets. Om te zien wat er precies aan de hand was heb ik mijn ontlasting laten onderzoeken bij een speciaal laboratorium. In een van de ontlastingstesten bleek de aanwezigheid van een biofilm in mijn darm. Dat is een soort slijmlaag waaronder allerlei indringers zich verschansen om buiten bereik van het immuunsysteem te blijven. Slimme jongens die bacteriën!

 

Deze bacteriën, maar ook parasieten en schimmels hebben zich daar verstopt als gevolg van veelvuldig antibiotica gebruik in mijn jeugd. Door de slijmlaag worden deze indringers onverslaanbaar, ofwel resistent tegen de gangbare behandelingen.

 

Deze verstopte indringers houden echter wel het immuunsysteem bezig. Er is zelfs een lichte ontstekingsreactie in de darm gaande, een laaggradige ontsteking genoemd. Deze reactie kost veel energie, het immuunsysteem vraagt daarbij om brandstof. Het wil graag glucose hebben om de vijand te kunnen verslaan. Door de ontstekingsreactie en deze brandstofbehoefte is er minder glucose over om de spieren van brandstof te voorzien. Deze concurrentiestrijd om glucose wordt opgelost door de spieren even minder glucose te geven, de spieren worden eventjes insulineresistent. Zo krijgen de spieren bij een ontsteking minder glucose. Dan heeft het immuunsysteem in elk geval genoeg brandstof. Probleem opgelost!

 

Ehh, dat zou wel het geval zijn bij een kortdurende heftige ontsteking, maar het mag niet te lang duren. Spieren zijn de belangrijkste energieleverancier van je lichaam. Als die geen brandstof meer ontvangen, kan de energieproductie in de knel komen. Als de situatie te lang duurt ontstaan er daarom problemen. Door de ontsteking gaan de bijnieren minder goed functioneren en als gevolg daarvan zal de schildklier trager werken. Want de schildklier moet de energieproductie in de spieren aanzetten, en daar is nu net niet voldoende brandstof aanwezig. Als je makkelijk vetten als brandstof gebruikt heb je hier allemaal niet zo gauw last van, maar helaas, daar heeft mijn lichaam nu eenmaal moeite mee.

 

Dit proces is bij mijzelf al heel lang gaande. Als ik erg mijn best doe, weinig stress heb en voldoende beweeg, kan ik net (met veel moeite) het evenwicht bewaren. Zodra er iets gebeurt wat de balans verstoort, wordt het heel lastig. En wie heeft er nu nooit stress, een hormonale verandering of een periode waarin je minder beweegt?

 

In het voorjaar ben ik begonnen met het aanpakken van de biofilm in mijn darm. Er was een nieuw product op de markt om die biofilm op te lossen. Het was uitgebreid getest, maar zoals wel vaker reageert mijn systeem anders dan normaal. Het middel werkte zo goed dat alle bacteriën, schimmels en parasieten uit de biofilm in één klap vrij kwamen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, maar soms zijn er situaties die je niet verwacht, maar waar je wel veel van leert. Inmiddels is wel duidelijk hoe we hiermee in de toekomst beter kunnen omgaan.

 

Mijn immuunsysteem heeft de hele zomer hard gewerkt om tegen de vrijgekomen beestenboel op te treden. Uiteindelijk was (naast alle natuurlijke preparaten) zelfs een antibioticum onvermijdelijk. Ik ben flink ziek geweest, mijn darmen verdroegen zelfs even geen vetten en eiwitten. Mijn dieet bestond voornamelijk uit rijstwafels en bananen. Tijdens dit proces was ik niet alleen doodmoe, ook de insulineresistentie werd erger. Vervolgens werden alle koolhydraten die ik at, die niet door het immuunsysteem gebruikt werden, omgezet in vet. Brandstof wat je niet verbrandt sla je op in vet. Je raadt het al, de kilo’s vlogen eraan.

 

Op dit moment ben ik weer op weg naar herstel, met alleen een potje probiotica ga ik het echter niet redden. Er zal een heel herstelplan gevolgd moeten worden waarbij allerlei lichamelijke systemen weer in balans kunnen komen. Je begrijpt vast wel dat zoiets niet zo eenvoudig is, het is niet iets wat je zelf even oplost. Jammer genoeg is dit voor de meeste huisartsen ook abacadabra, maar ze zijn er wel; kundige behandelaars! Als je vermoedt dat er bij jou ook zoiets speelt, kun je terecht bij één van mijn collega’s op deze website.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

PS. Ik hoop dat mijn verhaal duidelijk maakt dat je niet schuldig hoeft te zijn aan overgewicht. Zullen we maar stoppen met het vingerwijzen?

Op www.natuurdietisten.nl vind je veel informatie die aansluit bij de Oergezonde en Oerslanke levensstijl. Ook vind je daar adressen van goed opgeleide diëtisten en therapeuten. De informatie is gedegen en goed onderbouwd.