Oerslank is geen wetenschappelijk boek, het is een boek waarin nieuwe op wetenschap gebaseerde theorieën in de praktijk worden toegepast.
In Oerslank wordt er op een nieuwe manier tegen gezondheidsvraagstukken aangekeken. De manier van denken in Oerslank vindt zijn fundament in het systeemdenken. In de geneeskunde is systeemdenken als denkmodel nog relatief onbekend. In de systeembiologie wordt deze manier van denken al sinds lange tijd toegepast.
Het voordeel van het systeemdenken is dat het lichamelijk functioneren in al zijn complexiteit kan worden geanalyseerd, terwijl in de hedendaagse Westerse geneeskunde uit gegaan wordt van kleine geïsoleerde lineaire verbanden. In feite wordt in het systeemdenken getracht de ‘black box’ te ontrafelen.
Er zijn vele studies die onderdelen van de werking van het menselijk lichaam lineair aantonen. Wat er tot nu ontbreekt zijn studies die de verbanden aantonen tussen ziektebeelden, symptomen en werkingsmechanismen waarmee velen in onze maatschappij geconfronteerd worden.

 

Een aantal van de theorieën in Oerslank zijn gebaseerd op empirie, deze zijn in de praktijk duidelijk geworden. Door jarenlange klinische ervaring zijn de verschillende werkingsmechanismen in de praktijk getoetst.

 

Vanwege deze nieuwe manier van denken zou een gebruikelijke referentielijst deze benadering tekort doen. Indien je toch belangstelling hebt voor de achterliggende wetenschappelijke studies, kun je per mail verzoeken om een specifieke literatuuropgave van een bepaald hoofdstuk of onderwerp.

Heb je last van gasvorming in de darmen? Moet je vaker dan twee a drie keer per dag voor een ‘grote boodschap’? Of is het voor jou normaal om maar één keer per week te gaan?
Als je geen normale stoelgang hebt is dat niet iets wat er bij hoort, of iets wat we allemaal wel eens hebben. Nee, je stoelgang vertelt je iets over hoe het er aan de binnenkant van je lichaam aan toe gaat. Zoals je in Oerslank hebt kunnen lezen heeft de darmwerking veel invloed op de balans van je lichaam. Als je gewicht wilt verliezen zul je daarom ook aandacht aan je darmwerking moeten besteden.

 

Kijk maar eens wat vaker achterom na het toiletbezoek en observeer datgene wat je daar dagelijks achterlaat. De vorm, de kleur en de consistentie geeft je veel informatie over het functioneren van je spijsverteringssysteem. Het lijkt vaak geen probleem om jaar in jaar uit darmklachten te hebben. Het tegendeel is waar! In de darmen worden de voedingsstoffen uit je voeding opgenomen om vervolgens als bouwstof of bijvoorbeeld als communicatiestof te worden gebruikt. Wanneer je darmen niet goed werken, kan je lichaam nooit de stoffen krijgen die het nodig heeft! Dat is de reden om er iets aan te gaan doen!

 

Er zijn diverse laboratoria die via de ontlasting kunnen analyseren hoe het er bij jou in de darm voorstaat. Zo’n ontlastingstest geeft je veel informatie over de werking van je lichaam. Kijk hier voor gespecialiseerde artsen en therapeuten met de specialisatie darmtherapie. Zij kunnen je helpen met de interpretatie van de uitslag en het starten van een behandeling. Via de huisarts en de internist worden ook ontlastingsonderzoeken gedaan. Deze onderzoeken richten zich specifiek op parasieten en schadelijke bacteriën in de darm, of op een glutenintolerantie. Door te onderzoeken hoe het zit met je darmflora, of de aanwezigheid van schimmels kun je nog veel meer te weten komen over de oorzaak van jouw darmklachten. Deze aspecten worden in de gangbare reguliere laboratoria zelden onderzocht. Wil je meer weten over het ontlastingsonderzoek klik dan hier.

Dankzij onze digitale snelweg kunnen we er niet meer omheen. Wegkijken is geen optie meer. We kunnen de krant opzeggen, de TV uitschakelen en facebook vaarwel zeggen, maar er helpt geen moedertje lief aan. We worden met de neus op de feiten gedrukt. Het is crisis in en rond de Middellandse zee.

 

De humanitaire ramp die nu plaatsvindt is van dezelfde orde als vele eerdere crisissituaties. De wereld heeft al vele vergelijkbare rampen meegemaakt, nu is er echter geen ontkomen aan. We zien en horen alles wat er gebeurt of we willen of niet. En niet iedereen kan het aan om ernaar te kijken. Dat veroorzaakt dan weer verhitte discussies over de manier waarop mensen reageren.

 

We reageren op verschillende manieren op dit soort situaties, de een schiet in de hulpstand, de volgende stort een bedrag op een rekening en een ander kijkt weg. Hoe komt dat? Ben je een harteloos monster als je wegduikt of is er een verklaring voor?

 

Vanuit evolutionaire principes is het normaal om in geval van gevaar te vluchten of te vechten. Daar hebben we stresshormonen voor. In eerste instantie reageert het zenuwstelsel op gevaar door de aanmaak van dopamine zodat je vast een beetje overzicht krijgt van wat je moet doen. Vanuit dopamine wordt eerst noradrenaline gemaakt en vervolgens adrenaline. Noradrenaline bereidt je voor om je in beweging te laten komen. Adrenaline zet de vecht-vlucht reactie in gang. Uiteindelijk maak je cortisol aan om een oplossing te zoeken.

 

De globalisering in de samenleving is evolutionair gezien een nieuwe onbekende ontwikkeling. Wij zijn als mensen daar nog niet aan gewend (ook al vinden we het doodnormaal). We vinden wel dat we er tegen moeten kunnen om geïnformeerd te worden over buitenlandse rampen , maar eigenlijk kan ons lichaam er niet goed mee omgaan.

 

Het grote probleem is dat een stressreactie pas beëindigd wordt als het gevecht is afgelopen of als je veilig bent na het vluchten voor een beer. Het oplossen van een probleem kun je vergelijken met het winnen van een gevecht.

 

Als je geen oplossing gevonden hebt of niet veilig bent, blijf je hangen in de stressreactie. Dat kan betekenen dat je jarenlang te veel cortisol blijft produceren (waardoor het lijkt alsof je moeiteloos en succesvol presteert). Of je blijft hangen in de noradrenaline waardoor je constant alert en hooggevoelig bent. Je houdt dat niet eindeloos vol, op een dag kom je de man met de hamer tegen.

 

In onze maatschappij is het echter not done om iemand eens vol op de smoel te slaan en de tanden uit de bek te rammen. (Excusez les mots, alleen al het opschrijven hiervan geeft mij voldoening. Dat is vermoedelijk ook de reden waarom cabaretiers frustratie van zich af schrijven in vileine columns.)

 

Nee, we beheersen ons, we blijven netjes. In plaats van dingen uit te vechten in een lekkere ordinaire fist-fight stappen we naar de rechter en stikken we in onze frustraties achter een muur van beschaving. Alsof je daar gezonder van wordt. Nee dus. Ons lichaam wil vechten, vluchten en een oplossing vinden. Daarna komt er pas rust.

 

En dan ineens is het crisis en worden we aangesproken op onze empathie. Zo’n dramatische foto verdwijnt niet meer van ons netvlies, alsof we er zelf bij waren. Wat gebeurt er dan met je stresssysteem? Jouw hersenen weten niet dat de foto op facebook niet in je achtertuin genomen is, jouw hersenen registreren gevaar voor één van je familieleden. Je kunt wel vluchten, maar je ontkomt er niet aan. Je kunt nergens tegen vechten en een oplossing zoeken is te moeilijk voor zo’n omvangrijk probleem. Wat er over blijft is machteloosheid.

 

Dan móet je iets doen of je kijkt de andere kant op, uit zelfbescherming.
De urge om iets te doen, wordt groter naarmate je dichter bij de betrokkenen staat. Liefdadigheidsinstellingen baseren hun campagnes op deze principes en brengen de emoties daarom zo diep mogelijk de huiskamer binnen.

 

Er is dus wel degelijk een verklaring voor de verschillende reacties van mensen. Je bent geen harteloos monster als je wegkijkt, het is een verklaarbare manier van reageren voor mensen die al teveel op hun bord hebben.

 

Misschien helpt het je als je weet waarom je reageert zoals je nu doet. Het kan in elk geval bijdragen aan meer begrip voor anderen, zodat we geen energie verspillen aan discussies, maar deze besteden aan zaken die er toe doen.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Het klinkt lekker makkelijk: “Het zit in mijn genen, ik kan er niks aan doen dat ik ziek ben.” Dit soort uitspraken staan lijnrecht tegenover de boodschap van diverse gezondheidsgoeroes, namelijk het idee dat je niet ziek wordt als je maar doet wat zij zeggen: Gezond eten, veel bewegen en iets aan je stress doen.

 

Gelukkig leren we steeds meer over de werking van de genen en hoe deze beïnvloed worden door onze levensomstandigheden. Vroeger gaven we onze genen overal de schuld van, maar tegenwoordig denken we daar anders over. We slaan zelfs misschien een beetje door naar het idee dat alles maakbaar is, als je maar gezond leeft. Je raadt het al, de waarheid ligt in het midden.

 

Ik baal er altijd een beetje van als mensen tegen mij zeggen: “Hoe kan jij nou iets mankeren? Jij leeft zo gezond!” Net alsof mijn gezonde leefstijl een garantie is voor een perfecte gezondheid. Nou nee, ik denk dat ik met mijn genenpakket veel meer mijn best moet doen om gezond te blijven dan de gemiddelde mens. Dat is zuur, inderdaad, maar ik heb geen keuze als ik nog een beetje gezond oud wil worden.

 

Juist vanwege de onopgeloste vraagstukken van mijn eigen lichaam ben ik op zoek gegaan naar de mogelijkheden om mijn genen te laten onderzoeken. Tegenwoordig kost dat geen fortuin meer en krijg je een schat aan informatie. Die informatie is niet alleen voor leken werkelijk abacadabra, maar ook voor professionals is het een hele kluif om er chocola van te maken. Er zijn diverse ‘vertaalbureau’s’ die een soort uitleg voor je samenstellen, maar na veel puzzelen was ik daar toch niet tevreden mee.

 

Bij de meeste instanties krijg je een overzicht van de belangrijkste mutaties in jouw genen, en een lijstje met een kansberekening voor het ontwikkelen van bepaalde ziektebeelden. Daar zit ik als puzzelaar niet op te wachten, ik wil graag weten waarom mijn lichaam anders reageert op bepaalde dingen en hoe ik die eventueel zou kunnen oplossen. Juist die benadering kon ik niet goed vinden bij de huidige aanbieders. Óf ik kreeg maar een heel beperkt stukje van mijn genoom uitgelegd, óf ik kon niks met de uitslag. Tja, lastig.

 

Ik zou dit blog niet schrijven als mijn collega Rob hier geen oplossing voor gemaakt zou hebben. Hij heeft vanuit zijn oude vakgebied (de systeemarchitectuur) een programma geschreven waarmee de RAW data (de ruwe genetische gegevens) op een goede manier geanalyseerd worden, zodat je naar de genen kijkt vanuit jouw klachten en niet om uit te rekenen hoeveel kans je hebt op de ziekte van Crohn of hart- en vaatziekten. Het goede nieuws is dat het systeem nu klaar is en ook nog functioneert. Het blijft evengoed ook met dit verslag natuurlijk wel een hele ingewikkelde materie.

 

In de afgelopen maanden hebben we het systeem uitgebreid getest en ik kan vast een paar voorbeelden geven van de mogelijkheden. We hebben onder andere de mutaties in kaart gebracht van een jonge man met vermoeidheidsklachten en concentratieproblemen. We kwamen er eerder niet uit met logisch nadenken en alle therapieën bleken niet te werken. Een prima kandidaat dus voor de test. Hij blijkt een flink aantal mutaties te hebben in zijn energieproductiesysteem (de citroenzuurcyclus).
Gelukkig bestaat er in het lichaam voor zijn specifieke probleem een soort sluiproute in de biochemie, een soort plan B. Door de test te doen zijn we in staat geweest om zijn probleem te ontrafelen en zijn energiehuishouding te verbeteren.

 

We hebben de oorzaak van een probleem van een man met mentale overprikkeling en black-outs weten te vinden. Hij bleek een aantal mutaties te hebben in de omzetting van glutamaat naar GABA. Met de juiste suppletie is dit probleem aanzienlijk verbeterd.

 

Er was ook en dame die na een antibioticumkuur onverklaarbaar in een rolstoel terecht kwam. Zij bleek een bijzondere mutatie te hebben die het antibioticum rechtstreeks de mitochondriën in leidde. Daarmee werd haar energieproductie lam gelegd. Na de behandeling voor de mitochondriën is zij weer op de been.

 

Natuurlijk is er niet voor ieder probleem een oplossing, laten we dat voorop stellen. Je krijgt wel veel meer duidelijkheid over de richting waarin je het als behandelaar moet zoeken. Deze materie is voor leken te moeilijk, zomaar zelf even een DNA-test doen is dan ook absoluut af te raden. Het is een diagnostisch instrument voor doorgewinterde behandelaars, voor mensen met een goede kennis van de biochemie. Speciaal voor hen hebben we bij de SOHF een cursus ontwikkeld waarin wij het systeem en al zijn mogelijkheden uitleggen en dieper ingaan op de gevolgen van bepaalde genetische mutaties. Het zal daarom nog even duren voordat er voldoende professionals zijn opgeleid die hiermee kunnen werken. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen.

 

Ik kan me natuurlijk verschuilen achter mijn genen omdat ik nu weet waar het allemaal misgaat. Toch levert mij dat niks op. Juist omdat ik weet dat ik niet vooraan gestaan heb bij het uitdelen van de gunstige genen, zal ik nog beter voor mijn lichaam moeten zorgen. Nu was dat voor mij geen nieuws, maar zo’n boodschap kan voor anderen wel nodig zijn om het gedrag blijvend te veranderen.

 

Yvonne van Stigt; Master in de klinische Psycho Neuro Immunologie