Beste mijnheer Rutte, of mag ik Mark zeggen? Gezien mijn leeftijd vind je het vast niet erg dat ik je tutoyeer. Heb je vrijdagavond net als ik naar de talkshow van Eva Jinek gekeken? En ben je net zo ‘excited’ als Eva over het nieuwe onderzoek wat er in Groningen gaat plaatsvinden? Ik hoop het, want ik viel bijna van mijn stoel toen ik hoorde dat het effect van resveratrol op leptine bij overgewicht op de IC onderzocht gaat worden.

 

Maar je weet nog helemaal niet wie ik ben, ik zal mij eerst eens netjes voorstellen.

 

Ik ben Yvonne van Stigt en ik houd mij bezig met preventieve en orthomoleculaire geneeskunde. Ik ben een van de mensen die artsen en therapeuten op basis van wetenschap opleid om mensen met leefstijl gerelateerde klachten (zoals overgewicht en diabetes) te begeleiden naar gezondheid.

 

Het klinkt wat onbescheiden, maar ik denk dat je mijn beroepsgroep de experts op het gebied van de nutritionele geneeskunde zou kunnen noemen. Voor ons is het onderzoek wat er nu in Groningen gebeurt dus bekend terrein.

 

Het is verheugend om te zien dat er in Groningen nu gekeken wordt naar mogelijkheden om te voorkomen dat mensen ernstig ziek worden van Covid-19. Ik hoef je niet te vertellen dat wanneer we daar een oplossing voor vinden, de lockdown meteen beëindigd kan worden. Ik hoef je ook niet te vertellen dat investeren in dit soort onderzoeken veel winst kan opleveren en misschien zelfs wel op de korte termijn de oplossing van de crisis zou kunnen betekenen!

 

Het is voor onze beroepsgroep dan ook heel frustrerend om te zien dat er in de medische wetenschap tot nu toe zo weinig aandacht was voor preventieve maatregelen, terwijl wij daar juist alle kennis over in huis hebben.

 

Er is nu hoop op een natuurlijk ‘medicijn’ tegen de slechte prognose van sommige Covid-19 patiënten en dat is prachtig. Ik wil deze hoop niet wegnemen, maar ik wil daar wel een kanttekening bij plaatsen.

 

Ik hoop dat je het niet ongepast vindt dat ik ongevraagd mijn visie over deze nieuwe ontwikkeling deel.

 

In de geneeskunde wil men graag ‘one bullet’ oplossingen. We willen graag één pil om een probleem op te lossen. Maar ik ben bang (en weet) dat het zo niet werkt.

 

Ik hoop op geweldige onderzoeksresultaten, maar ik vrees dat wanneer het onderzoek niet meteen oplevert wat gehoopt wordt, de daarmee ingeslagen weg weer verlaten wordt. En dat zou doodzonde zijn, zeker als je (zoals ik) weet dat er echt meer zeer goedkope en non invasieve oplossingen zijn.

 

Geneeskunde is een zeer complex vak, wat vraagt om maatwerk en inzicht in de complexiteit van een aandoening. Dan kun je vooraf al wel stellen dat één stofje niet alle problemen kan verhelpen. Was het maar waar.

 

Er is maatwerk nodig, onderzoek naar welke processen er verstoord zijn bij mensen met overgewicht en naar welke stoffen het ziektebeeld kunnen helpen stoppen. Laten wij daar nu al heel veel kennis over hebben?

 

Dat resveratrol in combinatie met quercetine, zink, vitamine C, A, D en K al heel veel zou kunnen betekenen voor IC patiënten met overgewicht is voor ons geen verrassing. Daar is al heel veel literatuur over te vinden.

 

Hier kunnen wij helpen Mark. Hier ligt onze expertise.

 

Waarom bel je mij niet even, dan kan ik je wel wat namen doorgeven van ervaren literatuurtijgers en van hoog aangeschreven experts op het gebied van de nutritionele geneeskunde. Deze mensen zouden perfect passen in een PT, in een Preventie Team. Er is vast nog wel wat geld beschikbaar om zo’n team op korte termijn oplossingen te laten bedenken, toch? Wij staan te trappelen!

 

Dan nog even over de inhoud.

 

Het onderzoek richt zich, voor zover mij nu duidelijk geworden is, vooral op leptine. Leptineresistentie is net als insulineresistentie een belangrijke oplossingsstrategie van het lichaam bij overgewicht. (Nee ik zie dat niet als ziekte, maar als een oplossing van een lichaam wat niet anders meer kan.)

 

Om hier iets aan te doen bij ernstig zieke mensen op de IC is dan ook een logische gedachte. Normaliter zouden beweging en intermitterend vasten de eerste en belangrijkste interventies zijn, maar dat is in deze situatie nu eenmaal niet mogelijk. In dit vergevorderde stadium van ziekte is de inzet van stofjes die leptineresistentie en insulineresistentie kunnen verbeteren zeker een optie. Resveratrol werkt op adiponectine en vervolgens op AMPK (sorry, ingewikkeld) wat ervoor zorgt dat het lichaam minder insuline- en leptine resistent wordt.

 

Er zijn echter nog veel meer van die stoffen! Ik denk dan aan alfa liponzuur, quercetine, berberine en vele andere flavonoiden bevattende voedingsstoffen.

 

De mensen die nu alle webwinkels hebben leeg gekocht die denken dat resveratrol alleen de oplossing is tegen Covid-19 moet ik helaas teleurstellen. Je kunt je gezondheid niet met één supplementje waarborgen. Gezondheid hangt af van een gezonde leefstijl: gezonde voeding, voldoende beweging, veel buitenlucht en sociale interactie en suppletie wanneer het nodig is.

 

Resveratrol kan wel een onderdeel zijn van een totaal aanpak. Voor mensen die kampen met overgewicht is de aanpak zoals hierboven al uitgelegd. Bewegen op maat, intermitterend vasten en passende voeding met daarin voldoende nutriënten, waaronder flavonoïden.

 

Die flavonoïden vind je vooral in gekleurde groenten en fruit. Resveratrol vind je vooral in blauwe bessen, cacao en druiven (en dus ook in rode wijn), maar laat dat glaasje wijn nu net niet de oplossing zijn voor het overgewicht.

 

Ik hoop dat mijn brief je bereikt Mark, als voldoende mensen mijn blog delen zal dat wel lukken.

 

Ga ik van je horen?

 

Yvonne van Stigt, Master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

De laatste weken ontvang ik steeds meer vragen over wat er nu waar is, of gezonde voeding en/of suppletie nu wel of niet zinvol is om Covid-19 minder kans te geven. Uit al die vragen merk ik dat veel mensen in verwarring zijn. Wie spreekt de waarheid, de oud-professor die beweert dat suppletie en specifieke voeding geen enkel effect hebben, of de gezondheidsprofessionals die uitleggen dat je met voeding of suppletie je lichaam sterker kunt maken?

 

We denken nu te weten dat je een besmetting door gezonde voeding niet kunt voorkomen (wel door social distancy), maar dat je wel veel kunt doen om je lichaam zo sterk mogelijk te maken, zodat je het virus goed doorstaat.

 

En die boodschap horen we nooit op televisie.

 

Sterker nog, er worden op TV een aantal mensen regelmatig van stal gehaald die maar blijven roepen dat specifieke voeding en suppletie zinloos zijn om je gezondheid te optimaliseren.

 

Dat brengt mensen in verwarring.

 

Wanneer je op televisie hoort dat leefstijl en suppletie nergens voor nodig zijn, raak je toch in de war. Je denkt dat wanneer deskundigen zoiets verkondigen het dan ook de waarheid is. Je zou verwachten dat deze deskundigen op de hoogte zijn van de laatste stand van de wetenschap, dat zij zich blijven informeren.

 

Is het dan echt wetenschappelijk bewezen dat je zelf niets kunt doen?

 

Voor een consument is het begrip ‘wetenschappelijk bewezen’ hetzelfde als ‘het is waar’. Toch klopt dat niet helemaal. Wetenschap is waarheidsvinding, onderzoeken of een bepaalde hypothese klopt.

 

Er worden vele onderzoeken op het gebied van leefstijl, voeding en nutriënten gepubliceerd. Maar een publicatie is nog geen teken dat iets als waarheid gezien gaat worden.

 

Iets is pas bewezen als er wetenschappelijke consensus over is. Dat betekent dat de wetenschappers eerst discussiëren over een onderwerp en dan na een lange periode (waarin vele onderzoeken dezelfde kant op wijzen) besluiten dat iets bewezen is. In die lange periode zien we vele publicaties (al of niet betaald door de industrie) die elkaar tegenspreken of juist bevestigen.

 

Een mooi voorbeeld hiervan is het onlangs gewijzigde voedingsbeleid in Canada. Daar heeft de Canadese voedingsraad besloten om alle gesponsorde wetenschappelijke publicaties niet meer te laten meetellen in de bewijsvorming voor hun beleid. En wat blijkt? Zij hebben het advies voor drie porties zuivel laten vallen.

 

Dit geeft aan dat wetenschappelijk bewijs niet altijd waar hoeft te zijn en dat iets wat (nog) niet officieel als bewezen gezien wordt wel waar kan zijn.

 

Dat geeft verwarring.

 

De wetenschapper die zegt dat het allemaal niet bewezen is (of sterker nog alles onzin noemt) kent of de feiten niet, of zou moeten zeggen dat er veel studies laten zien dat het immuunsysteem sterker wordt door vitamine C, A/ D en zink, maar dat het (misschien wel door financiële belangen) nog niet als bewezen verklaard is.

 

Voor de consument is dit allemaal niet te bevatten en daarom is het misschien handig om je niet in de war te laten brengen. Wie zijn gezonde verstand gebruikt, snapt dat een lichaam de juiste nutriënten nodig heeft, dat je met lege calorieën je lichaam niet beter laat functioneren.

 

Het is geen hogere wiskunde om te bedenken dat een ziek lichaam extra nutriënten nodig heeft. Een lichaam zal om een topprestatie te kunnen leveren altijd extra nutriënten nodig hebben. Sporters en zieke mensen kun je dus geen standaard voedingsadvies geven.

 

Gelukkig krijgen doodzieke mensen op de IC een op maat samengestelde sondevoeding met extra nutriënten. Wanneer mensen de IC verlaten, stopt deze suppletie en wordt er verwacht dat zij alle nutriënten weer uit hun voeding halen. Naar mijn idee red je het niet om te herstellen van een zware ziekte met behulp van een beschuitje met hagelslag. Ook dan is een uitgekiend voedingspatroon en aanvullende suppletie onontbeerlijk.

 

Een deskundige die zich verschuilt achter de dooddoener dat het gebruik van gezonde voeding en suppletie niet wetenschappelijk bewezen is, bewijst de maatschappij geen dienst. Heb je jezelf ooit afgevraagd waarom dit soort mensen wel een podium krijgen en we de mensen die wel op de hoogte zijn van de feiten bijna nooit op televisie zien?

 

Zou dat iets te maken hebben met belangen van adverteerders? Was het niet ‘wiens brood men eet, wiens taal men spreekt’?

 

Zet die TV maar eens uit, laat je niet van de wijs brengen, gebruik je gezonde verstand en zorg goed voor jezelf.

 

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

Dit liedje zit al de hele week in mijn hoofd. Je kent het vast wel, dat liedje van Stef Ekkel en René Karst. Het refrein klinkt als volgt: “Liever te dik in de kist, dan weer een feestje gemist.”

 

Ik vroeg me af waarom dat liedje (wat mij altijd mateloos irriteerde) nu in mijn hoofd zit. En ineens werd het mij duidelijk.

 

Het gaat over verantwoordelijkheid.

 

Wie mijn blogs vaker leest, weet dat ik zelf de nodige fysieke uitdagingen had en heb. Ik wil niet in de slachtofferrol duiken, toch is het wel wezenlijk om eens te noemen.

 

Ik was chronisch moe en heb lipoedeem, de ziekte van Hashimoto en nog veel meer kwalen, die mij ertoe hebben gedwongen om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik moest mijn leefstijl wel aanpassen, anders had ik al lang te dik in mijn kist gelegen. Dat betekent niet dat ik alles onder controle heb, maar ik werk er hard aan om overeind te blijven.

 

Dat doe ik door zo veel mogelijk te bewegen, streng op mijn voeding te letten (nee een glaasje wijn en een bitterbal zit er voor mij gewoon nooit in), mijn stress en mijn Early Life Stress te beteugelen en met specifieke suppletie die mijn biochemie ondersteunt.

 

Als ik geluisterd had naar de behoefte van mijn lichaam (wat schreeuwde om suiker), de gangbare voedingsadviezen, de verleidingen van de voedingsindustrie en naar de medicatieoplossingen van de reguliere geneeskunde, was ik nu ook zwaar obees geweest.

 

Goddank ben ik eigenwijs en ben ik gaan studeren en kan ik anderen inspireren en informeren over de werking van het lichaam (en mij irriteren aan liedjes waarin mensen geen verantwoordelijkheid nemen).

 

En dan komen we weer terug bij de verantwoordelijkheid.

 

In deze bizarre tijd (waarin mensen met diabetes II, overgewicht en een hoge bloeddruk meer gevaar lopen om ernstig ziek te worden van het Corona virus) zullen we moeten kijken waarom bepaalde mensen hun verantwoordelijkheid niet nemen.

 

Is dat omdat ze dat niet willen, of omdat zij dat niet kunnen?

 

Ik denk het laatste (ook al irriteert het mij dus toch wel).

 

In mijn blogs schrijf ik al jaren over dit onderwerp. Onze voedselkeuze wordt namelijk in principe gestuurd door ons primitieve brein. Dit primitieve brein overruled de neocortex. We weten heus wel dat onze keuzes niet verstandig zijn, maar de drang naar zoet en vet voedsel is sterker dan de rede.

 

Wanneer je jezelf realiseert waar deze drang vandaan komt (stress, ontstekingen en toxines), heb je de eerste stap gezet op weg naar gezondheid. Dan kun je niet meer terug. (Nee, ik zeg niet dat je schuldig bent aan diabetes en overgewicht en ook niet dat je met je voeding veranderen alles oplost.)

 

Ik zie deze crisis als kans om als maatschappij bewuster te worden. Een kabinet wat zegt dat gezondheid ons grootste goed is, kan toch niet anders dan nu preventieve maatregelen nemen? Als we nu in staat zijn om met zijn allen gigantische offers te brengen voor onze gezondheid, zal het toch een peulenschil zijn om onszelf niet meer te vullen, maar echt te voeden?

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie

 

Ps, ik weet het, de afbeelding is niet helemaal perfect. We willen geen doosje suikerklontjes wegeten. Maar het is maar een plaatje, toch?

Het valt niet mee om in de huidige Corona tijd een genuanceerd blog te schrijven over gezondheid en ziekte. In Nederland heeft iedereen een eigen mening en als je ergens tegenin gaat, word je bijna gevierendeeld. Toch ga ik een poging wagen om het vandaag over preventie te hebben. Het is een wat langer verhaal geworden, maar er is dan ook veel over te zeggen.

 

Op dit moment zijn we de crisis aan het bestrijden met een preventieve aanpak in de vorm van hygiënische maatregelen en ‘social distance’.

 

Curatief kunnen we niet veel meer doen dan mensen die erg ziek worden sederen, aan de beademing leggen, corticosteroïden toedienen en eventueel antibiotica inzetten als er een bacteriële infectie bij gekomen is. (Dat een hoge dosis intraveneuze vitamine C curatief zou kunnen werken, wordt op dit moment nog niet erkend. Dat is een gemiste kans, zeker als je de verschillende werkingsmechanismen van vitamine C bij ernstige aandoeningen bekijkt. Wie geïnteresseerd is, kan er hier en hier veel over lezen.)

 

Preventiemaatregelen hebben niet allemaal even snel effect. Er zijn korte termijn maatregelen zoals een betere hygiëne of vaccinatie. Je kunt ook denken aan langere termijn oplossingen, preventieve maatregelen waarbij je mensen sterker maakt. Hoe eerder je ermee begint hoe sneller je resultaat zult zien.

 

Naar mijn idee zou het sterker maken van mensen op nr. 1 moeten staan en dat is nu precies wat er in de afgelopen decennia niet gebeurd is. In de afgelopen decennia zijn we wel ouder, maar vooral ook ongezonder geworden. Dat is ook duidelijk zichtbaar in de statistieken die nu naar buiten komen over het COVID-19.

 

In een Italiaanse registratie bleken de mensen met een metabole ontregeling het meeste risico te lopen om te overlijden aan het COVID-19 virus. Bij een metabole ontregeling kun je denken aan het metabool syndroom, waaronder hart- en vaataandoeningen, hoge bloeddruk, diabetes en overgewicht. Maar dat is nog maar een klein deel van die aandoeningen.

 

In het schema hiernaast zie je de aantallen mensen die tot 20 maart overleden zijn in Italië aan COVID-19, met hun metabole ontregeling.

 

Een metabole ontregeling is een ontregeling van het hele systeem. Het is geen ziekte op zich, het is een onbalans van vele processen bij elkaar. Toch blijven we alle losse symptomen als losse ziektes behandelen en slikken mensen bloeddrukverlagers, bloedglucoseverlagers, hartmedicatie en nog veel meer.

 

Een metabole ontregeling is een multifactoriële aandoening die je niet oplost met symptoombestrijding, maar daar zul je maatwerk op los moeten laten om te zien hoe de ontregeling is ontstaan. Als oorzaak van een metabole ontregeling kun je denken aan genetische factoren (bepaalde mensen hebben bijvoorbeeld nog oergenen, waardoor ze veel meer moeten bewegen dan anderen) en epigenetische factoren.

 

Die epigenetische factoren zijn de levensomstandigheden die bepalen hoe onze genen functioneren. Denk daarbij aan stress, voeding en beweging, maar ook aan toxische belasting zoals luchtverontreiniging, glyfosaat en straling.

 

Een metabole ontregeling (zoals het metabool syndroom, obesitas en diabetes) ontstaat wanneer de balans, ofwel de homeostase verstoord raakt. Dat kan gebeuren door een opstapeling van factoren zoals een infectie, stress, nutriëntentekorten, overbelasting en verkeerde voeding.

 

En als je dan hoort van Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care dat ook in Nederland misschien wel 80% van de mensen op de IC overgewicht heeft, ga je jezelf toch achter de oren krabben. Zijn uitspraak over een mogelijk mechanisch verband tussen obesitas, diabetes en het ernstig ziek worden, gaf mij de indruk dat men op IC’s nog niet gewend is om in biochemische werkingsmechanismen te denken. (Zo’n werkingsmechanisme kun je hier wel vinden.) Een simpel filmpje over het effect van hoge bloedglucosewaarden op het immuunsysteem zie je hier.

 

Tja, dan kan ik mij voorstellen dat artsen niet openstaan voor biochemische oplossingen zoals vitamine C.

 

Voor de gemiddelde Nederlander is de arts de specialist op het gebied van gezondheid, toch hebben zij weinig tot geen opleiding gevolgd op het gebied van leefstijl. Daar wringt dus de schoen. De overheid luistert naar de zogenaamde deskundigen en dan hoor je op de televisie zo’n ‘deskundige’ vertellen dat voedingssupplementen geen enkel effect hebben tegen het Corona virus.

 

Ik kan daar zo nog een heel blog aan wijden, maar dat is iets voor een volgende keer.

 

Maar goed, wat doen we nu met preventie?

 

Het lijkt mij verstandig als onze gezondheidszorg nu gaat inzetten op preventie van die metabole aandoeningen. Dat we niet alleen maar dweilen met de kraan open, maar juist eens gaan kijken hoe we onder meer met leefstijlinterventies mensen gezonder kunnen krijgen. Hoe eerder we daarmee beginnen, hoe sneller het resultaat.

 

Toch zie ik ook een gevaar. Het is o zo makkelijk om nu met de vinger te wijzen en mensen met overgewicht te stigmatiseren. Mensen met een metabole ontregeling zijn niet schuldig aan hun aandoeningen. (Zij zijn echter wel mede verantwoordelijk voor de oplossing)

 

Zij zijn zich vaak niet bewust van de oorzaak van hun klachten en zij worden ook niet op de juiste manier geïnformeerd. Het advies om minder te eten en meer te bewegen is namelijk niet uit te voeren als je niet eerst de oorzaak van de verstoringen oplost. Je gaat namelijk verkeerd eten en minder bewegen OMDAT je lichaam metabool ontregeld is. Hier kun je daar meer over lezen.

 

De huidige crisis laat zien dat in we de gezondheidszorg op dit moment niet veel meer doen dan dweilen met de kraan open.

 

Het is inmiddels vijf over twaalf!

 

Laten we in deze turbulente tijd de werkelijke preventie eens serieus gaan nemen. Er is hierover veel kennis in de wereld van de functionele of preventieve geneeskunde. Maar zolang deze deskundigen op het gebied van preventie weggezet worden als ‘alternatief’ en dus niet serieus genomen worden, gaat er veel tijd verloren. Gebruik hun kennis en ervaring!

 

Laten we de financiële belangen van de farmacie en de voedingsindustrie, de ego’s en de arrogantie eens opzij schuiven en terug gaan naar de basis, naar een gezonde leefstijl die past bij het individu.

 

Het is tijd om eens om ons heen te kijken en de oplossing voor een gigantisch probleem niet te zoeken in verdere medicalisering. Die kennis is er, het hoeft alleen maar gezien te worden.

 

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Bizar om te zien hoe de mens zich op dit moment gedraagt. Nou ja, de mens… een groot deel van de mensen. Het is bizar om te zien dat we in het jaar 2020 ons nog steeds gedragen zoals duizenden jaren geleden. Het is bizar om te zien wat angst met de mens doet.

 

Angst zorgt overal ter wereld voor hetzelfde gedrag. We gaan hamsteren omdat er een virus rond waart. We zijn bang tekort te komen, zelfs bang om zonder WC papier te zitten.

 

Dat we ons zo gedragen is toch niet zo heel vreemd als je naar de werking van het brein kijkt.

 

Ons brein is in de loop der tijden geëvolueerd. Het oudste deel van het brein is ons reptielenbrein. Dit gedeelte van ons brein is dominant in tijden van levensbedreigend gevaar. Het schakelt het denkvermogen uit en je gaat volledig zonder na te denken vechten, vluchten of bevriezen.

 

Daarnaast hebben we ook nog een zoogdierenbrein. Het zoogdierenbrein is wat jonger dan het reptielenbrein, maar het is ouder dan het mensenbrein. In dit zoogdierenbrein bevindt zich ook het limbische systeem, de plaats waar onze emoties regeren. In dit gedeelte van het brein nemen we beslissingen voor de korte termijn en overzien we de consequenties van ons gedrag niet. Het is het gedeelte van het brein wat zorgt voor uitstelgedrag en irrationeel gedrag, een soort puberbrein dus.

 

Het jongste gedeelte van ons brein noemen we het mensenbrein. De neocortex is het gedeelte waarmee we ons gedrag kunnen sturen vanuit beredeneren en waarmee we consequenties kunnen overzien.

 

Wat denk je, welk gedeelte van ons brein is verantwoordelijk voor het hamsteren van toiletpapier als er een longvirus dreigt?

 

En welk gedeelte van het brein wordt geactiveerd als je overspoeld wordt met angstaanjagende informatie over een virus waarvan je de consequenties niet kunt overzien? Wanneer je elke dag op de hoogte gehouden wordt van alle nieuwe Coronadoden? Wanneer je alleen maar hoort dat er geen enkel medicijn is wat je zou kunnen redden?

 

Hmm, juist ja. Het zoogdierenbrein staat aan het roer bij hamsteraars, bij mensen die bang gemaakt zijn door een overvloed aan onbegrijpelijke waarschuwingen via talkshows, sociale media en nieuwsberichten.

 

Deze mensen verliezen hun capaciteiten om op een sociale manier met elkaar om te gaan. Zij gaan alleen maar voor hun eigen hachje en gaan op massale schaal hamsteren.

 

Misschien kunnen we de mensen wat meer zelfvertrouwen geven als we hen zouden vertellen dat je zelf invloed kunt uitoefenen op de werking van je immuunsysteem? Zou het niet slimmer zijn als we mensen uitleggen hoe je met een gezonde levensstijl, extra vitamine C en zink een virus minder kans geeft?

 

Zou het misschien handiger geweest zijn als overheden eerst eens zouden overleggen met gedragsdeskundigen en niet alleen met microbiologen alvorens onheilsboodschappen over de bevolking uit te storten? Want deze massale zoogdierenbreinreactie was echt voorspelbaar.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie