Nu de zomer weer in volle hevigheid lijkt terug te komen, worden we weer aan alle kanten gewaarschuwd voor het gevaar van de zon. We moeten smeren, smeren en nog eens smeren om kanker te voorkomen. Hoe genuanceerd is dat advies eigenlijk? Is die zon werkelijk zo gevaarlijk?

De stelling dat de zon huidkanker veroorzaakt en dat we daarom continu moeten smeren om kanker te voorkomen, is niet heel erg genuanceerd. Of eigenlijk helemaal niet.

Zoals altijd heeft een verhaal meerdere kanten en het is goed om daar eens aandacht aan te besteden. Al hoor ik meteen de paniek in de hoofden van de deskundigen die vinden dat we mensen vooral op de gevaren moeten wijzen omdat anders mensen helemaal niet luisteren en domme dingen gaan doen. Want de consument is vooral niet in staat om zelf verstandige beslissingen te nemen. Of iets in die trant.

Mocht je onder die laatste groep vallen, lees mijn blog dan vooral niet.

Zoals ik al eerder geschreven heb is zonlicht essentieel voor de mensheid en hebben we miljoenen jaren geleefd zonder beschermingsfactor 50. Dat we nu kanker krijgen van de zon, kan dus niet alleen aan de zon liggen. (Of we werden niet ouder dan 30 jaar en hadden geen tijd genoeg om dood te gaan aan een melanoom.)

Wat zijn dan die gevaren?

Om te beginnen zijn kinderen natuurlijk het kwetsbaarst. Bescherm je kindje tegen zonnebrand door kleding en een veilig zonnebeschermingsmiddel. Bescherming in de jeugd kan veel ellende voor later voorkomen.

Er kan schade optreden aan de huid, wat vroegtijdige rimpelvorming kan veroorzaken of zelfs een relatief ongevaarlijke vorm van huidkanker. Of er bestaat het gevaar op het ontstaan van een melanoom. Die laatste is zeker niet ongevaarlijk en kan tumoren in het hele lichaam veroorzaken.

Hoe groot de kans is op het ontstaan van zonschade en huidkanker of een melanoom hangt af van vele factoren. Denk daarbij aan je genetische afkomst, je voedingspatroon, je mineralenbalans, hoeveel je gemiddeld in de zon komt, hoe vaak je verbrandt, de hoeveelheid stress waar je mee belast bent en of je wel voldoende slaapt.

Mensen met meer pigment lopen over het algemeen minder risico. Logisch toch, een donkere huid beschermt de mens al duizenden jaren tegen de zon.  Omdat teveel zonlicht op de huid foliumzuur (folaat) vernietigt, hebben mensen van origine afkomstig van rond de evenaar een donkere huidskleur. Maar zij hebben tegelijkertijd ook meer behoefte aan zon om voldoende vitamine D aan te kunnen maken als zij in Noord-Europa verblijven. Maar ook zij kunnen verbranden!

Zo’n gevaarlijk melanoom kan (vooral bij zeer blanke of roodharige mensen) ontstaan op het randje van het oor, of de neus. Maar je ziet ook melanomen op plaatsen waar de zon echt maar zelden komt. Is er dan een relatie met zonschade of is het meer genetisch? Wie het weet mag het zeggen.

Uit onderzoek blijkt wel dat mensen die het hele jaar binnen zitten en in de zomer drie weken gaan liggen bakken een grotere kans hebben op zonschade dan mensen die het hele jaar buiten werken. Wie met zijn Hollandse melkflessen op het strand van Benidorm gaat liggen zonder te smeren en er na drie weken als een vervelde kreeft weer af komt, is niet slim bezig. Maar dat is logisch. Voor deze mensen geldt het advies om te smeren, of beter nog, niet langer dan 10 minuten per dag onbeschermd de zon in te gaan.

En dan nu de voordelen.

Zonder zonlicht is er geen leven op aarde mogelijk. Je kent misschien het gevoel van de mediterrane zon op je bol, wat toch echt niet hetzelfde is als de Nederlandse zon. Mensen met auto-immuunziektes zoals reuma knappen enorm op als zij naar Zuid-Europa verkassen. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de zon en de manier waarop wij mensen zelf vitamine D aanmaken.

Hoe dat precies werkt lees je hier.

Het belang van voldoende (door het lichaam aangemaakte) vitamine D is inmiddels duidelijk. En nee vitamine D uit een pilletje is echt niet hetzelfde als wat je lichaam aanmaakt. Voldoende vitamine D is essentieel om osteoporose, auto immuun aandoeningen en ook kanker te voorkomen. En ja dan zul je dus de zon in moeten. En die nuance hoor je maar zelden. Wie gaat smeren, smeren en smeren kan daarmee de aanmaak van vitamine D gedeeltelijk blokkeren.

Wat is nu verstandig?

Tja, one size fits all bestaat niet. Iemand met Engelse genen (van wie stammen Australiërs ook al weer af?)  zal anders met de zon om moeten gaan dan wanneer je Zuid-Europese genen hebt. Ik weet niet of je het opgevallen is, maar ik zie in Zuid-Europa de lokale bevolking niet massaal gaan liggen bakken. Zij krijgen gedurende het jaar vanzelf al veel meer zonlicht om vitamine D aan te maken. Het zijn vooral de Noord-Europeanen die (misschien wel instinctief) de zon opzoeken.

De gemiddelde Hollander (mocht die bestaan) doet er verstandig aan om vroeg in het jaar de huid vast te wennen aan de zon. Dan bouw je de zonbelasting langzaam op en kan het gevormde pigment als bescherming dienen. In het voorjaar dan elke dag (alsof dat kan in Nederland) 10 minuutjes tussen de middag zo bloot mogelijk in de zon zou ideaal zijn. In de zomer heb je dan vast wat opgebouwd en kunnen de meeste mensen die 10 minuutjes onbeschermd ook wel hebben. Langer hoeft niet en is zelfs niet gewenst. (Je maakt overigens alleen vitamine D aan als je eigen schaduw korter is dan jij zelf bent. En dat is Nederland maar een paar maanden per jaar.)

Na die 10 minuutjes ga je of uit de zon of ga je smeren (met een verantwoord product zonder giftige stoffen). Zo geniet je van de zon en zorg je goed voor jezelf.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

Wat nu weer? zul je jezelf afvragen. Wat mag er nu weer niet? We mogen niks meer eten, gisteren was brood niet goed en moet nu spinazie in de ban? Spinazie is toch een superfood? Dus gewoon hartstikke gezond?

Ja dat zou je denken, spinazie bevat inderdaad veel positieve nutriënten. Toch behoort spinazie niet tot de meest ideale voedingsmiddelen (net zoals ook rabarber, chocolade en amandelen). Dat zijn voedingsmiddelen die naast de positieve inhoudsstoffen ook een wat minder positieve stof bevatten. Ze hebben veel oxaalzuur.

Ik heb daar al eerder over geschreven. Oxaalzuur is een agressief zuur, wat ook je tandglazuur aantast. Dat herken je aan dat ruwe gevoel na het eten van spinazie of rabarber. Het kan door extra calcium onschadelijk gemaakt worden. Vandaar dat we vroeger een krijtje mee kookten met de rabarber of room toevoegen aan de spinazie, vanwege het neutraliserende effect van de calcium daarin.

Dat oxaalzuur (ofwel oxalaat) bestaat uit vlijmscherpe kristalletjes die schade berokkenen aan cellen, weefsels (en dus organen), maar ook (eenmaal gebonden aan calcium) nierstenen kunnen veroorzaken.

Oxalaten worden dus onschadelijk gemaakt met calcium (als je dat voorhanden hebt) indien je niet voldoende specifieke darmflorabacteriën hebt die de oxalaten kunnen afbreken. Maar onschadelijk is niet helemaal het juiste woord, aan calcium gebonden oxalaten kunnen nierstenen veroorzaken.

Eventueel ongebonden oxalaten beschadigen cellen en weefsels, maar veroorzaken daarbij nog een vervelend fenomeen. Wanneer oxalaten het lichaam binnenkomen, verlaat er tegelijkertijd een sulfaatgroep je systeem. Je raakt dus zwavel kwijt door een teveel aan oxalaten. En laat je dat nu nodig hebben voor je ontgifting, het sterk houden van weefsels en je darmgezondheid. Oeps.

Voor de meeste mensen is de hoeveelheid oxaalzuur die zij binnen krijgen geen probleem. Het lichaam kan deze hoeveelheid prima verwerken. Maar wanneer je ineens overstapt van een voedingspatroon van boterhammen met kaas, naar elke dag een spinaziesmoothie, bergen amandelen en veel donkere chocolade, kan het gebeuren dat het mis gaat.

De op het oog ‘gezonde’ voedingsmiddelen die veel oxalaten bevatten zijn:

• Rabarber
• Spinazie
• Boerenkool
• Chocola
• Boekweit
• Amandelen
• Zoete aardappelen
• Bleekselderij en nog veel meer (Google is your friend)

Tja daar ga je dan met je goede gewoontes, denk je gezond bezig te zijn en lig je ineens op de eerste hulp met een niersteen. Au.

Een recente publicatie over dit onderwerp heeft de mogelijke ernst van de situatie aangetoond. (Ja ik weet het, één studie zegt nog niets, is ook zeker geen bewijs, maar de resultaten uit de studie bevestigen toch wel wat ik in de praktijk al langere tijd zie.)

In de studie wordt duidelijk dat het eten van oxalaatrijke voeding (niet alleen bij zieke of daarvoor gevoelige mensen, maar ook bij gezonde mensen) de energieproductie in de monocyten beïnvloedt. Letterlijk staat er: “Oxalate induces mitochondrial dysfunction and disrupts redox homeostasis in a human monocyte derived cell line.”

In Jip en Janneke taal staat daar dat bepaalde immuun cellen minder goed werken door oxalaten.

Tja, wat nu?

Moet spinazie nu in de ban?

Of kun je best wat spinazie eten?

Ik zou je vanwege de mogelijke ‘risico’s willen adviseren om niet elke dag spinazie in een smoothie te doen. Natuurlijk is gezond eten niet gevaarlijk. Het draait allemaal om variatie. Wie varieert met zijn voedingskeuze doet het in principe goed, doorslaan met ‘gezonde voeding’ is alleen nooit verstandig.

Toch zou ik bij darmklachten, bekende nierklachten, een verstoorde calciumhuishouding en chronische aandoeningen je willen adviseren om niet te overdrijven met oxalaatrijke voedingsmiddelen. (Nee, niet helemaal vermijden.)

Hoe het precies werkt met het verlies van zwavel bij oxalaatrijke voeding leggen we uit bij de masterclass Sulfatering op 27 september 2019 bij het OPFG. Deze speciaal voor artsen en HBO+ opgeleide therapeuten georganiseerde masterclass, geeft veel inzicht in deze boeiende materie. Je kunt je nu nog opgeven.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie.

Detoxen, wat is dat eigenlijk? Ga jij af en toe voor een grote schoonmaakbeurt in je lichaam? En hoe doe je dat? Ga je op een detoxreis, of detox je lekker zelf thuis? Wat doe je dan eigenlijk? Ga je sapvasten, heel veel water drinken of je lever reinigen? Laten we het daar vandaag eens over hebben, want sommige fabels blijven wel heel hardnekkig rondzingen.

Hoe werkt het eigenlijk? Hoe raak je al die giftige stoffen kwijt?

Het lichaam heeft een prachtig systeem om alles wat overbodig of giftig is op te ruimen. De lever en de nieren werken daarbij als een team. De lever is de werkvoorbereider en de nieren voeren het merendeel van het afval af. De rest verlaat het lichaam via de darmen, de longen, de haren en de huid. Detoxen is daarom iets wat je lichaam zelf moet doen. De lever zorgt ervoor dat schadelijke stoffen zo omgebouwd worden dat zij het lichaam kunnen verlaten.

Je hoeft je lever niet te detoxen, je lever detoxt jou.

De lever is namelijk geen filter die schadelijke stoffen uit het bloed filtert en bewaart.

De lever maakt vetoplosbare stoffen wateroplosbaar en zal deze vervolgens bewerken zodat de stoffen via het bloed en de nieren of via de darmen het lichaam kunnen verlaten.

Je kunt wel de lever een handje helpen met zijn taak, door de aanvoer van toxische stoffen te verminderen. Denk daarbij bijvoorbeeld aan alcohol en medicijnen. Je kunt ook bepaalde ondersteunende voedingsmiddelen of nutriënten gebruiken, maar daarover later meer.

Het eerste advies wat je krijgt om je lichaam te helpen met  zijn ontgiftingstaak is ‘Veel water drinken!’ Extra water drinken helpt niet om de lever te ‘ontgiften’, als de lever zijn werk niet doet, kun je geen afvalstoffen wegspoelen met veel water. Minder water drinken maakt de urine geconcentreerder, maar heeft in principe geen effect op het verwijderen van afvalstoffen. Je kunt ook teveel drinken en daarmee teveel mineralen uit plassen. Dat betekent overigens niet dat water drinken zinloos is. We hebben wel degelijk water nodig.

Vaak wordt detoxen verward met vasten. Het stoppen met eten, voor kortere of langere duur kan je lichaam best helpen met bepaalde processen, maar het betekent niet dat je lever meer zijn best gaat doen. Wanneer je wat minder rommel binnenkrijgt, help je daar wel je hele lichaam mee. Met een voedselpatroon wat bestaat uit witte boterhammen met chocopasta en eierkoeken maak je het jezelf wel erg lastig.

Wanneer je darmflora erg uit balans is en er diverse pathogenen (beestjes) in de darm aanwezig zijn, kun je de lever ondersteunen door die pathogenen geen eten te geven. ( Zij zijn bijvoorbeeld dol op suikers en dierlijke eiwitten en gaan bijvoorbeeld ammoniak produceren wanneer jij vlees eet. Dat is tevens een reden waarom mensen zich vaak beter voelen als zij vegan gaan eten.) Maar een echte oplossing is dit natuurlijk niet.

Leverreinigingskuren worden gezien als de ultieme manier van detoxen. Toch is het effect van zo’n kuur niet te danken aan het reinigen van de lever als wel aan het feit dat de lever verse galvloeistof aan gaat maken. Dat doet de lever namelijk wanneer de galvloeistof (met afvalstoffen) in de darm gebonden wordt aan vezels en zo het lichaam via de darm verlaat. Doordat we in de afgelopen decennia steeds minder vezels zijn gaan eten, zal steeds vaker ongebonden galvloeistof weer heropgenomen worden in de darm en zo weer in de lever terechtkomen. Tja, zo komen alle afgevoerde stoffen weer opnieuw in je systeem.

Wanneer je het gevoel hebt dat je lever wat ondersteuning kan gebruiken (wat je vaak kunt zien aan die mooie donkere kringen onder de ogen, regelmatig hoofdpijn en vermoeidheid) is het slim om meer groenten en kruiden te gaan gebruiken. Denk daarbij aan de volgende producten:

Gember, artisjok, paardenbloemthee, curcuma, zwavelhoudende groenten zoals asperges, spruitjes en broccoli, bitterhoutwater, fulvinezuur, bitterzoutvoetenbadjes of speciale leverthee.

Weet wel dat overdrijven niemand goed doet, dus gebruik alles met mate. Mocht je hier hulp bij willen hebben, dan zijn er voldoende professionals die je kunnen helpen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Als je het zelf nooit hebt meegemaakt, is het iets onbegrijpelijks. Als je vooraan gestaan hebt bij het uitdelen van de gunstige genen kun je niet bedenken hoe het voelt. Als je een perfect gezond leven leidt, zul je niet snappen hoe het is.

Uitgeput zijn, totaal leeg getrokken na een simpele inspanning en dagen moeten bijkomen na een bezoek aan de tandarts….

Chronische vermoeidheid, een zware burn-out, of ME. Het kan allemaal ongeveer hetzelfde aanvoelen en als je het zelf niet hebt ervaren, bestaat de kans dat je het ziet als aanstelleritis.

Personal trainers, ergotherapeuten, sportschooleigenaren, fysiotherapeuten en diverse andere ‘hulpverleners’ zien regelmatig mensen met zware vermoeidheidsklachten. En als je geluk hebt, begrijpen deze professionals hoe het werkt.

Hopelijk snappen zij dat dat het bewaken van de grenzen van mensen met vermoeidheid niet zo eenvoudig is. En dan bedoel ik hun inspannings(in)tolerantie. Want mensen met chronische vermoeidheid voelen namelijk hun grenzen niet en die kunnen ze ook niet leren voelen. Dat komt omdat zij zich alleen kunnen inspannen met behulp van adrenaline. En laat adrenaline nu net de stof zijn die je gevoel beperkt. Je voelt geen pijn als je in de ‘adrenalinestand’ staat. Je voelt geen vermoeidheid en dus helemaal geen grenzen.

Logisch toch?

De reden dat zij alleen kunnen presteren op adrenaline komt meestal doordat er niet voldoende cortisol geproduceerd wordt. Soms wordt dat (onterecht)een bijnieruitputting genoemd. Hier kun je lezen hoe ik daar over denk.

Helaas ligt de focus bij de behandeling van chronische vermoeidheid in Nederland nog maar al te vaak op cognitieve gedragstherapie (accepteren en grenzen leren) en bewegingstherapie. En helaas lopen daardoor ook veel mensen vast.

Wanneer je uitgeputte mensen laat bewegen op adrenaline is de kans groot dat je hen ‘opblaast’. Net zoals je een motor opblaast.

Het grootste probleem bij chronische vermoeidheid is namelijk dat deze mensen een energietekort hebben, hun mitochondriale capaciteit is door diverse redenen maar zeer beperkt. Zij gebruiken daarom hun anaerobe energiesysteem om energie te maken. De gevolgen daarvan zijn helder. Dat houd je niet lang vol en dan ga je op adrenaline vreselijk over je grenzen.

Het klinkt allemaal vreselijk somber, maar er is hoop.

In tegenstelling wat vaak verteld wordt, is die enorme vermoeidheid echt wel te verminderen. Sommige mensen ‘genezen’ volkomen en anderen herstellen gedeeltelijk wanneer ze bij de juiste behandelaar terechtkomen. En dan bedoel ik een behandelaar die in staat is om alle puzzelstukjes in kaart te brengen die betrokken zijn bij het vastlopen van het systeem.

Er is namelijk niet één oorzaak.

Er spelen vele factoren een rol. Dat varieert van ontstekingsreacties door virussen, parasieten en ‘beestjes’ bijvoorbeeld in de darm, specifieke nutriëntentekorten, voedselintoleranties, chronische stress, toxische stoffen tot genetische mutaties.

Zelf heb ik ook geleden aan chronische vermoeidheid en ik kan je zeggen dat dit niet meeviel. Voor mij was accepteren geen optie. Het was de reden waarom ik (na een eerste behandeling van een natuurarts) ben gaan studeren (en met resultaat). Ik functioneer weer bijna normaal maar ik ken mijn beperkingen. Ik zal me aan mijn eigen voedings- en bewegingsregels moeten houden en ik zal altijd voorzichtiger dan anderen moeten zijn. Maar als dat alles is…

Ik begrijp dat zo’n zoektocht niet voor iedereen mogelijk is, toch wil ik je een hart onder de riem steken. Mocht jij vastlopen in je puzzel, verdiep je dan in de materie of zoek hulp bij een van die mensen die het wel begrijpen. Want echt, er is vaak meer mogelijk dan je denkt.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

Er is geen gezondheidsonderwerp waarover zoveel wordt gediscussieerd als vitamine B12. De enige juiste behandeling van een vitamine B12 tekort is regelmatig onderwerp van felle discussies. Op fora, Facebookgroepen en zelfs in wetenschappelijke studies. Ik neem dan ook een enorm risico om mij hier eens in te mengen.

Maar goed, waarom is er zoveel discussie over de behandeling van een B12 tekort? Waarom staan mensen elkaar bijna naar het leven als het over B12 suppletie gaat?

Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik vermoed dat de mensen die baat hebben bij hydroxycobalamine injecties zich gesterkt voelen door de reguliere gedachte dat vrijwel alleen injecties werkzaam kunnen zijn. Daar tegenover zijn er ook mensen die erg opknappen van smelttabletten en dus vinden dat injecties niet de enige oplossing zijn.

In beide groepen zijn er ook mensen die aanvankelijk opknappen van de gekozen strategie, maar naar verloop van tijd moeten switchen omdat zij volledig crashen op ofwel injecties ofwel smelttabletten.

Het wordt dus tijd voor wat nuancering.

Naar mijn idee ligt de wortel van het probleem in het feit dat mensen niet weten wat de oorzaak is van hun vitamine B12 tekort. Ik denk dat daar nogal wat misverstanden over bestaan, vandaar mijn poging vandaag tot verheldering. En sorry als het technisch wordt, soms moet dat gewoon even.

Er zijn diverse oorzaken van een vitamine B12 tekort en juist de oorzaak bepaalt nu net welke soort en toedieningsvorm van vitamine B12 voor jou geschikt is. Zoals je misschien nu al snapt; er heeft niemand ‘gelijk’. Er is geen optimale vorm en toedieningsvorm van vitamine B12 voor iedereen.

Je kunt de strijdbijl dus nu maar vast begraven.

De Gezondheidsraad is van mening dat de beste vorm van toedienen bestaat uit Hydroxycobalamine injecties. Waarschijnlijk zijn zij tot die conclusie gekomen omdat uit onderzoek blijkt dat veel mensen hier goed op reageren.

Waarom reageren zoveel mensen goed op de injecties?

Hydroxycobalamine is een stof die bij uitstek geschikt is om gifstoffen te ‘binden’. Het zorgt ervoor dat bijvoorbeeld koolmonoxide, toxinen van schimmels en gisten of cyanide snel het lichaam kunnen verlaten. Hydroxycobalamine wordt hierbij opgeofferd en dan heb je al gauw een tekort. Wanneer je lichaam heel veel toxinen (zelf geproduceerd, door pathogenen of van buiten af) moet afvoeren, is de kans groot dat je B12 gehalte zakt.

Een gemeenschappelijke factor bij slachtoffers van toxische stoffen en chronisch zieken, is een tekort aan stikstofmonoxide (NO, niet te verwarren met lachgas N2O). Stikstofmonoxide is als vrije radicaal essentieel voor elke cel. Maar wanneer het teveel wordt geproduceerd, is het ongelooflijk schadelijk. Deze overmaat komt voor wanneer het zich combineert met andere vrije radicalen (Superoxide) om peroxynitriet (ONOO) te vormen.

Peroxynitriet is zeer giftig en veroorzaakt mitochondriale schade, ofwel het legt je energieproductiesysteem plat. Onderzoek toont aan dat lage niveaus van stikstofmonoxide en hoge hoeveelheden peroxynitriet, worden gevonden in toxine slachtoffers en bij veel patiënten met chronische ziekten. Hydroxycobalamine is bij hen in staat om het zeer giftige peroxynitriet weg te vangen, wat verklaart dat veel chronisch zieken soms extreme doses hydroxycobalamine nodig hebben.

Natuurlijk is het van belang dat je dan hydroxycobalamine gaat spuiten, maar wanneer je de spuit als DE oplossing ziet, ga je voorbij aan de onderliggende oorzaak. (En als je die vindt en behandelt, bestaat de kans dat je de spuit niet meer nodig hebt.) Het vervelende is wel dat de toxische stoffen moeilijk in bloed aan te tonen zijn als je eenmaal spuit. Het lichaam zorgt er namelijk heel snel voor dat de boel wordt opgeruimd.

Een grote groep mensen heeft geen toxische belasting, maar heeft alleen een opnameprobleem van vitamine B12. Zij slikken misschien medicatie (zoals bv. maagzuurremmers) waardoor er te weinig B12 vanuit de spijsvertering wordt opgenomen. Het is ook mogelijk dat je gewoon te weinig B12 bevattende voedingsmiddelen eet, dat is het geval bij veganisten.

Voor deze groep is het gebruik van smelttabletten (onder de tong voor een goede opname) in een relatief lage dosering voldoende om het tekort te voorkomen of op te lossen. Ik zou deze groep geen cyanocobalamine willen adviseren, omdat deze vorm niet goed verwerkt wordt door je lichaam. Kies dan voor methylcobalamine, dan maak je het je lichaam veel makkelijker.

Methylcobalamine is samen met methylfolaat van belang bij methyleringsproblemen. Om methylcobalamine te transporteren is er voldoende glutathion (een belangrijke lichaamseigen antioxidant) nodig. Mocht alleen methylcobalamine geen goede resultaten geven, dan bestaat de kans dat er sprake is van een glutathiontekort.

Een andere groep mensen heeft last van specifieke mutaties in de vitamine B12 regulerende genen. Zij hebben baat bij een vorm die bij hun genetische mutatie past. Veelal werkt dan een combinatie methylcobalamine en adenosylcobalamine (of een van beiden) wel goed. Wil je dat uitzoeken, laat dan de Methylmalonzuur waarde en de Holo TC waarde bepalen. Daaraan kun je zien welke vorm voor jou ideaal zou zijn. Bij een (licht) verhoogde Methylmalonzuurwaarde is er sprake van een tekort aan adenosylcobalamine.

Adenosylcobalamine werkt specifiek in de mitochondriën, als een soort vonk om je energiesysteem op te starten. Bij een tekort hiervan ben je dus erg moe, maar knap je snel op bij suppletie hiervan.

Ik kan in dit blog niet volledig zijn. Ik ben mij ervan bewust dat er zeker over genetische variaties en het gebruik van vitamine B12 nog veel meer te vertellen is, maar het moet wel leesbaar blijven. Als je behoefte hebt aan meer informatie en referenties kun je tenslotte altijd bij ons een cursus volgen.

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie