Gebrek aan veiligheid

In mijn blogs heb ik al veel geschreven over de hobbels die je kunt tegenkomen als je op zoek gaat naar manieren om je lichaam weer in balans te brengen. Die zoektocht is een reis op zich, waarbij je waardevolle inzichten kunt krijgen. Niet alleen over de lichamelijke oorzaken maar vooral ook over de emotionele oorzaken achter het ontstaan van die chronische aandoeningen (zoals overgewicht).

 

Nee, ik bedoel hierbij niet dat overgewicht tussen de oren zit. En zeker niet dat je niet helemaal spoort of er zelf schuldig aan bent. En ik heb ook een bloedhekel aan het woord ‘emotie-eten’. Alsof je zelf te slap bent om je emoties onder controle te hebben. Bah.

 

Nee ik bedoel dat je lichaam ooit (volledig onbewust) in je allervroegste jeugd een overlevingsstrategie gekozen heeft die er op latere leeftijd voor zorgt dat je vastloopt. Dat er af en toe (onbewust) op een rode knop gedrukt wordt waardoor het vecht-vlucht systeem weer gealarmeerd wordt en je lichaam weer in de stress schiet.

 

Die vecht-vlucht reactie gebeurt volledig autonoom, daar heb je geen controle over. Het is een soort programmering die plaatsvindt in de eerste jaren van je leven, vaak door een traumatische gebeurtenis of in elk geval door een gebrek aan veiligheid.

 

Die autonome reactie zorgt ervoor dat je adrenaline maakt, waardoor je niet voelt dat je over je grenzen gaat. Je voelt niet dat je teveel doet, waardoor je de volgende dag helemaal uitgeblust op de bank ligt. De adrenaline zorgt er ook voor dat je lichaam meer brandstof nodig heeft. Sommigen gaan dan meer vet verbranden, maar de pechvogels kunnen dat niet en gaan op zoek naar zoetigheid. Adrenaline laat je ook doorschieten in bewegen, je zult de mensen de kost moeten geven die door de adrenaline zichzelf sportief over het randje duwen.

 

Niet alleen je stresssysteem is door een gebrek aan veiligheid alerter. Die programmering zorgt er ook voor dat je hele lichaam gevoeliger wordt voor ontstekingen. Je immuunsysteem is namelijk ook waakzamer geworden om je te beschermen. En die ontstekingsgevoeligheid kan leiden tot allerlei chronische aandoeningen, waaronder diabetes, overgewicht, auto-immuniteit en dergelijke.

 

Gelukkig blijft het niet bij inzichten, maar zijn er ook zeker mogelijkheden om iets aan die programmering te doen. Je kunt je stresssysteem wel degelijk beïnvloeden!

 

Bessel van der Kolk heeft in zijn boek ‘Traumasporen’ beschreven dat lichaamsgerichte therapie hiervoor eigenlijk de enige manier is. Praten om de reactie van je brein te sturen, helpt niet echt. Cognitieve gedragstherapie helpt misschien wel om inzicht te krijgen, maar om je besturingsprogramma te veranderen is er meer nodig.

 

Een prachtige manier om je lichaam weer uit de vecht-vlucht stand te krijgen is boksen. Met een speciale bokstraining (die je helaas niet op elke boksschool kunt volgen) kun je in één sessie verder komen dan met jaren praten over je problemen.

 

Er is nu een hele leuke manier om eens met deze Psychomotorische therapie in aanraking te komen. Op de Gezondheidsmarkt van Gezond dorp Leende op 19 mei aanstaande geeft Robin Hendriks (samen met ondergetekende) een viertal boksclinics waar je voor een klein bedrag kunt kennismaken met deze vorm van het resetten van je lichaam.

 

We gaan je uitleggen hoe het systeem werkt en samen met Robin kun je ervaren wat het met je lichaam doet.

 

Je moet wel even inschrijven via de site, er zijn nu nog plaatsen beschikbaar, maar die zijn zo weg.

 

Zie ik je volgende week?

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

/door

Het systeem van Reckeweg

Wie het nieuws een beetje volgt, kan het niet ontgaan zijn dat de mens in de huidige leefomgeving gebukt gaat onder gifstoffen. De akkers worden platgespoten met glyfosaat, er bevinden zich meer en meer microplastics in het milieu, giftige uitlaatgassen bemoeilijken de ademhaling, de hulpstoffen in vaccinaties zorgen voor nogal wat onrust, onze voeding wordt ‘geconserveerd’ door de nodige E-nummers en in ons drinkwater bevinden zich resten van medicatie. Het moge duidelijk zijn dat ons lichaam meer en meer gifstoffen te verwerken krijgt.

 

In de vorige eeuw zag de Duitse Professor Reckeweg deze tendens al ontstaan en hij ontwikkelde een visie over de oorzaak van het ontstaan van ziekte wanneer het lichaam zich niet meer adequaat van gifstoffen kan ontdoen. Hij onderscheidde zes vergiftigingsfasen, oplopend in ernst. Wanneer een fase van vergiftiging niet wordt ondersteund, kan de aard van de vergiftiging overgaan in de volgende, meer ernstige fase.

 

In de natuurgeneeskunde worden deze fases gebruikt om te herkennen in welke fase van ziekteontwikkeling een mens zich bevindt. Daarmee is de behandelaar in staat om de therapie af te stemmen op de ernst van de situatie. Bij het OPFG bieden we een lesdag aan over deze boeiende materie, omdat ook orthomoleculaire behandelingen niet aanslaan als een lichaam niet in staat is om zich van toxische substanties te ontdoen.

 

De fasen zijn:

  1. Uitscheidingsfase
  2. Ontstekingsfase
  3. Depositiefase
  4. Verzadigingsfase
  5. Degeneratiefase
  6. Ontwrichtingsfase

 

Stadium 1
In deze fase wordt het teveel aan gifstoffen op een natuurlijke manier uitgescheiden door de bekende uitscheidingsorganen zoals de nieren, de huid, de darmen en de longen. Volgens zijn visie zal het lichaam overgaan tot het gebruik van noodmaatregelen zoals traanvocht, oorsmeer, speeksel, roos en witte vloed als de normale uitscheidingssystemen overbelast raken.

 

Stadium 2
Wanneer deze systemen niet voldoende hun werk kunnen doen zal er een ontstekingsreactie optreden. In de natuurgeneeskunde wordt deze reactie ondersteund en niet onderdrukt met bijvoorbeeld antibiotica.

 

Stadium 3
Wanneer het niet lukt om afvalstoffen via uitscheiding en ontsteking onschadelijk te maken dan kiest het lichaam voor een andere oplossing: het afzetten van schadelijke stoffen in minder belangrijke weefsels. Hiermee worden de vitale organen zoals de hersenen, het hart en de nieren beschermd. Het bindweefsel, de spieren, pezen en gewrichten worden dan als een soort opslagplaats gebruikt.

 

Fase 4
Wanneer ook het opslaan van toxische stoffen in de minder essentiële organen niet goed meer lukt, dringen de gifstoffen de cel binnen, alwaar de cellen beschadigd worden. In deze fase is herstel van de cel nog mogelijk indien het lichaam op de juiste manier ondersteund wordt.

 

Fase 5
In deze fase zijn de cellen zo beschadigd dat zij niet meer kunnen herstellen. Reckeweg geeft aan dat het lichaam dan overgaat tot chronische, ernstige aandoeningen.

 

Fase 6
In deze fase is het regulerende mechanisme van de cel aangetast. Er ontstaat een wildgroei; tumoren en gezwellen kunnen nu ontstaan.

 

Deze boeiende lesdag is bedoeld voor gezondheidsprofessionals die op zoek zijn naar tools om hun cliënten beter te kunnen begeleiden en zich willen verdiepen in een andere benadering van het ontstaan van ziekte.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

PS In onze agenda kun je zien welke interessante lesdagen we nog meer op het programma hebben staan. Gaan we je zien?

/door

Wat als het niet lukt?

Dit is de titel van mijn lezing bij de Gezondheidsmarkt van Gezond dorp Leende op 19 mei aanstaande. Tja, want wat moet je nu als het niet lukt? Wat als je niet kunt afvallen op een ketogeen dieet? Wat als je niet fit en gezond wordt met elke dag een glas bleekselderijsap? Wat als het met alle gezondheidsadviezen, een flinke dosis doorzettingsvermogen en een vermogen aan supplementen toch niet lukt?

 

Ik moet je zeggen dat ze bij Gezond Dorp Leende in eerste instantie wel wat twijfelden aan het thema van mijn lezing. Dat is niet zo gek, want een lezing waarin de mislukkingen centraal staan is nou niet bepaald goede reclame voor de koolhydraatarme aanpak.

 

Volgens mij is het echter een teken van sterkte, wanneer je als organisatie van zo’n gezondheidsevenement juist wel aandacht besteedt aan de mogelijke hindernissen. De weg naar gezondheid gaat nu eenmaal niet over rozen.

 

En wie mij een beetje kent, weet inmiddels dat ikzelf als geen ander weet hoeveel beren je op de weg kunt tegen komen. Zo zijn er bij elke weg naar genezing, of dat nu een slank of fit lichaam is (maakt niet uit) moeilijkheden te overwinnen.

 

En weet je wat? Die gaan we te lijf met wilskracht en doorzettingsvermogen. Alleen het harde werken lijkt beloond te worden.

 

Weet je nog wat ik ooit geschreven heb in mijn blog over de Ferrari en de Deux Cheveaux,? Wie als een 2CV geboren wordt, zal nooit een Ferrari worden, maar kan wel intens genieten van ritjes door het Franse platteland met een picknickmand op de achterbank. Dat lukt met een Ferrari nu eenmaal net iets minder makkelijk.

 

Wie als 2CV toch per se op de snelweg wil rijden en daarbij de nodige tegenwind krijgt, loopt kans op een vastloper; de motor kan dat niet aan en raakt oververhit. Maar dat willen we niet horen. Je krijgt als 2CV pas applaus als je de motor tot het uiterste gedreven hebt en met een kokende motor over de eindstreep komt. Aan de Franse landweggetjes staat geen publiek wat je toejuicht als je met je open dakje gezellig een beetje rondtoert.

 

En dat is precies wat er gebeurt met de mensen die willen afvallen of fit worden. Voor (meestal) mannen die met het laten staan van hun kratje bier en de zakken chips zomaar 30 kilo afvallen is er een groot applaus. Maar de (helaas meestal) vrouwen die alles goed doen en zich uit de naad werken in de sportschool en geen gram afvallen ontvangen niks, nou ja wat afkeurende blikken en opmerkingen als ze wel een keer een ijsje eten.

 

In mijn lezing ga ik niet alleen laten zien welke factoren allemaal roet in het eten kunnen gooien. Ik zal vooral ook veel aandacht geven aan een thema wat in deze ‘succesmaatschappij’  veel te weinig aandacht krijgt;

 

De weg naar gezondheid is geen wedstrijd.

 

Je bent geen winnaar als je binnen 2 maanden van je diabetes af bent en daarna weer terugvalt omdat je de werkelijke oorzaak niet weet. Er worden geen medailles uitgereikt aan al die mensen die jarenlang de strijd aan gaan met hun lipoedeem en maar weinig afvallen, om ‘alleen maar’ pijnvrij zijn. Heb je enig idee hoe hard deze mensen werken zonder veel resultaat te behalen?

 

Of denk jij ook net als de rest van Nederland dat zij dan misschien niet hard genoeg hun best doen?

 

Je kunt een 2CV wel proberen tot het uiterste te drijven, maar het gevolg is een oververhitte motor. Bij mensen voor wie de algemene adviezen niet werken, is er iets aan de hand. Hun lichaam laat zien dat de huidige aanpak niet werkt en dat zij dus hun koers moeten wijzigen. Zij zullen eerst het instructieboekje eens moeten lezen. Maar ja, dat is bij bepaalde modellen niet makkelijk te vinden!

 

Heel vaak betekent dat zij op zoek zullen moeten gaan naar de onderliggende redenen en (helaas) ook dat zij hun tempo moeten wijzigen naar een tempo wat hun systeem aankan. En dat is nu net zo verschrikkelijk moeilijk.

 

Voor de 2CV’s onder ons ligt dat tempo een stuk lager dan voor de gemiddelde mens en dat houdt in dat sporten vaak teveel is, dat drastische diëten niet werken en dat het overdoseren van ‘gezonde’ voeding en voedingssupplementen ook niet het gewenste resultaat geeft.

 

Af willen vallen terwijl je doodmoe op de bank ligt, is nu eenmaal geen reëel doel. Jezelf in de sportschool afbeulen terwijl je daar een hele week van moet bijkomen, is zeker ook geen slimme actie. Jezelf uithongeren in stressvolle situaties terwijl je immuunsysteem overuren draait, draagt ook niet bij tot genezing.

 

En toch denken we dat we alleen met discipline en doorzettingsvermogen ons lichaam een dienst bewijzen.

 

Not.

 

Ik weet er helaas alles van.

 

Wil je er meer van weten, schrijf je dan in voor mijn lezing in Leende. Wacht niet te lang het aantal plaatsen is beperkt.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

/door

Koolhydraatangst

Met de opkomst van de koolhydraatbeperkte diëten is er een nieuw fenomeen ontstaan: de koolhydraatangst. Werden vroeger de vetten gedemoniseerd, nu zijn de koolhydraten aan de beurt. Alsof koolhydraten onze grootste vijand zijn…..

 

Er zijn mensen die gedurende tientallen jaren zoveel mogelijk koolhydraten mijden, uit angst om dik te worden. Zij voelen zich veel beter zonder die koolhydraten, maar zij krijgen maar al te vaak het dringende advies om meer koolhydraten te eten, omdat hun schildklier anders zou instorten.

 

Klopt dat wel? Wie heeft er gelijk?

 

Zijn koolhydraten nu wel of niet slecht voor je gezondheid?

 

Ik kan je vertellen dat koolhydraten op zichzelf niet gevaarlijk zijn, ze zijn geen dikmakers pur sang en je gaat er zeker niet aan dood. Nee, dat is gelukkig niet het geval.

 

Voordat je nu een boze reactie gaat schrijven, zal ik uitleggen hoe ik het zie.

 

Koolhydraten zijn net als vetten en eiwitten geen dikmakers, als je er tenminste niet teveel van eet. Maar wat is teveel?

 

Tja…. Dat is nu net de vraag!

 

Wie voor het eten van koolhydraten beweegt, kan in elk geval veel meer koolhydraten verwerken dan wanneer je op de bank blijft zitten. Maar hoeveel dat is?

 

Ik lees in Facebookgroepen en op fora felle discussies over het aantal grammen koolhydraten wat je wel of niet zou moeten nuttigen. Alsof er een vast aantal grammen voor iedereen zou bestaan. Wat denk je zelf?

 

Hebben we allemaal schoenmaat 39? Leven we allemaal hetzelfde? Hebben we allemaal dezelfde stofwisseling?

 

Nee natuurlijk niet.

 

Voor de een is een koolhydraatarm dieet een prima oplossing om (in elk geval tijdelijk) gewicht te verliezen en insulineresistentie te verbeteren. Het is ook mogelijk dat je hiermee op de lange termijn het metabolisme vertraagt (of de bijnier en de schildklier beïnvloedt).

 

Voor een ander (zoals mensen met mitochondriale problemen of chronische ontstekingen) kan een ketogeen dieet verkeerd uitpakken. Dat zijn de mensen die behoefte blijven houden aan zoetigheid tijdens zo’n dieet. Zij merken dus aan hun lichaam dat er iets niet goed gaat.

 

Wanneer je jezelf geweldig voelt op weinig koolhydraten, gewicht verliest én kunt sporten is er niets aan de hand.

 

Wanneer je na drie dagen ketogeen eten, omvalt van de ammoniak doordat je eiwitten aan het verbranden bent in plaats van vetten, weet je ook dat er iets mis gaat in je metabolisme.

 

Die mensen houden vaak vast aan hun dieet, terwijl hun lichaam aangeeft dat de stofwisseling vastloopt. Zij zijn bang van koolhydraten, terwijl hun lichaam die op dat moment nu juist zo hard nodig heeft. Doorzetten heeft op zo’n moment alleen maar nadelige effecten.

 

Die koolhydraatangst gaat soms heel ver, dan zie je mensen de hele dag koolhydraten tellen en zelfs al het fruit verbannen. Allemaal om maar zo min mogelijk koolhydraten binnen te krijgen.

 

Vergeet niet dat koolhydraten niet alleen als brandstof heel belangrijk zijn in bepaalde situaties, maar dat ook vezels onder de koolhydraten vallen. Fruit en groenten bevatten naast koolhydraten ook hele belangrijke nutriënten en bio-actieve stoffen, maar we hebben ook essentiële suikers nodig voor onze darmen en het bindweefsel. Zodra je te lang te streng de koolhydraten gaat mijden, loop je kans op allerlei tekorten.

 

Ik weet dat iedereen graag een protocol wil hebben, een leidraad of een handleiding waarmee je jouw lichamelijke problemen in no time oplost. Helaas werkt het niet zo. Er is niet één dieet wat voor iedereen werkt, of wat altijd voor jou werkt. Wat de ene dag goed gaat, kan de volgende dag helemaal misgaan.

 

Er is eigenlijk maar één vuistregel: je lichaam vertelt je precies wat er aan de hand is. Luister daarnaar! Accepteer klachten niet als restklachten, of klachten die er nu eenmaal bij horen. Ga op zoek naar wat bij jou op dat moment werkt en probeer samen met een deskundige de puzzel op te lossen.

 

Wanneer je lichaam schreeuwt om koolhydraten zul je moeten uitzoeken waarom dat is en vaak zul je gehoor moeten geven aan deze behoefte. Kies dan alleen wel de ‘gezonde’ koolhydraten. Laat dat nu net geen Engelse drop zijn.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

/door

Biochemische individualiteit

Weet je wat dat betekent? Met het begrip biochemische individualiteit wordt bedoeld dat de chemische fabriek van iedere mens anders functioneert.

 

Dat lijkt misschien logisch, maar dat is het niet.

 

In veel situaties wordt uitgegaan van de normale manier hoe de mens zouden moeten functioneren. Dat zie je in de sport, in de geneeskunde of in de voedingsindustrie. Er wordt uitgegaan van de fysiologie (alsof deze bij iedereen gelijk is) of van de pathologie, maar dan moet je wel in een hokje van een bepaald ziektebeeld passen. Wat er vergeten wordt is dat ziekte en aandoeningen niet meer zijn dan een sticker die geplakt wordt op een aantal symptomen. Deze symptomen worden worden veroorzaakt door verstoringen in de biochemische fabriek. En die kunnen van binnenuit (genetisch) en van buitenaf (epigenetisch) worden veroorzaakt.

 

Ik lees op internet regelmatig verhalen van mensen die op zoek zijn naar de oorzaak van hun klachten en dan van de ene naar de andere diagnose hoppen. De ene maand hebben ze fibromyalgie, dan is het chronische vermoeidheid, vervolgens valt de diagnose hypothyreoïdie en daarna blijken ze de ziekte van Lyme te hebben. Waarschijnlijk is er één verstoring die al die symptomen kan verklaren!

 

Wat zij zich niet realiseren dat al die ziektebeelden alleen maar stickers zijn van symptomen! Onder al die symptomen gaat een chemische fabriek schuil die alle puzzelstukken aan elkaar verbindt. En dan blijken alle stickers alleen maar stukjes van de hele puzzel te zijn.

 

In de geneeskunde wordt lang niet altijd rekening gehouden met die biochemische individualiteit, vaak vanuit onwetendheid, of omdat protocollengeneeskunde nu eenmaal geen rekening houdt met de verschillen tussen mensen.

 

Tja, en wat gebeurt er dan als jij nu net degene bent die heel slecht reageert op medicatie, of wanneer jouw lichaam niet past binnen het normale reactiepatroon?

 

In een ideale situatie zal een behandelend arts onderzoeken waarom jij anders reageert, of tenminste erkennen dat jouw lichaam niet binnen de protocollen past. Helaas is dat lang niet altijd het geval. Er volgt nog maar al te vaak een ontkennende reactie.

 

‘Nee, je hoort geen last te hebben van bijwerkingen, dat zit tussen je oren.’

‘Nee, vaccinaties zijn volkomen veilig, hoe kun je daar nu aan twijfelen? Word jouw kind daar wel ziek van? Nee hoor dat kan niet, uit onderzoek blijkt namelijk dat er niets kan gebeuren…….’.

 

Hetzelfde gebeurt in de voedingswereld.

‘Melk is goed voor elk’ is jarenlang als reclameslogan voor de zuivelindustrie gebruikt. Een beter voorbeeld kunnen we bijna niet vinden. Het is lekker overzichtelijk om algemene voedingsadviezen te geven. Allemaal 7 sneden brood en 3 glazen melk per dag zou dan voor iedereen ideaal zijn.

 

Weet je, er is niet zoiets als een algemeen advies dat voor iedereen werkt.

 

Er zijn mensen die afvallen door calorieën te tellen, maar anderen redden het alleen op een ketogeen dieet.

Er zijn mensen die zich pas goed voelen bij een TSH waarde onder de 1,0 en voor anderen is die waarde gewoon te laag.

Voor de gemiddelde mens is het slikken van een multi-vitaminenpreparaat misschien een goed idee, maar voor mensen die ijzer stapelen, is dat nu net geen goed plan.

 

In de opleidingen bij het OPFG staat de biochemische individualiteit centraal. Wij leren onze cursisten juist om de biochemie van hun cliënten te herkennen en te behandelen. Dat betekent dat we maatwerk leveren en daarmee bereik je bij chronische aandoeningen veel meer dan de protocollengeneeskunde.

 

Voor mensen die nooit in het ‘normale’ plaatje passen, is het misschien handig om het begrip biochemische individualiteit te onthouden en te gebruiken als je een keer niet gehoord wordt. Wie weet, gaat de arts je dan begrijpen en kom je daar een stapje verder mee.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

/door

Cortisol, vriend of vijand?

Hoe bekijk jij het stresshormoon cortisol? Is het je vriend of je vijand? Zie jij het als je maatje dat je door moeilijke tijden heen helpt, of vind je het de boosdoener die je dik maakt? Of ben je misschien boos omdat je bijnier niet voldoende cortisol aanmaakt waardoor je veel last hebt van ontstekingen?

 

Misschien is het nieuw voor je, maar cortisol is niet de vijand en zeker niet de oorzaak van vele klachten.

 

Cortisol is het hormoon wat je lichaam maakt als er oplossingen gezocht moeten worden voor ingewikkelde en onveilige situaties. Het geeft je energie en daadkracht om te kunnen overleven. En dat is maar goed ook.

 

Stel je voor dat we geen cortisol zouden kunnen maken, dan zou je het niet lang volhouden. Je kunt het jachtige leven van deze tijd alleen volhouden omdat we cortisol tot onze beschikking hebben. Cortisol geeft je namelijk vleugels, maar dan voor een beperkte periode.

 

Met een beetje extra cortisol kun je de hele wereld aan, ben je creatief, gefocust, oplossingsgericht en alert. En dat is gewoon lekker.

 

Cortisol heeft nog een hele belangrijke taak; dat is het in toom houden van het immuunsysteem, zodat het niet uit de bocht vliegt als je op zoek bent naar veiligheid.

 

Er zijn veel mensen met klachten die gerelateerd zijn aan een tekort aan cortisol. Zij wijten hun allergieën, reuma, eczeem, de ziekte van Crohn en allerlei ontstekingsziekten aan een tekort aan cortisol. Zij worden dan ook behandeld met cortisolvervangers, de zogenaamde corticosteroïden, waardoor hun immuunsysteem onderdrukt wordt.

 

En nee, het is niet de schuld van de bijnier dat er minder cortisol gemaakt wordt. Die bijnier kun je nu eenmaal niet de schuld geven, die doet gewoon wat hem wordt opgedragen.

 

Nee, echt. Die bijnier is meestal niet uitgeput, dat verhaal klopt gewoon niet (maar daar heb ik het al zo vaak over gehad).

 

Ik spreek regelmatig mensen die denken dat ze de bijnier hebben uitgeput door teveel stress, alsof de bijnier door teveel stress de voorraad cortisol opgebruikt.

 

Nou dat is echt onzin.

 

Je bijnier heeft niet een voorraadje cortisol wat op kan raken. Bijnieren maken cortisol op verzoek van de hypofyse, gewoon zoveel als nodig is. En dat doen ze geweldig, althans meestal dan. Want er zijn inderdaad mensen bij wie er minder cortisol gemaakt wordt dan zij zouden willen.

 

En weet je wat? Je lichaam gaat niet zomaar minder cortisol produceren. Dat gebeurt niet om je te pesten, dat gebeurt meestal ook niet omdat de bijnier uitgeput of ziek is, of omdat je pech hebt of dat het er nu eenmaal bij hoort boven de 40.

 

Nee, dat gebeurt met een reden. En nog een hele logische reden ook.

 

Bij de meeste mensen gebeurt dat nadat je lichaam misschien al gedurende langere tijd wat meer cortisol nodig had, omdat je misschien stress had of je onveilig voelde door een traumatische gebeurtenis. Normaal gesproken wordt de stressreactie uitgezet als je een oplossing voor je probleem gevonden hebt. Maar als die oplossing er niet is en je gedurende langere tijd op de vlucht blijft, of op zoek gaat naar oplossingen, je misschien je hypotheek niet kunt betalen of in een slechte relatie zit, wordt je immuunsysteem te lang onderdrukt.

 

En dat is niet zo handig.

 

Je immuunsysteem kan dan niet zo goed doen wat nodig is en dat is je verdediging tegen bacteriën en virussen in stand houden. En dat heeft nogal wat gevolgen!

 

Je lichaam reageert minder adequaat op ziekteverwekkers, waardoor deze je lichaam belasten.

 

Na langere tijd zal er dan een mechanisme in werking treden waarbij de bijnier geremd wordt. Met de bedoeling om je immuunsysteem te activeren en even grote opruiming te laten houden. En dat is geen gek idee.

 

Zou je dan kunnen blijven rennen en vliegen, of moet je dan even rust houden?

 

Wat denk je?

 

Hmm, en wil je dat ook? Of wil je niet even gas terug nemen zodat je lichaam kan doen wat het doen moet?

 

Nee dus, de meeste mensen willen doorhollen en niet even tot rust komen. Ze nemen geen rust, komen niet tot ontspanning, zodat het immuunsysteem weer kan werken.

 

Een belangrijk signaal is het ziek worden in de vakantie. Dat laat zien dat je constant aan het rennen bent om een veilig onderkomen te zoeken tegen de wilde dieren en daarmee je immuunsysteem geen ruimte gegeven hebt om ontstekingen op te lossen.

 

Je kunt die signalen natuurlijk negeren, maar daarmee bestaat de kans dat je lichaam je tot rust dwingt. Je bijnier en je schildklier zullen dan geremd worden, zodat er geen energie verspild wordt aan warmteproductie of jouw drukke leventje. Nee, je immuunsysteem wil dan graag voldoende brandstof om alle verzamelde indringers te elimineren.

 

Een trage schildklier is in zo’n geval dus functioneel, maar dat is niet hoe we er over het algemeen naar kijken. We gaan schildklierhormonen slikken om te kunnen blijven rennen en negeren de alarmsignalen van ons immuunsysteem. Tja, en dan vinden we het raar als we ‘niet ingesteld’ kunnen worden.

 

Misschien herken je jezelf in deze situatie en wil je jouw lichaam een plezier doen? Ga dan eens langs een orthomoleculair behandelaar. Deze professionals zijn in staat om de bronnen van de ontstekingsreacties op te sporen en te behandelen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

/door

Leer nu hoe je in één dag kunt genezen.

Het heeft even geduurd, maar ik heb nu een geweldige oplossing gevonden voor al je kwalen. Het is verbazingwekkend hoe goed het helpt bij overgewicht, vroegtijdige veroudering, gewrichtsklachten, burn-out, chronische vermoeidheid, auto-immuunaandoeningen, darmklachten, hoofdpijnen, neurologische aandoeningen, diabetes en dergelijke.

 

Het is echt ongelofelijk! Zoiets heb je nog nooit gezien!

 

De mensen die mijn blogs regelmatig lezen, weten hoe ik zelf tobde met gezondheidsklachten. Maar dat is nu geheel verleden tijd!

 

Ik kan er nog niet teveel over zeggen, er moet tenslotte iets te raden over blijven. Maar wat ik wel kwijt kan is dat het je leven zal veranderen.

 

Het heeft mijn leven veranderd en dat gun ik jou OOK!

 

Tenminste, als jij er ook helemaal voor wilt gaan, want alleen als je er alles voor over hebt, wil ik mijn geheim met je delen. En ik denk dat jij het verdient om weer gezond en fit door het leven te gaan! Vind je dat zelf ook? Durf jij de uitdaging aan te gaan om je in te schrijven voor deze driedaagse cursus?

 

De cursus wordt gegeven door het beste docententeam in de orthomoleculaire geneeskunde, allemaal stuk voor stuk geweldige docenten met een schat aan ervaring. Daar kun je niet in teleurgesteld worden!

 

Ik raad je aan om niet te wachten, want het loopt storm! De eerste cursus is al bijna uitverkocht! Dus nu moet je er snel bij zijn.

 

Ik zal je vandaag ook nog een speciale aanbieding verklappen. Alleen tot morgenavond twaalf uur kun je deze geweldige cursus boeken voor een vriendenprijs. In plaats van 5000 euro, kost deze voor de snelle beslissers maar 3000 euro! En dat is een koopje!

 

Wil jij erbij zijn?

 

Klik dan HIER!

 

Zie ik je snel? Laat dit niet lopen hoor!

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie.

 

/door

Ontkenning

Er mag geen reclame meer gemaakt worden voor boeken waarin de bijwerkingen van vaccineren besproken worden. De overheid vindt dat gevaarlijk en wil niet dat we hierover kunnen lezen. Ik ben benieuwd wanneer er sites op dit gebied ook gecensureerd gaan worden. In feite mag er dus niet gesproken worden over eventuele bijwerkingen van vaccinaties. Dat is gewoon ontkenning van de risico’s.

 

Ik heb er een bloedhekel aan, maar dat zal wel een dingetje van mij zijn. Doordat ikzelf lang geleden met een kluitje in het riet gestuurd ben, raakt het nog steeds een zere plek; ontkenning van wat er is. Gewoon negeren, niet over praten, of glashard ontkennen. Bah!

 

De generatie van voor de oorlog is opgegroeid met ‘nergens over praten’ en daar ervaren we nog steeds de gevolgen van. Gelukkig verandert er al veel in onze maatschappij en gaat het op dit gebied echt wel de goede kant op.

 

Toch hoorde ik in de afgelopen 25 jaar van mijn cliënten bijna dagelijks de verhalen over hun ervaringen met medisch specialisten. En dat waren meestal geen positieve ervaringen. Het is niet zo gek dat ik na al die jaren een ietwat somber beeld van onze gezondheidszorg gekregen heb. Want de mensen die tevreden waren over hun behandeling in het ziekenhuis kwamen natuurlijk niet bij mij voor hulp.

 

De grootste klacht van mijn patiënten was dat ze niet gehoord werden, niet serieus genomen werden en dat hun klachten werden afgedaan als psychisch. Of dat de voor de hand liggende verbanden gewoon glashard ontkend werden.

 

Ik sprak veel ouders die hun kind zagen veranderen direct na een vaccinatie. Maar nee hoor, dat was onzin, dat zouden ze zich wel ingebeeld hebben. Van vaccinaties verandert het gedrag van kinderen niet, dat is niet wetenschappelijk bewezen.

 

Ook heb ik heel wat mensen gezien met chronische vermoeidheid die zich met veel moeite naar het ziekenhuis of de keuringsarts gesleept hadden om daar te horen dat ze niets mankeerden ‘omdat alle bloedwaarden goed waren’.

 

Wat dacht je van al die mensen die duidelijk opknapten nadat ze hun voedingspatroon veranderden, maar van de arts te horen kregen dat het onzin was dat ze verkeerd reageerden op gluten, melk of tomaat. Nee het zat allemaal tussen hun oren.

 

In Facebookgroepen over schildklierklachten lees ik nu nog dagelijks dat (vooral)vrouwen zich niet serieus genomen voelen, dat artsen vaak niet verder willen kijken dan hun neus lang is, geen adequaat onderzoek willen doen en de zogenaamde ‘restklachten’ niet serieus nemen.

 

Hoe kan het toch dat in een tijd waarin we allemaal wakker worden, in de tijd van transparantie, de tijd waarin #metoo openheid heeft gebracht, dat er nog steeds niet gesproken mag worden over vaccinatieschade? Waarom worden die ouders niet geloofd?

 

Is het nu zo moeilijk om mensen serieus te nemen? Om hen erkenning te geven voor wat zij ervaren, ook al heb je er als arts geen verklaring voor en denk je dat het niet wetenschappelijk bewezen is?

 

Wat is dat toch voor een raar fenomeen?

 

Ik kan er een paar redenen bedenken voor dit gedrag (maar er zijn er misschien meer). Is het arrogantie, angst, onvermogen, tijdgebrek of een ‘hiërarchische bedrijfscultuur’?

 

Ik weet het niet.

 

Ik weet wel dat mensen die erkenning krijgen voor hun slachtofferschap juist geen slachtoffergedrag meer hoeven te vertonen. Wanneer je erkenning krijgt voor iets wat je is overkomen, (of wat je mankeert) zet je de eerste stap naar genezing.

 

Door ervaringen van mensen te ontkennen, creëer je juist alleen maar meer weerstand. Dan gaan mensen op allerlei manieren op zoek om hun gelijk te halen. Dat werkt dus contraproductief. Alhoewel… dit zijn wel de mensen die op zoek gaan naar kennis en zich verenigen via de sociale media. In besloten of geheime Facebookgroepen delen zij hun kennis en ervaringen, waardoor anderen weer erkenning krijgen en bevestigd worden in hun ervaringen.

 

Deze ontwikkeling is niet meer te stoppen, zeker niet door het verbieden van reclame voor boeken waarin genuanceerd over vaccinaties gesproken wordt.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

PS  Voor de duidelijkheid, ik ben geen tegenstander van vaccinaties, ik wil dat mensen met klachten en ouders die bijwerkingen waarnemen van vaccinaties (zoals ook in de bijsluiters vermeld) serieus genomen worden.

 

/door

Vitaminetekorten oplossen?

Het lijkt zo makkelijk, wanneer je een tekort van een bepaalde vitamine (of mineraal) hebt, los je dat makkelijk op met het eten van voedingsmiddelen met die specifieke nutriënten. Of je stopt er wat supplementjes in. Simpel toch? Zo kun je vitaminetekorten oplossen. Kind kan de was doen. Of niet soms?

 

Ehh, nee dus.

 

Het ligt wel degelijk iets gecompliceerder.

 

Veel mensen zien het lichaam als een zak met stofjes, waar je bij in het bloed gemeten tekorten simpel kunt oplossen door er wat van het een of ander aan toe te voegen. Vergelijkbaar met het koken van soep; je voegt er snufje van het een of ander aan toe en het is op smaak.

 

Was het maar zo simpel.

 

Zo wordt er nog steeds gedacht dat je bij een vitamine B12 tekort flink wat moet inspuiten om het probleem op te lossen. Maar weet je dan eigenlijk wel hoe het komt dat je B12 te laag is? En wat er gebeurt als je op de lange termijn heeeel veel B12 gaat inspuiten? Nee?

 

Er zijn mensen die steeds meer nodig hebben en dan ook steeds meer gaan spuiten, tot het moment dat ze crashen door een kaliumtekort. Oei? Je denkt dat je lichaam het nodig hebt, omdat je lichaam het beter doet met die extreem hoge dosis. Maar soms kan het dan ineens misgaan, maar daar heeft niemand je voor gewaarschuwd.

 

Hetzelfde kan gebeuren wanneer je hele hoge doses vitamine D gaat slikken zonder te weten waarom je vitamine D zo laag is. Want dat is meestal niet voor niets. Een lichaam doet namelijk niets zonder reden.

 

Teveel vitamine D slikken gaat gepaard met een verhoging van calcium en een verlaging van kalium. Of dat nu zo wenselijk is mag je jezelf afvragen.

 

Wat veel gezondheidsprofessionals niet weten is dat het meten van vitaminen en mineralen in het bloed niet zo heel zinvol is, omdat je in het bloed niet goed kunt zien of zo’n nutriënt ook werkelijk zijn werk kan doen waar het nodig is: IN de cel. Je kunt namelijk in het bloed niet zien of zo’n nutriënt op weg is naar de cel, of juist op weg naar de nieren om (ongebruikt) het lichaam te verlaten.

 

Er zijn wel wat testen die kijken naar de hoeveelheden in de rode bloedcel, maar ja… Die hebben geen mitochondriën. En dan weet je dus nog niet alles.

 

Maar ook als je intracellulaire tests, urinetests en bloedtests samen bekijkt, weet je misschien wel hoe de status is van een aantal nutriënten, maar weet je nog niet waarom er een tekort is. En weet je al helemaal niet wat er gebeurt als je zo’n tekort maar even met een noodvaart aanvult.

 

Zo slikken er hele volksstammen alleen magnesium tegen spierkramp, zonder te weten of die kramp wel veroorzaakt wordt door een magnesiumtekort. Wat gebeurt er dan met je lichaam als je langdurig veel magnesium slikt zonder de andere mineralen aan te vullen? Weet je dat? De kans dat je daarmee het broze evenwicht tussen de andere vitaminen en mineralen verstoort, is echt niet ondenkbaar. Je bent namelijk geen soep aan het koken.

 

Omdat deze materie niet zo simpel is als de meeste mensen denken, hebben we bij het OPFG een prachtige opleiding neergezet. In de opleiding tot VitamineCoach krijg je niet alleen heel veel respect voor het lichaam, maar ga je ook begrijpen hoe precair het nutritionele evenwicht is. We leren je de verbanden en relaties en geven je echt inzicht in de materie. We starten op 10 en 11 april 2019, als je nog wilt meedoen zul je alleen wel snel moeten zijn.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

/door

Van je cellulite af?

Wil je van je cellulite af? Of heb je geen problemen met die bobbelige sinaasappel huid op je dijen, billen en misschien ook wel op je bovenarmen? Maar hoe doe je dat? Klopt het dat je van je cellulite kunt afkomen door weinig te eten en te sporten tot het snot uit je ogen komt?

 

Wat denk je zelf?

 

Ja, ik weet het, er zijn nu eenmaal mensen die zelf nooit cellulite gehad hebben en daardoor anderen vertellen dat dit de enige juiste aanpak is. Dat is lekker makkelijk, want er zijn ook mensen die geen cellulite hebben en zich toch lekker tegoed kunnen doen aan allerlei lekkers en echt niets aan beweging doen.

 

Laat ik je maar meteen maar uit de droom halen. Wie eenmaal cellulite heeft, krijgt dit niet zomaar weg met een superstreng dieet en een bizar sportprogramma. Sorry, het spijt me als je net een boek gekocht hebt wat dit wel promoot.

 

Om een oplossing te vinden, zul je eerst de oorzaak moeten weten.

 

Hoe ontstaat cellulite eigenlijk?

 

De sinaasappelhuid ontstaat door veranderingen in de kleine bloedvaten (waardoor de vochtbalans onder druk kan komen te staan) en in het vet- en bindweefsel. De vetcellen behoren in toom gehouden te worden door gezond bindweefsel. Als dat niet het geval is, kunnen ze groter worden dan normaal en zal de huid bobbelig worden. En daar zijn diverse mogelijke factoren bij betrokken:

  • Aanleg is heel belangrijk. Jazeker, niet iedereen heeft er aanleg voor. Misschien heb je wel gewoon pech en moet je extra goed je best doen om gezond te blijven.
  • Je hormonen hebben een enorme invloed en die zijn weer afhankelijk van gezonde voeding en een gezonde leverwerking.
  • Chronische ontstekingsreacties in je lichaam (darmen?) kunnen ervoor zorgen dat je eigen bindweefsel wordt opgeofferd om er glucose van te maken, waardoor cellulite een kans krijgt.
  • En ja, allergieën zijn vergelijkbaar met chronische ontstekingsreacties.
  • Langdurige negatieve stress pleegt ook een aanslag op je bindweefsel.

 

Je denkt dat sporten je huid strakker maakt, maar is dat wel zo?

 

Door te sporten worden je spieren sterker, maar of je huid daardoor ook strakker en gladder wordt, is maar zeer de vraag. Dat hangt af van de intensiteit van het sporten en van je voedingspatroon.

Als je te intensief sport, pleeg je daarmee juist een aanslag op je systeem. Het kweken van spieren vraagt nu eenmaal veel eiwitten en als je dan minder gaat eten, is dat niet slim. Wanneer je te vaak te intensief gaat sporten, bestaat de mogelijkheid dat je het bindweefsel opoffert als brandstof. Maar eh, wacht even, was het nu niet de oplossing tegen cellulite om jezelf een slag in de rondte te sporten én weinig te eten? Hmmm…

 

Zou het niet veel verstandiger zijn om niet overdadig te sporten , maar het wat rustiger aan te doen én datgene te eten wat ontstekingen remt en je bindweefsel ondersteunt?

 

Ik snap dat je hiervoor van mij een protocolletje wilt, of een simpel programma wat succes garandeert. Of dat ik er even een boek over schrijf waarin precies staat wat je moet doen, toch?

Is dat niet wat je wilt?

 

Het spijt me, als het zo simpel was dan waren er veel minder mensen met cellulite en had ik er zelf ook geen last van. Het is dus wat gecompliceerder.

 

Ik kan je wel wat tips geven, maar of het daarmee weg gaat, kan ik je niet garanderen.

  • Eet niet te weinig, let vooral op de hoeveelheid eiwitten om weefselherstel te bevorderen.
  • Drink voldoende (maar ook niet teveel) water, dit is van belang voor de vochtbalans. Twee liter is voor de meeste mensen voldoende.
  • Zorg voor een mineraalrijke voeding, of laat je adviseren door een deskundige op het gebied van de mineralenbalans (want die mineralen regelen de vochtbalans). Die mineralen vinden we vooral in groenten.
  • Zorg dat je voedingspatroon bij je past, dat je geen dingen eet die allergische- of ontstekingsreacties veroorzaken.
  • Let op de hoeveelheid omega 3 vetzuren in je voeding om ontstekingen tegen te gaan.
  • Doe iets aan je vroegkinderlijk trauma, daarmee verminder je uiteindelijk ook je ontstekingsgevoeligheid en chronische stress.
  • Gebruik regelmatig bottenbouillon, paddenstoelen en zeewier als bindweefselversterker.
  • Sport op een manier die bij je past. Overdrijf niet.
  • Help je lever een handje met het afbreken van hormonen. Dat zou je kunnen doen met kombucha of bitterzoutvoetenbadjes. Maar pas op, dat gaat niet bij iedereen even goed. Als je daar niet goed op reageert zou ik je willen adviseren om een deskundige te raadplegen. Je vindt ze hier.

 

Helaas, leuker en makkelijker kan ik het niet maken.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

/door

Yvonne van Stigt deelt haar kennis over het menselijk lichaam, voeding en gezondheid. Verdiep je in haar boeken en blogs of doe nieuwe inzichten op tijdens inspirerende workshops.

Contact

06-28387858
contact@yvonnevanstigt.nl

© Yvonne van Stigt. Alle rechten voorbehouden. | Home | Algemene voorwaarden | Gebruiksvoorwaarden | Cookies